Η Ελένα και η Μεγκ είναι ζευγάρι εδώ και 16 χρόνια. Όμως, ποτέ δεν χάρηκαν το δικαίωμα τους να είναι μαζί. Εδώ και 16 χρόνια γυρίζουν τον κόσμο και κυριολεκτικά έχουν ταξιδέψει σε όλον τον πλανήτη με το ιστιοπλοϊκό τους, την Boadicea, αναζητώντας μια χώρα, η οποία θα γίνει το πραγματικό τους λιμάνι και ίσως και η πατρίδα τους.
Η Ελένα Ιβάνοβα, η οποία είναι Ρωσίδα, και η Μεγκ Στόουν, από τον Καναδά, γνωρίστηκαν στο διαδίκτυο στα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν η Ελένα εργαζόταν ως αρχιτέκτονας στη Ρωσία και ζούσε ακόμη με την αυστηρή, παραδοσιακή οικογένειά της. Ήταν η οικογένεια που την πίεζε να παντρευτεί έναν άντρα που δεν αγαπούσε και να κάνει παιδιά μαζί του.
Η ίδια στο βιβλίο της με τίτλο “Talking to the Moon” (μτφ: “Μιλώντας στο φεγγάρι”) εξηγούσε ότι αυτό που πραγματικά την περίμενε ήταν “η φυλάκισή της σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα με έναν άντρα που μισούσε, ενώ της έλεγαν οι άλλοι, ότι αυτό ήταν που χρειαζόταν στη ζωή”, όμως, όπως συνεχίζει: “Μόλις παντρευόταν ή έμενε έγκυος, η αξίωσή του πάνω της θα σφραγιζόταν νομικά. Θα τρελαινόταν που θα είχε δεθεί με τέτοιους όρους μαζί του, αλλά θα της ήταν αδύνατο να αλλάξει κάτι. Θα ήταν μία επισφραγισμένη σχέση”.
Όταν γνώρισε τη Μεγκ στο διαδίκτυο και άρχισαν να μιλάνε, ήταν παρηγοριά να επικοινωνεί με κάποια με τόσο διαφορετικό μοντέλο ζωής. Στο τέλος, οι δυο τους ερωτεύτηκαν και μέχρι το 2006, είχαν καταστρώσει ένα σχέδιο για να ξεφύγει η Ελένα από την οικογένειά της και να συναντήσει τελικά τη Μεγκ από κοντά στο Κίεβο της Ουκρανίας.
Όμως, η οικογένεια της Ελένα την παρακολούθησε, είδε ότι συναντιέται με μία γυναίκα και επιτέθηκε τόσο στην ίδια όσο και στη Μεγκ. Δια της βίας επιχείρησαν να πάρουν την Ελένα πίσω στη Ρωσία, όμως, η Ελένα είχε πάρει την απόφασή της.
“Ήθελα να είμαι με τη Meg. Ήξερα ότι αν έφευγα από την Ουκρανία και επέστρεφα στη Ρωσία, δεν θα βλέπαμε ποτέ ξανά η μία την άλλη”, εξηγεί η Ελένα.
Παρά τις πιέσεις, τις απειλές και τους εκβιασμούς της οικογένειάς της, η Ελένα έμεινε στην Ουκρανία, όμως, τότε συνειδητοποίησε ότι οι γονείς της της είχαν πάρει το διαβατήριο…
Ψάχνοντας απεγνωσμένα έναν τρόπο να φύγουν από την Ουκρανία μαζί, αποφάσισαν ότι έπρεπε να φτάσουν στον Καναδά για να δουν αν η Ελένα θα μπορούσε να πάρει υπηκοότητα και να είναι μαζί.
Κατευθύνθηκαν στην καναδική πρεσβεία στο Κίεβο, αλλά οι υπάλληλοι θα βοηθούσαν μόνο τη Μεγκ να βγει από τη χώρα και μάλιστα την ενθάρρυναν να αφήσει πίσω την Ελένα. Εκείνη, φυσικά, αρνήθηκε.
Ούτε η ρωσική πρεσβεία βοήθησε ιδιαίτερα, και το ζευγάρι δεν μπόρεσε να μείνει στην Ουκρανία για πολύ. Ευτυχώς, κάποιοι από τους φίλους της Ελένα κατάφεραν να της επιστρέψουν λαθραία το διαβατήριό της και αυτή και η Μεγκ κατευθύνθηκαν στην Τουρκία.
Σε αυτό το σημείο, συνειδητοποίησαν ότι δεν θα κατάφερναν να φτάσουν μαζί στον Καναδά με κρατικά μεταφορικά μέσα, και έτσι αγόρασαν το ιστιοπλοϊκό τους σκάφος, την Boadicea. Αυτό που δεν γνώριζαν είναι ότι το σκάφος θα γινόταν το σπίτι τους για τα επόμενα 16 χρόνια.
Ένα ταξίδι στον Ατλαντικό
Κατάφεραν να διανύσουν χιλιάδες μίλια σε ολόκληρο τον Ατλαντικό Ωκεανό, ένα ταξίδι 10 μηνών που λίγο έλειψε να τις σκοτώσει, όταν δεν κατάφεραν να αποφύγουν έναν τυφώνα, και τελικά έφτασαν στον Καναδά το 2007.
Ωστόσο, κατά την άφιξή τους στη Βικτώρια, η Ελένα συνελήφθη από τις καναδικές υπηρεσίες συνόρων και όπως αποκαλύπτει η Μεγκ κατηγορήθηκε για trafficking. Παρόλο που η Έλενα αφέθηκε ελεύθερη υπό την επιμέλεια της Μεγκ, το κοινό τους μέλλον ήταν αβέβαιο.
Πάλευαν για χρόνια για να αποκτήσει η Ελένα την καναδική υπηκοότητα, για να έχει επιτέλους ένα μέρος όπου αυτή και η Μεγκ θα μπορούσαν να έχουν ένα σπίτι, μία δουλειά, μία κανονική ζωή, όμως αυτό φαινόταν ήδη πολύ μακρινό.
“Θέλουμε οι άνθρωποι να ξέρουν ότι πρέπει να αγαπούν όποιον θέλουν να αγαπήσουν, κυρίως να αγαπούν τον εαυτό τους και να κάνουν αυτό που ξέρουν ότι πρέπει να κάνουν”
Πέρασαν περισσότερα από πέντε χρόνια στον Καναδά, εξακολουθώντας να ζουν στο σκάφος τους σε ένα λιμάνι και παρά την ευτυχία ανάμεσα στο ζευγάρι, αυτό το είδος ζωής ήταν κάτι σαν φυλακή και για τις δύο.
“Δεν μπορούσα να μετακινηθώ χωρίς αυτήν, δεν μπορούσε να μετακινηθεί χωρίς εμένα, για απολύτως πρακτικούς λόγους. Για να μην τρελαθούμε και οι δύο, απλώς έπρεπε να φύγουμε, και το σκάφος ήταν το μόνο που μας είχε απομείνει, οπότε σαλπάραμε και πάλι”, εξηγεί η Μεγκ.
Ακόμη και μετά την αναχώρηση από τον Καναδά, το ζευγάρι πάλεψε για την υπηκοότητα της Ελένα “με βάση το γεγονός ότι βρισκόταν εκεί για πάνω από πέντε χρόνια χωρίς να περάσει ούτε μια μέρα οπουδήποτε αλλού”.
Ωστόσο, ο Καναδάς θα χρειαζόταν 11 χρόνια για να λάβει μια απόφαση και η χώρα αρνήθηκε τελικά την υπηκοότητά της το 2018.
Η Υπηρεσία Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ιθαγένειας του Καναδά δήλωσε τότε στο Gay Star News ότι η Έλενα “δεν ήταν άπατρις”, ότι αν επέστρεφε στη Ρωσία δεν θα αντιμετώπιζε ασυνήθιστες δυσκολίες και ότι δεν είχε προσφέρει υπηρεσίες εξαιρετικής αξίας στον Καναδά για να της δώσει την πολυπόθητη υπηκοότητα.
Αυτό σημαίνει ότι η Meg Stone και η Elena Ivanova εξακολουθούν να αναζητούν μια χώρα για να ονομάσουν πατρίδα. Από εκείνη την ημέρα που έφυγαν από το Κίεβο, η Meg και η Elena αναζητούν μια χώρα στην Ευρώπη, όπου όπως λένε θα μπορούν να είναι μαζί, χωρίς να κινδυνεύουν μόνιμα “από την απειλή του χωρισμού και με τα ίδια δικαιώματα και ελευθερίες”.
Καθώς η αναζήτησή τους συνεχίζεται, εδώ και 16 χρόνια αναγκάζονται να ελλιμενίζονται μόνο σε χώρες που δέχονται Ρώσους και Καναδούς, να αποβιβάζονται ως τουρίστες και κυρίως που μπορούν να έχουν πρόσβαση σε νερό.
Οι χώρες αυτές βρίσκονται συχνά στην Ασία και την Κεντρική και Νότια Αμερική, και το ζευγάρι ζει συχνά ανάμεσα σε κοινότητες που είναι μικρές, θεοκρατικές και στις οποίες δεν είναι ευπρόσδεκτα τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα ή γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες τους.
Η μετακίνησή τους γνώρισε ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, καθώς καμία από τις δύο δεν έχει πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη στις χώρες στις οποίες έχουν αγκυροβολήσει και έτσι δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε εμβολιασμούς.
“Χρειαζόμαστε ασφάλεια, πρέπει να μας αναγνωρίσουν”, δηλώνει η Ελένα.
Όπως εξήγησε δεν έχει σημασία αν είναι παντρεμένες ή όχι. “Η Ελένα δεν μπορεί να έχει το δικαίωμα της ελευθερίας του γάμου.
“Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι εγώ είμαι κάτοχος ρωσικού διαβατηρίου, η Meg είναι κάτοχος καναδικού διαβατηρίου. Αυτό είναι όλο. Όσο έχουμε αυτά τα διαβατήρια, δεν είμαστε ζευγάρι. Δεν είμαστε οικογένεια. Και αυτό ήταν το πρόβλημα όλα αυτά τα χρόνια… Δεν έχουμε χώρα. Κανείς δεν μας θέλει. Καμία χώρα σε αυτόν τον κόσμο δεν θέλει να μας δώσει την ίδια υπηκοότητα, να μας αναγνωρίσει ως οικογένεια και να μας δώσει ίσα δικαιώματα”.
Τώρα, οι δυο τους βρίσκονται λίγο πριν το τέλος μίας παράξενης, συχνά εφιαλτικής διαδρομής.
Η Meg έχει σκωτσέζικη καταβολές και έντονη σκωτσέζικη προφορά, παρόλο που μεγάλωσε στον Καναδά, και το ζευγάρι ελπίζει τώρα ότι η Ευρώπη μπορεί τελικά να αποτελέσει το ασφαλές καταφύγιό τους.
Αν και η ίδια η Σκωτία ήταν μια επιλογή που εξέταζαν, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει κάνει τα ταξίδια ακόμη πιο περίπλοκα για τη Ρωσίδα Ελένα.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το ζευγάρι έχει αγκυροβολήσει στην Κεντρική Αμερική και προσπαθεί να βρει πώς θα πραγματοποιήσει το επικίνδυνο ταξίδι της επιστροφής μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού.
Η Meg και η Elena αισθάνονται σαν να έχουν “ζήσει 15 ζωές” και δεν έχουν άδικο που νιώθουν έτσι.
Οι στόχοι αλλάζουν συνεχώς, αλλά το κύριο μήνυμά τους, όπως λέει η Meg, είναι να ενθαρρύνουν τους άλλους να ζήσουν τη ζωή με τους δικούς τους όρους.
“Δεν το μετανιώνω”, λένε με μια φωνή.
“Είχαμε ένα φοβερό ταξίδι, είχαμε μια φοβερή ζωή, ήταν μια φοβερή περιπέτεια, και δεν θα την αρνιόμουν ούτε μέρα αυτής της ζωής. Όσον αφορά εμένα, έχω ζήσει 15 ζωές και αν η ζωή μου τελειώσει εδώ, είναι ΟΚ. Απλά συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε… ζούμε την κάθε μέρα, τη ζούμε και την αγαπάμε. Αγαπάμε κάθε φύλλο σε κάθε δέντρο. Αγαπάμε κάθε μαϊμού, αγαπάμε κάθε ζώο, κάθε ψάρι, ό,τι μπορούμε να δούμε. ό,τι υπάρχει εδώ, κάθε στιγμή που έχουμε μαζί”.
Η Meg αναφέρει χαρακτηριστικά ότι συχνά τους λένε ότι “ξεγέλασαν το σύστημα” με το αρχικό τους ταξίδι στον Καναδά, αλλά εκείνη απαντά: “Αν δεν το κάναμε, δεν θα ήμασταν μαζί. Αν δεν το κάναμε, ίσως να μην ήμασταν καν ζωντανοί. Ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί”.
Και προσθέτει: “Θέλουμε οι άνθρωποι να ξέρουν ότι πρέπει να αγαπούν όποιον θέλουν να αγαπήσουν, κυρίως να αγαπούν τον εαυτό τους και να κάνουν αυτό που ξέρουν ότι πρέπει να κάνουν”.
ΠΗΓΗ: PinkNews
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
