Η Μελίνα, η Δήμητρα και η αγία ελληνική οικογένεια

Πολλοί από εμάς γνωρίζουμε τι ζημιά έχει κάνει η οικογένειά μας στις ψυχές μας. Τι κουσούρια μας έχει κληροδοτήσει. Πόσες ώρες ψυχοθεραπείας μπορεί να χρειάστηκαν για να αντιμετωπίσουμε τους πρώτους bullies της ζωής μας. Πόσο σκληρά μπορεί να δουλέψαμε για να μη μας καθορίσει το στίγμα ενός προβληματικού γονιού ή ενός συγγενή. Λίγοι το παραδεχόμαστε. Και ακόμα λιγότεροι λέμε ανοιχτά το πόσο αγία δεν είναι η ελληνική οικογένεια.

Δεν μιλάμε εδώ για σκόρπιες νευρωσούλες δεξιά και αριστερά. Μιλάμε για χούντα. Κανονική δικτατορία στα θέλω μας, κανονική ερπύστρια στο είναι μας, κανονική κατάληψη στις ψυχές, κάποτε και τα σώματά μας. Όμως, αν τολμήσεις να θίξεις τον πολυέλαιο, θα πέσει να σε πλακώσει και τα δήθεν πολύτιμα γυαλάκια του θα σου βγάλουν τα μάτια, θα σου κλείσουν το στόμα, θα τιμωρηθείς. Μπορεί και να δεις την πόρτα.

Αν ο συγγενής είναι περιφερειακός –να, κάπως σαν τη θείτσα – δηλητήριο του Καπουτζίδη στις “Σέρρες”– τη γλιτώνεις με μικροαμυχές. Αν, όμως, είναι ο πυρηνικός σου γονιός, η μάνα σου, ο πατέρας σου, κάποιος παππούς ή κάποια γιαγιά, πας χαμένος.

Η άλωση είναι καθοριστική, το τραύμα αντιστέκεται σε κάθε θεραπεία, σε κάθε βάλσαμο, σε κάθε παυσίλυπο. Είσαι ένα περιφερόμενο, ακούρνιαχτο ορφανό κι ας ζουν οι γεννήτορες. Τι να τους κάνεις; Άχρηστοι και αχρείαστοι και απέραντα βλαβεροί.

Κάποτε μεγαλώνεις, το παίρνεις απόφαση, με λίγη βοήθεια από φίλους πατάς στα πόδια σου, όμως, ποτέ δεν ξεχνάς την πρώτη απόρριψη της ζωής σου. Όπου και να πας είσαι παρίας, όποιος κι αν σ’ αγκαλιάσει είσαι παγωμένος, όπως κι αν ντυθείς είσαι γυμνός, όσα μπράβο κι αν ακούσεις, πάντα κοιτάς και δίπλα για να σιγουρευτείς, όσο μακριά κι αν φτάσεις βρίσκεσαι πάντα στο πρώτο δωμάτιο που σε “ακρωτηρίασαν”.

Ξεχνάς βασικές λέξεις του λεξιλογίου των άλλων, των αποδεκτών, των “νορμάλ” και μετά από λίγο εκεί που για άλλους είναι η “οικογένεια” για ‘σένα είναι μια πέτρα. Την πετάς κι αντί να ησυχάσεις, έχεις τον πρώτο σοβαρό εχθρό. Εσύ τον ξεχνάς -ή έτσι καμώνεσαι, τέλος πάντων- εκείνος ποτέ. Σε θυμάται και θα σ’ εκδικηθεί, ακόμα και στον θάνατό σου.

Η Μελίνα, η Δήμητρα, όλα εκείνα τα πλάσματα που “αποκηρύχθηκαν” από τους δικούς τους ανθρώπους, είναι η απόδειξη ότι η ελληνική οικογένεια νοσεί. Βαθιά, πρόστυχα, εγκληματικά, χωρίς κανέναν και τίποτα να μπορεί να σταματήσει το αίσχος της. Όλοι κλαίμε δημόσια για την καημένη τη γυναίκα, αλλά πόσοι τολμούν να τα βάλουν με το πραγματικό τέρας; Πόσοι αντέχουν να κοιτάξουν μέσα στο σπίτι τους και να απαντήσουν με αλήθεια για το πώς θα αντιμετωπίζονταν ως “διαφορετικοί” από τις επιθυμίες του μπαμπά και της μαμάς;

Αν είσαι λίγο παρατηρητικ@, στο Tik Tok, αυτή τη νέα διαφάνεια της ιδιωτικής ζωής, ανάμεσα σε πισινούς και influencers, ίσως πετύχεις live καβγάδες νεαρών παιδιών με τον τραμπούκο πατέρα, για παράδειγμα.

Έχω πετύχει τέτοια περίπτωση και ξέρω πως ο νεαρός ξεκίνησε το live μόνο και μόνο για να γλιτώσει ακόμα έναν ξυλοδαρμό ή τη ζωή του. Δεν είναι trend, είναι επιβίωση. Για κάποιους το να μείνουν μακριά από τις οικογένειές τους, είναι ο μοναδικός τρόπος για να παραμείνουν ζωντανοί.

Το τέλος της Μελίνας, που την πόνεσαν όλοι, τη νοιάστηκε η πόλη, οι άγνωστοι, αλλά όχι οι άνθρωποι της, είναι το τέλος της “αγίας ελληνικής οικογένειας”. Μιας fake αξίας που θρέφει το συλλογικό τραύμα και τα αίσχη της χρόνια τώρα τα βλέπουμε στις ειδήσεις, σε ματωμένες, πληγωτικές συνέχειες.

Πότε και πού τελειώνει αυτή η γενιά και τα εγκλήματά της; Μακάρι εδώ. Μακάρι όχι άλλες ψυχές που δεν χωράνε πουθενά, ούτε στο σπίτι ούτε στον δρόμο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News