Κάπου στα μαλακά, στα πιο ήσυχα “δωμάτια” του Tik Tok, αυτά που δεν φωνάζουν και δεν φλεξάρουν πολύ, υπάρχει μια υπέροχη κυρία που τη λένε Φώτη. Θα μπορούσε να είναι μαμά σας, η αγαπημένη σας θεία ή ακόμα και η γιαγιά σας, αν και θα ήταν μια πολύ νέα γιαγιά (όπως και είναι, καθώς πρόσφατα απέκτησε το πρώτο της εγγόνι, τον Ωρίωνα). Θα τη δείτε να μαγειρεύει (έχει περάσει κι απ’ το MasterChef), να αυτοσαρκάζεται, να δίνει συμβουλές λες και μιλάει σε κάποιο παιδί της, να θυμώνει με κάτι που τη σύγχυσε από την επικαιρότητα (η Λατινοπούλου, ας πούμε), να χαίρεται σαν παιδί με μια Σοκοφρέτα.
Αυτή τη γυναίκα εγώ τη «γνώρισα» στην πρώτη καραντίνα. O αλγόριθμος μου έβγαζε συνεχώς δικά της βίντεο –χιουμοριστικά, συγκινητικά, πολύ πολύ ανθρώπινα. Μέσα από το ραφείο της στην Ελβετία, μέσα από το σπίτι της, να χαζεύει τις γειτόνισσες ή –και εδώ έρχεται το ωραίο- να μιλάει με κάποιον που της είχε ζητήσει βοήθεια, κάποιο βράδυ που ένιωσε απελπισία, μοναξιά ή πόνο.
Σύντομα ανακάλυψα πως η «κυρία Φώτη», η Φώτη Μποέχερερ – Αθανασιάδου, συχνά πυκνά, αναφερόταν στα «πολύχρωμα παιδιά» της και είχε έναν κατάδικο της τρόπο να μιλά για τις γυναίκες, τις μητέρες, τους γονείς, ειδικά εκείνους που απορρίπτουν τα παιδιά τους, λόγω της σεξουαλικότητάς τους.
Όταν αποφάσισα να την ακολουθήσω, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι τη «γιαγιά Φώτη», την ακολουθούσαν περίπου 73.000 followers, που άφηναν σχόλια αγάπης και σεβασμού. Πέρασε πολύς πολύς καιρός –και ένα δικό μου σοβαρό πρόβλημα υγείας- μέχρι να μιλήσουμε κανονικά, όχι με φωνητικά ή γραπτά μηνύματα, για να αντιληφθώ ότι η Φώτη είναι αυτό που φαίνεται: μαμά.
Την πρώτη φορά που μιλήσαμε γι’ αυτήν εδώ την κουβέντα, με παρακάλεσε να γράψω ότι είναι μια αμόρφωτη μοδίστρα που όμως, έχει αγάπη στην καρδιά της και μια ομάδα ανθρώπων που γνώρισε και συνδέθηκε στο Tik Tok. Και κάθε φορά που καταλαβαίνει ότι σε ένα παιδί δεν αρκούν τα λόγια, κάνει τις απαραίτητες συστάσεις, ώστε κανείς να μη νιώθει μόνος και αβοήθητος. Α, και τον όρο influencer δεν τον δέχεται…
Το έχω ξαναπεί: οι πρώτοι θύτες των παιδιών μας, είμαστε εμείς. Και μετά μεγαλώνοντας, συναντούν και τους άλλους ή γίνονται οι ίδιοι. Αν ένα παιδί δεν πάρει αγάπη στα πρώτα παιδικά του χρόνια, δεν θα πάρει ποτέ. Θα φύγει από το σπίτι ένας συναισθηματικός ζητιάνος. Ζητιάνος στην αγάπη, στην υποστήριξη, στα πάντα.
— Κάντε μου ένα ρεζουμέ: τι κάνατε τόσα χρόνια στο εξωτερικό και κυρίως, γιατί «Φώτη» και όχι «Φωτεινή»;
Γιατί έτσι έπρεπε να μεγαλώσω μάλλον. Ήταν λάθος λεκτικό της αδελφής μου που δεν μπορούσε να αρθρώσει σωστά και έμεινα «Φώτη». Όμως, δεν ήμουν Φώτη μόνο για την αδελφή μου. Ήμουν «Φώτη» για τη γιαγιά και τον παππού που με μεγάλωναν, για τους γονείς μου που ήταν στο εξωτερικό, μετά για ένα ολόκληρο χωριό και ύστερα για μια πόλη. Κράτησα αυτό το όνομα, λοιπόν, κι αρνήθηκα το «Φωτεινή», γιατί δεν μ’ αφήνανε. Έπρεπε να είμαι Φώτη, να σκέφτονται οι άνθρωποι τι μπορεί να είμαι, τι να περιμένουν να δουν, κάποιοι δεν περίμεναν να δουν μια μητέρα, μια γυναίκα, μία επιτυχημένη επαγγελματία και κάποιοι είχαν την εντύπωση ότι αποκαλώντας με «Φώτη», θα με εμποδίσουν να γίνω «Φωτεινή». Στο εξωτερικό πια, ανακάλυψα ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πώς με λένε, για το πώς είμαι, ότι υποστηρίζουν ανθρώπους που προσπαθούν πολύ και κατάφερα να γίνω μία από τις κορυφαίες μοδίστρες της Ελβετίας. Μπήκα σε χιλιάδες σπίτια και σε χιλιάδες ζωές, μπήκα και σε πρωτοσέλιδα, αλλά παρέμεινα «Φώτη».
— Πώς μπήκατε στον πειρασμό να φτιάξετε Tik Tok; Ποια ήταν η πρώτη σκέψη; Υπήρχε κάποια φλέβα που δεν είχατε ανακαλύψει μέχρι τότε; Ήταν μια διέξοδος; Τι απ’ όλα;
Μπα, καμία σχέση. Εκείνον τον καιρό που το φτιάξαμε, ζούσαμε στο σπίτι με τα ανίψια μου, τον Νίκο και τη Μορφούλα και τη Δέσποινα και το Λούκα, που είναι η κόρη μου και ο γαμπρός μου και επειδή με τον ανιψιό μου έχουμε ένα πολύ ιδιαίτερο χιούμορ, δουλεύαμε και μαζί και μοιάζουμε και φυσιογνωμικά. Επειδή μέσα στην ημέρα ζούσαμε διάφορα αστεία σκηνικά, μου λέει σε κάποια στιγμή «θα σε βάλω στο Tik – Tok να γίνουμε ρεζίλι». Πολύ γρήγορα ανακάλυψα ότι πίσω απ’ όλα αυτά που βγάζαμε κρυβόταν μία τεράστια αγωνία, μία τεράστια αγάπη και μία αγκαλιά, που τόσο τη στερούμαστε αυτόν τον καιρό.
—Έχετε μία κόρη. Ακούγοντάς σας όλον αυτόν τον καιρό να λέτε τόσο ωραία πράγματα για την ανατροφή των παιδιών, θέλετε να μου πείτε πώς μεγαλώσατε το δικό σας κορίτσι και τι δεν λάβατε ποτέ υπ’ όψιν σας, προκειμένου να είναι ευτυχισμένη και συγκροτημένη; Ας πούμε, πείτε μου ένα κλισέ ανατροφής που σας κάνει διαχρονικά έξαλλη.
Δεν θέλω να πω κάτι που θα παρεξηγηθεί, αλλά η Δέσποινα ήταν το παιδί ΜΟΥ. Το δικό μου παιδί. Ούτε της μάνας μου, ούτε του πατέρα μου, ούτε της πόλης, ούτε του κράτους. Ήταν το δικό μου παιδί και είχα μόνο εγώ την ευθύνη να μεγαλώσω ένα παιδί που να είναι αυτόβουλο, να είναι ανεξάρτητο, να μπορεί να μιλά και να εκφράζεται, να σέβεται, να υπερασπίζεται, να είναι δίκαιη και πάνω απ’ όλα να κρατήσει την παιδικότητά της και να μεγαλώνει μία μέρα τη φορά. Φυσικά, υπήρχαν τεράστιες πιέσεις από το περιβάλλον κι από τον κόσμο γύρω μας που θεωρούσε ότι ήμουν μία μαμά που κακομάθαινε την κόρη της και καλά την έκανα.
Ήμουν όμως και αυστηρή με τη Δέσποινα, όχι όμως με τον τρόπο του κόσμου. Ας πούμε μια φορά που υπήρξε ασεβής με τη γιαγιά της, αντί να την τραβήξω δύο μπάτσες, όπως θα ‘θελαν οι γύρω, την έβαλα να κόψει λωρίδες το φόρεμά της. Ίσως επειδή ήταν και ένα παιδί που μιλούσε από 9 μηνών, μπορούσαμε να συνεννοούμαστε για όλα. Είχα σκοπό να δημιουργήσω ένα κορίτσι μοναδικό.
@fotiboecherer #ηγιαγιαφωτη #ταπαιδιατησκαρδιας #fy #νομια #συμβουλες ♬ πρωτότυπος ήχος – ΦΩΤΗ
Που να μην του χρεώσει ποτέ κανείς ότι «έμοιασες σ’ αυτόν» ή «έμοιασες στον άλλον». Αυτός ήταν ο φόβος που είχα. Να μη μοιάζει σε κανέναν και να μην την σκιάζει και κανείς. Και το κατάφερα. Έχω μία 20χρονη κόρη που τόλμησε να γίνει μαμά, που είναι ευτυχισμένη και ισορροπημένη γιατί είναι ο εαυτός της και όχι κάποιος άλλος. Δεν μεγάλωσα μία «κοπέλα». Όπως δεν θα μεγάλωνα ένα «αγόρι». Μεγάλωσα ένα παιδί. Γιατί δεν ήξερα τι θα θέλει να είναι. Δεν την έντυσα ποτέ στα ροζ. Δεν της στέρησα ποτέ να παίξει με αυτοκινητάκια. Δεν της είπα ποτέ ότι υπάρχουν πρίγκιπες που θα τη φιλήσουν, θα την παντρευτούν και γι’ αυτό θα γίνει ευτυχισμένη.
—Ήθελα πολύ καιρό να σας ρωτήσω, πιστεύετε ότι κάτι συμβαίνει λάθος με την ανατροφή των αγοριών –όχι μόνο στην Ελλάδα- και τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζουμε τέτοιας έκτασης βίαια περιστατικά και απανωτές γυναικοκτονίες (18 μέχρι τώρα που μιλάμε) ή φταίει κάτι άλλο που μας διαφεύγει αυτή τη στιγμή;
Μα, φυσικά και κάνουμε λάθος. Μόνο εμείς κάνουμε λάθος. Τα παιδιά μας δεν τα παίρνουμε έτοιμα στα 5, στα 10 τους, στα 18, στα 32. Έχουμε τόσο χρόνο μπροστά μας να τα πλάσουμε, να τα μεγαλώσουμε και να τα διαπαιδαγωγήσουμε, αλλά αυτό δεν θέλουμε να το κάνουμε, γιατί δεν είναι εύκολο. Η μαμά πρέπει να δουλεύει και να κρατάει και το σπίτι, ο μπαμπάς επίσης, αλλά να έχει και κοινωνική ζωή και κάπως έτσι πιστεύουμε ότι το παιδί μεγαλώνει καλά κι ας μην του αφιερώνουμε χρόνο. Κι ας μην έχουμε απαντήσεις στις ερωτήσεις του. Και φυσικά, ξεχνάμε ότι έχουμε ευθύνη. Και σ’ όλα, είτε μας αρέσει είτε όχι, φταίνε πάντα δύο. Αυτός που πράττει κι αυτός που ανέχεται. Εκεί το υποστηρίζω εγώ. Ότι δεν μαθαίνουμε στα παιδιά μας τι να δέχονται και τι όχι. Το έχω ξαναπεί: οι πρώτοι θύτες των παιδιών μας, είμαστε εμείς. Και μετά μεγαλώνοντας, συναντούν και τους άλλους ή γίνονται οι ίδιοι. Αν ένα παιδί δεν πάρει αγάπη στα πρώτα παιδικά του χρόνια, δεν θα πάρει ποτέ. Θα φύγει από το σπίτι ένας συναισθηματικός ζητιάνος. Ζητιάνος στην αγάπη, στην υποστήριξη, στα πάντα.
Προσωπικά, η αγωνία μου είναι μία. Δεν θέλω κανένα παιδί να φοβάται ότι όταν μεγαλώσει δεν θα ευτυχήσει.
Και να σου πω και κάτι άλλο: η υπόθεση της Καρολάιν –με το που αποδείχθηκε ότι ήταν ο σύζυγος ο δολοφόνος- ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αλλάξει ο Νόμος. Να μη φοβηθεί ξανά καμία μάνα για το παιδί της, να μη φοβηθεί και καμία κοπέλα να κοιτάξει πίσω της. Γιατί δεν αλλάζει αυτό; Δηλαδή, ακόμα και σήμερα η γυναίκα στην Ελλάδα δεν έχει αξία; Πότε θα αποκτήσει; Δεν το λέμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι η γυναίκα ακόμη δεν έχει τα δικαιώματα που έχει μια νεκρή κατσίκα. Κατσίκα να σκοτώσεις στον δρόμο έχεις να αντιμετωπίσεις μια σειρά από συνέπειες. Δεν υπάρχει καμία προστασία, μόνο ατιμωρησία: σου λέει την έδειρε, τον πήγαν στο Τμήμα, το κράτησαν για λίγο, αφέθηκε ελεύθερος! Γιατί αφέθηκε ελεύθερος;! Δεν μας λέει κανείς. Επίσης, γιατί δεν φτιάχνεται σε κάθε πόλη μία δομή; Να νιώθει προστατευμένος αυτός που απειλείται; Η Καρολάιν είναι η απόδειξη ότι ο Έλληνας είναι του δράματος και όχι της προετοιμασίας. Δολοφονήθηκε αυτό το κορίτσι έτσι, κλαίγαμε μήνες, αλλά δεν προετοιμάσαμε τίποτα! Δεν άκουσα καμία μάνα να λέει «δεν θέλω να γίνω σαν τη μάνα του πιλότου». Όταν γίνεται η στραβή, ακούς «το παιδί που μεγάλωσα εγώ είναι καλό!». Πού το ξέρεις εσύ ότι είναι καλό; Έχεις να το δεις και να καθίσεις να μιλήσεις μαζί του από τότε που ήταν 6 χρονών και το διάβαζες. Πού ξέρεις εσύ πώς είναι το παιδί σου, λοιπόν; Εκεί καταλήγω. Δώσε λίγο χρόνο στο παιδί σου να σου απαντήσει τι είναι, γιατί μετά θα τα μάθεις από τη γειτονιά και τις εφημερίδες.
— Μία από τις «σημαίες» του δικού σας λογαριασμού στο Tik Tok είναι τα «πολύχρωμα παιδιά» σας: πώς ξεκίνησε αυτή η «εκστρατεία» για αγάπη και συμπεριληπτικότητα;
Με πείραζαν πολύ οι άσχημες εκφράσεις και πάντα με ενοχλούσε αφάνταστα που όταν ήθελαν να βρίσουν χρησιμοποιούσαν μία συγκεκριμένη βρισιά για να μειώσουν τη σεξουαλικότητα ενός ανθρώπου. Πριν από πολύ καιρό, σε κάτι εξαιρετικά δύσκολο που πέρασα, γνώρισα τον Γιώργο. Και μαζί του έμαθα και τη σημαία του Pride. Τότε ήταν που πήρα 5 κλωστές, γιατί εγώ είμαι πάντα μαυροφορεμένη, και τις φόρεσα. Και τότε συνειδητοποίησα ότι έτσι είμαι πολύ πιο όμορφη. Αυτά τα χρώματα είναι η αγάπη, οι ευκαιρίες, ο σεβασμός που χρωστάμε σε αυτά τα παιδιά. Όλη αυτή η αγάπη που μου έδωσε στην πιο δύσκολη στιγμή μου αυτός ο άνθρωπος, κάπως έπρεπε να δοθεί πίσω. Και νομίζω το κατάφερα. Είναι γλώσσα συνεννόησης αυτά τα χρώματα. Εγώ θεωρώ τιμή να συναντώ πολύχρωμους ανθρώπους. Μας αλλάζουν, μας διδάσκουν, μας φέρνουν προ των ευθυνών μας. Είναι πιο ανθισμένος ο κόσμος τους, πιο σοφός. Και επειδή είμαι μια γυναίκα που δεν την άφησε το σώμα της να αποκτήσει πολλά παιδιά, θεωρώ ότι αυτά τα παιδιά, είναι τα παιδιά της καρδιάς μου.
@fotiboecherer #οριωνας💋 #ηγιαγιαφωτη #θυμαμαι #fy ♬ πρωτότυπος ήχος – ΦΩΤΗ
— Τι θεωρείτε ότι φταίει και πολλοί γονείς δεν αποδέχονται τη σεξουαλική ταυτότητα των παιδιών τους, ενώ σίγουρα γνωρίζουν ότι αυτή η απόρριψη μπορεί να αποβεί από καθοριστική έως μοιραία για τη μετέπειτα πορεία τους; Γιατί, λέτε, συμβαίνει αυτό;
Γιατί είναι εύκολο. Το θέμα είναι, γεννάς ένα παιδί για εσένα ή για την γειτονιά και τον κόσμο; Δηλαδή, αν η κόρη μου ήταν πολύχρωμη, θα την αγαπούσα λιγότερο; Θα τη μείωνα, θα την πρόσβαλλα, θα την έδιωχνα απ’ το σπίτι; Είναι ποτέ δυνατόν; Για το παιδί σου είσαι εκεί πάντα. Εγώ είμαι 53 και η μάνα μου ακόμη ανοίγει τον δρόμο να περάσω. Το πιστεύεις αυτό; Έτσι πρέπει να είναι οι γονείς.
@fotiboecherer #ταπαιδιατησκαρδιας η ζωη ειναι πιο Ομορφη μαζι σας 💋πιο Ακίνδυνη 💋 #prideparade #ηγιαγιαφωτη #altstadtchur #θειαμου ♬ πρωτότυπος ήχος – ΦΩΤΗ
Είσαι γονιός μόνο μέχρι τη μέρα που το παιδί σου θα αποφασίσει και θα παραδεχθεί που θέλει να είναι το σώμα του; Δεν γίνονται αυτά. Τη στιγμή που θα σου αποκαλύψει τι το κάνει ευτυχισμένο, εσύ ξεχνάς τη γέννα σου; Ξεχνάς τους κόπους, την αγάπη, τα βράδια με πυρετό, τα παιχνίδια τα καλοκαίρια και τις μέρες στη θάλασσα; Τα ξεχνάς όλα, τα μηδενίζεις; Προσωπικά, η αγωνία μου είναι μία. Δεν θέλω κανένα παιδί να φοβάται ότι όταν μεγαλώσει δεν θα ευτυχήσει. Έμαθα να ακούω. Και έφτασα να ακούω τα παιδιά των άλλων να μου μιλάνε μέσα στη νύχτα, για αυτοκτονίες, για ξυλοδαρμούς, για σπίτια που τα έκλεισαν απ’ έξω. Ξαναλέω: πρέπει να ακούμε τα παιδιά μας. Πολύ πολύ καλά.
— Αν σας ζητούσα μία και μόνη ιστορία από ένα τέτοιο παιδί που κάποτε ζήτησε την αγάπη και τη στήριξή σας, τι θα μου λέγατε;
Θα σου έλεγα για τον Γιώργο που όταν μου έλεγε ότι δεν τον αγαπούν οι δικοί του έφτασα στο σημείο να φωνάζω «σ’ αγαπώ εγώ, παιδί μου, σ’ αγαπώ εγώ». Και το εννοώ και το νιώθω και ένα πράγμα που θα ‘θελα να πω στις μανάδες τέτοιων παιδιών είναι ποτέ δεν ξέρεις πότε θα φύγεις. Πώς ίσως να μην προλάβεις να το μεγαλώσεις. Πώς ίσως δεν μπορέσεις να του πεις αυτά που πρέπει να ακούσει. Αυτός ήταν ο δικός μου φόβος με το δικό μου το παιδί. Μη φύγω ξαφνικά και δεν είναι έτοιμο και οχυρωμένο, με αγάπη για 3 ζωές, για να τα βγάλει πέρα. Σκέψου ότι της έμαθα να χαμογελά ακόμα και σ’ αυτούς που δεν ήθελαν το καλό της, αλλά να ξέρει να τους απομακρύνει γρήγορα από τη ζωή της, χωρίς να χάσει χρόνο και ανθρώπους που την αγαπούν πραγματικά.
— Μου λέτε κάτι τελευταίο;
-Ναι, φυσικά!
— Πότε προλαβαίνετε και απαντάτε σε τόσο κόσμο;
-Τη νύχτα! Στο ενδιάμεσο από τις δουλειές. Και να μην έχω χρόνο, θα τον βρω!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
