Clean girl aesthetic, εκλογή Τραμπ κι αρωματικές αναμνήσεις

Το clean girl aesthetic ξεκίνησε να γίνεται viral στο TikTok σχεδόν δύο χρόνια πριν την εκλογή του Ντόναλτ Τραμπ στην Αμερική. Μαζί με την μετεξέλιξη της καραντίνικης cottagecore αισθητικής σε αυτή των tradwife, που κάθονται στο σπίτι, ψηφίζουν συντηρητικά, και αλέθουν τον δικό τους καφέ για τον άντρα τους, επανεμφανίστηκε (μετά τα 90ς) η τάση της “σιωπηλής πολυτέλειας”, μακριά από την μείξη χρωμάτων και μοτίβων και την punk, queer, millennial μαξιμαλιστική “φασαρία”, προς την κατεύθυνση μιας καθαρής ομοιομορφίας, τόσο στην εξωτερική εμφάνιση όσο και στην κοινωνία, και στην οικονομία.

To Clean Girl Aesthetic προτάσσει το φυσικό μακιγιάζ, τις λιτές και μινιμαλιστικές γραμμές, το λευκό χρώμα σε ρούχα και τοίχους, τον πλούτο που δεν “φωνάζει” γιατί δεν νιώθει την ανάγκη να το κάνει, φαίνεται όμως και αποπνέεται. Καθαρές γραμμές, preppy κασμιρένια πουλόβερ, μυρωδιές που δεν κάνουν φασαρία αλλά αφήνουν την αίσθηση ότι κουβαλάμε το ντους μαζί μας όλη μέρα.  Αλλά αυτή η ρομαντικοποίηση της απόλυτης, άσπιλης καθαριότητας, του ρούχου που δεν τσαλακώνεται ποτέ, της αύρας ότι “ξέρω πάντα τι κάνω”, δεν απηχεί την αλήθεια μου, και την αλήθεια πολλών ανθρώπων που δεν ταυτίζονται υποχρεωτικά με την εικόντα των λευκών, αδύνατων, ευκατάστατων influencers που δεν βγάζουν ποτέ σπυριά, δεν μυρίζουν ιδρώτα ούτε καν όσο κάνουν γιόγκα, τρώνε καθαρά, και ηρεμούν σε ένα μινιμαλιστικό δωμάτιο. Κάποια clean girl trends, μάλιστα, όπως τα κολλημένα μαλλιά προς τα πίσω και τα χρυσά κοσμήματα, μοιάζουν κλεμένα από τις αισθητικές μαύρων και λατίνων γυναικών, οι οποίες κυνηγήθηκαν και περιθωριοποιήθηκαν γι’ αυτά.

Ένα από τα αγαπημένα μου αρώματα, το Burberry London, είναι αρκετά clean girl, ιδανικό για να ψεκάζεται πάνω σε καπαρντίνα μια βροχερή μέρα.

Είναι ένα από τα αγαπημένα μου γιατί το φορούσε για χρόνια η μαμά μου. Κάθε φορά που το φοράω βυθίζομαι στη ζεστή, κασμιρένια αγκαλιά της Προυστιανής μαντλέν στιγμής – απαλή μαμά, 3-Bit απ’ το περίπτερο πριν μπούμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε απ’ το σχολείο, ο υπνάκος που έπαιρνα στο πίσω κάθισμα μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι. Μπορεί να πει κανείς, λοιπόν, ότι μου αρέσει το clean girl aesthetic. Δεν θα πω όχι. Υπάρχει κάτι αέρινο και φρέσκο σε αρώματα τύπου Blanche, Poudrée, Delina και Infusion d’ Iris. Κάτι που νιώθουμε σιγουριά να φορέσουμε σε μια συνέντευξη για δουλειά, ή σε πρώτο καφέ με γονείς συντρόφου. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια δεν μπορεί να βρει ανακούφιση σε αυτή την αίσθηση. Σημαίνει, όμως, ότι τις τάσεις πρέπει και να τις προσεγγίζουμε κριτικά, ενώ τις ακολουθούμε και τις απολαμβάνουμε, ειδικά όταν αυτές προτάσσουν την άμβλυνση, ακόμα και την εξαφάνιση της διαφορετικότητας.

Το clean girl aesthetic μας θέλει να μυρίζουμε όλες λες ακριβό αφρόλουτρο ξενοδοχείου, να μην σοκάρουμε και να μην προσβάλλουμε με τα αισθητικά μας “παραστρατήματα” που χρωματίζουν έξω απ’ τις γραμμές ή με την “woke agenda” μας, και κυρίως, να είμαστε όλες girls. Το άρωμα-υπογραφή μου είναι σίγουρα το Sellier της Byredo (σε εξαιρετική απομίμηση, καθότι κι εφόσον δύο Sellier κάνουν ένα νοίκι). Από τα λευκά άνθη, τα κιτρώδη, και τον μόσχο με το σανδαλόξυλο που συνέθεταν την αιθέρια πάχνη του London, σε ένα dark academia όργιο καπνού, δέρματος, και σημύδας (καταραμένοι ηδονιστές!) Από Gentle Fluidity σε gender fluidity.

Tις τάσεις πρέπει και να τις προσεγγίζουμε κριτικά, ενώ τις ακολουθούμε και τις απολαμβάνουμε, ειδικά όταν αυτές προτάσσουν την άμβλυνση, ακόμα και την εξαφάνιση της διαφορετικότητας.

Μέσα στη δίνη της αναζήτησης unisex αρωμάτων, πήγα προχθές σε γνωστό κατάστημα για να δειγματίσω το παλιό καλό Euphoria από το 2006. Όχι μόνο γιατί κάποτε το φορούσε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο (που το φορούσε), αλλά γιατί με κάλεσε στη θύμισή του ένα εξαιρετικό αρωματικό κερί που αγόρασα πρόσφατα, το οποίο μύριζε ξύλο oud & γεράνι. Ούτε oud, ούτε γεράνι βλέπω στη σελίδα του Εuphoria στο Fragrantica, αλλά τα μυρίζω ακόμα στο χαρτονάκι που ψέκασα και στη συνέχεια κόλλησα στο ημερολόγιό μου. Μυρίζω κάτι δερματώδες, βαθύ, λουλουδάτο, μυστηριώδες. Κι εκείνη την ώρα έρχεται μια υπεύθυνη του καταστήματος να με εξυπηρετήσει. Αποφασίζοντας να χαζέψω λίγο ακόμα, και αφού επιμένει, πηγαίνω με τα νερά της και της απαντάω ότι ψάχνω γενικά, κάτι όχι πολύ φρουτώδες, όχι πολύ γλυκό, ας έχει εφέ σαν πούδρα, και κάτι σε ξύλο; Κάτι σε δέρμα; “Δέρμα;!” Γουρλώνει τα μάτια βαθιά σοκαρισμένη. Η εμφάνισή μου φαίνεται ότι δεν επιτρέπει πολλά περιθώρια για ξύλα, δέρματα και λιβάνια. Πώς γίνεται να μην θέλω a priori κάτι αιθέριο και νεραϊδένιο; Σε μια εποχή που ολοένα και περισσότεροι οίκοι αρωμάτων διαλέγουν μια ξεκάθαρα και ανοιχτά unisex πλεύση, είναι τόσο σοκαριστικό το να θέλω να μυρίζω σαν κάτι άλλο από μακαρόν σε κουτί με την κούνια του Fragonard στη συσκευασία;

Μπορεί να είναι πιο προ-ραφαελήτικη η φάση μου. Λίγο πιο Περσεφονάτη, λίγο πιο έκφυλη. Μπορεί εγώ να θέλω να μυρίζω σαν αμφιθέατρο όπου μιλάει ο Ρολάν Μπαρτ, σαν την οδό Μπέικερ Στρητ αριθμό 22b, ή σαν τα οδοφράγματα που περιγράφει ο Βίκτωρ Ουγκώ στους Άθλιους. Δεν το λέω με την έννοια “not like other girls”. Εννοώ απλά ότι δεν έχω καμία κάψα να ακολουθώ πιστά τα trends αν δεν με γεμίζουν. Φυσικά, το προσωπικό στυλ του κάθε ατόμου δεν είναι εγγενώς καλό ή κακό, προοδευτικό ή συντηρητικό. Υπάρχουν και τρόποι να οικειοποιηθούμε και να ανανοηματοδοτήσουμε ένα συγκεκριμένο στυλ για τους δικούς μας λόγους, και στο τέλος της μέρας, ο στόχος είναι να νιώθουμε καλά μέσα στη σάρκα μας. Ο τρόπος με τον οποίο προωθούνται συγκεκριμένες τάσεις, όμως, είναι σίγουρα πολιτικός, και αναδεικνύει γλαφυρά το εκάστοτε status quo μιας κοινωνίας. Οι περισσότερες μαντλέν στιγμές μου δεν είναι clean girl. Περιλαμβάνουν σκονισμένες βιβλιοθήκες, άφτερ σέιβ από το σούπερ μάρκετ, μεθυσμένες ανάσες στο κλαμπ, βράδια με μπίρες και πατσουλί, γέλια και επιτραπέζια, νυχτολούλουδο και nachos στα θερινά σινεμά, ιδρώτα με υπολείμματα ντους μετά από μεσημεριανό ύπνο τον Αύγουστο και αλμυρό μαγιό στο πλοίο γυρνώντας απ’ το Αγκίστρι, δάσος και βρεγμένο σκύλο και τραγούδια με κιθάρες γύρω απ’ τη φωτιά που αφήνει την τσίκνα της στα ρούχα. Ο κόσμος είναι γεμάτος μυρωδιές. Ας τις απολαύσουμε για τις ιστορίες που λένε, μπερδεμένες, ακατάστατες, και βαθιά ηδονικές. Ας νιώσουμε λίγο euphoria του 2006.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News