Υπάρχουν και άλλοι που μετάνιωσαν που έκαναν παιδιά;

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

θέλω να ρωτήσω κάτι που μόνο εδώ δεν ντρέπομαι να ομολογήσω.. υπάρχουν κ άλλοι άνθρωποι που μετάνιωσαν που έκαναν παιδιά; Και αν ναι, πως το αντιμετωπίζουν; Έχω ένα βρεφάκι 2,5 μηνών. Λίγες μέρες αφότου γεννήθηκε κ άρχισα να συνειδητοποιώ ότι είναι εδώ και θα μείνει, δεν έχω σταματήσει να μετανιώνω για αυτό που έκανα. Μου λείπει η παλιά μου ζωή. Κάθε μέρα, όλη μέρα ταΐζω, αλλάζω, παίζω, τραγουδάω και ακούω γκρίνια και κλάμα. Και Βυθίζομαι όλο κ περισσότερο στη θλίψη για ολα αυτά που άφησα πίσω, δηλαδή τη ζωή μου. Νιώθω οτι ειναι χειρότερο και απο φυλακή.. απο τη φυλακή τουλάχιστον κάποια στιγμή θα βγεις ενώ «μια φορά γονιός, για πάντα γονιός». Υπάρχουν κ άλλοι άνθρωποι (γυναίκες ή άντρες) σαν εμένα εκεί εξω; Κ πως το αντιμετωπίζουν; Χρειάζομαι λίγη ελπίδα.. ευχαριστώ.

 

Ελπίζω τώρα που διαβάζεις την απάντηση της ερώτησης σου- αν μας διαβάζεις- να έχεις ξεφύγει ήδη από αυτά τα συναισθήματα (αλλά αν όχι, δεν πειράζει καθόλου εννοείται). Ο ρόλος του γονέα είναι τρομερά απαιτητικός και όπως έχω γράψει και παλαιότερα κάπου, δεν υπάρχει μάνιουαλ συναισθημάτων, ειδικά όταν πρόκειται για το πρώτο παιδί. Ο φόβος για το νέο αυτό πλάσμα που εισέρχεται στη ζωή σου τόσο απότομα είναι τόσο μεγάλος, που όλα τα συναισθήματα που περιγράφεις είναι απολύτως λογικά. Όχι μόνο είμαι 100% σίγουρη πως δεν είσαι μόνη σου σε αυτό, αλλά οι περισσότεροι γονείς σίγουρα στην πορεία του μεγαλώματος ενός παιδιού θα έχουν βιώσει αυτά που περιγράφεις, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Υπάρχει αυτός ο μύθος της μαγικής μητρότητας, που υποτίθεται ότι σε κάνει να νιώθεις υπέρμετρη αγάπη για το παιδί σου σχεδόν αυτόματα. Ε, λοιπόν είναι μύθος, όπως έχει αποδειχτεί εμπειρικά σε πλείστες περιπτώσεις.

Θα ήθελα να πω ακόμα πως η περίπτωση μιας επιλόχειας κατάθλιψης δεν είναι καθόλου απίθανη από αυτά που περιγράφεις. Ελπίζω να έχεις καλό υποστηρικτικό περιβάλλον και ελπίζω μόνο σε ενθαρρυντικά σχόλια από κάτω. Όλα θα πάνε καλά!

(Διάβασε και αυτό, αυτό και αυτό)

in

Αξιολογήστε το άρθρο

76 points
Upvote Downvote

48
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
28 Θέματα σχολίων
20 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
35 Συντάκτες σχολίων
Μαρία Ιουλμά Δεκαοκτώ ΑυγάhalfChance Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Mourmour
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητή γράφουσα, θέλω να με πιστέψεις. Δεν είσαι η μόνη! Αυτο που περιγράφεις μου είναι εξαιρετικά γνωριμο, και είμαστε και άλλες εδώ όπως έχω διαπιστώσει από σχόλια. Εχω έναν γιο 9 μηνων. Πριν από λίγο τον έβαλα για ύπνο και σκεφτόμουν πως οι πρώτοι 5-6 μήνες της ζωής του ήταν οι χειρότεροι της δικής μου, ήταν εφιαλτικοί. Έκλαιγα σχεδόν κάθε μέρα και ντρεπόμουν τόσο πολύ για αυτά που ένιωθα, σκεφτόμουν οτι θα ήθελα να μην τον έχω γεννήσει. Αν μου επιτρέπεις να μοιραστώ το προσωπικό μου βίωμα, τρια πράγματα συνέβαλαν στο να βγω από αυτή την κατάσταση. Το παιδί μεγάλωσε… Διαβάστε περισσότερα »

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Ταυτίστηκα mourmour τόσο πολύ με αυτά που λες. Και εμένα με βοήθησε πολύ η επιστροφή στη δουλειά και κανένα μικρό ταξιδάκι που έκανα με τη δουλειά. Ροζ περίοδος με νεογέννητο στο σπίτι ΔΕΝ υπάρχει. Απλά κάνεις υπομονή να ξεπεταχτεί λιγάκι για να μην κρέμεται συνέχεια από πάνω σου.
Όσον αφορά στην ερωτώσα: ΝΑΙ υπάρχει ελπίδα. Δώσε λίγο χρόνο και θα βελτιωθεί κατά πολύ η καθημερινότητά σου. Ζήτα βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι. Μην τα κάνεις όλα μόνη σου.

Astanapan
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Να σου ζησει το μωρακι σου. Έχω κι εγω ενα μωρο 6 μηνων. Θα μοιραστω μαζι σου τις σκέψεις μου και ισως κατι απ’ολα αυτα σε βοηθησει. Η αληθεια μου ειναι οτι δεν ειχα ποτε την ”λαχταρα” να κανω παιδι, ηξερα οτι ισως καποια στιγμή στο μέλλον να θελησω να αποκτησω αλλα δεν ημουν σιγουρη για το πότε. Εφτασα 31 ετών, παντρεμενη και ακομα δεν ειχε ηχησει τιποτα μεσα μου. Κανενα ρολόι, κανενα καμπανακι. Τα χρονικα περιθωρια ομως στενευαν και δεν ειχα άλλες δικαιολογιες να πω στον αντρα μου, στο περιβαλον, στον εαυτό μου. Ακουγεται λυπητερο το ξερω, φοβηθηκα ομως… Διαβάστε περισσότερα »

Πουπουλόπαπια
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Χαχα το disclaimer όλα τα λεφτά 😂 Επίσης, σα σκυλάκι ! Τι τέλειο σχόλιο 🤣
(Κ πέραν του αστείου, όντως τέλειο σχόλιο ❤️)

Rebecca de Winter
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Όταν ήταν να γεννήσω την πρώτη μου κόρη, διαβάζοντας διάφορα πέτυχα κάπου να λεει: γονείς, δώστε προσοχή, απαγορεύεται αυστηρά να τρανταζετε το μωρο γιατί μπορεί να αποκτήσει μόνιμες κακώσεις. Λέω, για όνομα, για ποιο λόγο ο γονιός να τρανταξει δυνατά το μωρο του; Ε, γέννησα και κατάλαβα. Κάποιες φορές ήθελα να την τρανταξω στον αέρα με απελπισία και να της πω ΤΙ ΘΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. Είναι απολύτως φυσιολογικά τα αισθήματά σου. Γονιός δεν σημαίνει μοναχός που απαρνιέται τα πάντα και τάσσεται υπέρ ενός ιερού σκοπού. Μάλιστα όσο πιο ενδιαφέρουσα η προηγούμενη ζωή σου τόσο χειρότερο. Μάλιστα όσο προσπαθείς… Διαβάστε περισσότερα »

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Rebecca άλλη μια φορά που ταυτίζομαι με αυτά που λες.
Κι εμένα μου είχε κάνει εντύπωση όταν διαβάζοντας για τους κολικούς είχα δει προειδοποίηση για το baby shake syndrome- wow, σκεφτόμουν, για να έχει όνομα δεν είναι κάτι μεμονωμένο! Και μια οδηγία που έλεγε ότι αν φτάσετε στα όριά σας με το κλάμα του μωρού, είναι προτιμότερο& πιο ασφαλές να το αφήσετε στην κούνια του και να απομακρυνθείτε από το δωμάτιο μέχρι να ηρεμήσετε.
Οδηγίες πώς να μη βλάψεις το μωρο σου!
Όπως είδα αργότερα, είναι πολύ χρήσιμο να τις έχεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Λέω, για όνομα, για ποιο λόγο ο γονιός να τρανταξει δυνατά το μωρο του;

Ε, γέννησα και κατάλαβα. Κάποιες φορές ήθελα να την τρανταξω στον αέρα με απελπισία και να της πω ΤΙ ΘΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΏΣ. Συγκινηθηκα μόλις το διάβασα. Μία φορά την τρανταξα και μ’ έπιασαν τα κλάματα απ’ τις τύψεις. Εννοείται δεν ξανάγινε ούτε την τρανταξα με δύναμη αλλά την τρανταξα. Από τότε όποτε ένιωθα έτσι, πήγαινα και χτυπούσα τις πόρτες του σπιτιού με τα χέρια μου για να εκτονωθώ.

Luthien
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Το έκανα κι εγώ μια φορά και ακόμα νιώθω τύψεις.

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Ωχ ρε Louk Ritia τι μου θύμισες..
Τότε είχα απίστευτα νεύρα – που αργότερα διάβασα ότι πάνε μαζί με άγχος και κατάθλιψη. Θυμάμαι τσακωνόμουν με τον άντρα μου και ένιωθα τέτοια οργή που βαράγα πόρτες και ήθελα κάτι να κλώτσησω. Με το παιδί στα χέρια μια φορά . Τραγική..
Γι αυτό όταν ακούω για ερχομό παιδιού, νιώθω ότι οφείλω να προειδοποιήσω και το μπαμπά, ότι θα πρέπει να κάνει τεράστια υπομονή και να διακρίνει σημάδια και συμπεριφορές που η μητέρα ίσως δε βλέπει, και να τη στηρίξει με όλη του τη δύναμη ή να αναζητήσει βοήθεια.

Velay
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

WHAT THE HELL DID I JUST SIGN UP FOR???
Δεν έπρεπε να τη διαβάσω αυτή την ερώτηση στην καταστασή μου!! Με έχει πιάσει κρίση πανικού!!

Rebecca de Winter
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Είσαι έγκυος velay;;;;;;;; με το καλό!!!!!!!! Μην τρομάζεις. Εγώ είχα όντως αυτή την κρισάρα αλλά παίζουν πολλά ρόλο. Εγώ δούλευα μέχρι 3 μέρες πριν γεννήσω και ξαναρχισα δουλειά 16 μέρες (ναι) αφού γέννησα. Ο άντρας μου δουλεύει 24/7 κυριολεκτικά. Δεν έχω καμία απολύτως βοήθεια ούτε από γονείς ούτε από πεθερικά. Και τα έβγαλα πέρα μια χαρά. Κατά τ αλλά εγώ προσωπικά θα σου έλεγα πως δεν έχω υπάρξει ποτέ πιο ευτυχισμένη παρά από τη στιγμή που γνώρισα τα μωρά μου. Και δεν έχω ξανανιώσει πιο γεμάτη, έτοιμη να σκάσει, την καρδιά μου από αγάπη. Είναι τόσο μεγάλα συναισθήματα αυτά που… Διαβάστε περισσότερα »

Velay
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Μα το είχα καταλάβει εγώ ότι είσαι superwoman, πως τα κατάφερες ρε θηρίο!! Ευχαριστώ πολύ καλή μου, εντάξει με κόβω με 4μηνη άδεια και ο σύζυγος επί ποδός μετά το οχτάωρό του. Και δω μαμάδες και πεθερές δεν παίζουν (μάλλον). Αλλά δεν είμαι και τόσο δραστήρια, δεν αγχωνομαι (που έλεγε και η θειά μας η κομμώτρια) και φοβάμαι πως θα τα καταφέρω!! Επίσης παίζουν και πολλά επαγγελματικά ταξίδια με διανυχτέρευση, άντε να δούμε, τώρα, challenge accepted, δεν έχει γυρισμό!

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Αχ τα ταξίδια… Τα περίμενα πως και πως για να κοιμηθώ μονορούφι 7-8 ώρες, ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ σου λέω! Με το καλό να έρθει το μωράκι σου!

Velay
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ευχαριστώ γλυκούλα ! Αχ, σας έχω πρήξει εδώ στην α,μπα, χαχχα.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Μην ακούς τέτοια πράγματα και κυρίως μην επηρεάζεσαι άδικα. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπικότητα. Είναι η λεχωνιά μια δύσκολη εποχή αλλά ευτυχώς περνάει, όπως περνάνε όλα σε αυτή τη ζωή, και τα καλά και τα δύσκολα. Πάντως θέλει βοήθεια η νέα μητέρα από τους γύρω της, από όποιον μπορεί να της την προσφέρει. Σιγά σιγά όμως προσαρμόζεται και συνηθίζει στον καινούργιο ρόλο της και μετά το παιδάκι της δεν το αλλάζει με τίποτα.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Συντάσσομαι τόσο πολύ μαζί σας, κι εγώ τα είχα διαβάσει και απορούσα, τι στο καλό… ποιος θα το κάνει αυτό σε ανυπεράσπιστο μωράκι; Μπορεί να σε φέρει τα όριά σου το κλάμα για το οποίο δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Το έχεις ταΐσει, αλλάξει, είναι ζεστά τυλιγμένο, δεν σκάει, δεν έχει πυρετό, δεν έχει πονόκοιλο, και παρόλα αυτά κλαίει ασταμάτητα. ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΛΟ ΜΟΥ;!!! Η δική μου “ασφαλής” αντίδραση ήταν να την αφήσω στην κούνια, να κλείσω την πόρτα της, να πάω σε άλλο δωμάτιο, να κλείσω κι εκείνη την πόρτα και να ουρλιάξω μόνη μου. Υπήρχαν μέρες… Διαβάστε περισσότερα »

Eleni
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Φίλη μου, δεν είσαι καθόλου μόνη! έχω και γω ένα μωράκι 3.5 μηνών. Όταν γεννήθηκε, και για τους δύο πρώτους 2 με 2.5 μήνες είχα ακριβώς τα ίδια συναισθήματα με σένα! Να φανταστείς το πηγαίναμε βόλτα στο καρότσι με τον άντρα μου στη γειτονιά, και λέγαμε για πλάκα σε ποιό από τα γειτονικά σπίτια θα το αφήσουμε… Η κούραση, και η τεράστια αλλαγή είναι ισοπεδωτικά. Μέχρι τωρα ζούσαμε σε ένα περιβάλλον που έχαμε τη δυνατότητα να οργανωνόμαστε, να ολοκληρώνεις τις δουλειές μας και να απολαμβάνουμε θετικό feedback έστω κάποιες φορές. Αυτό ξαφνικά άλλαξε, και ούτε μία σαλάτα δεν καταφέρνουμε πολλές… Διαβάστε περισσότερα »

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Δεν ξέρω αν βοηθηθηκε η κοπέλα της ερώτησης, ειλικρινά το ελπίζω.
Εγώ πάντως που ξύπνησα και διαβάζω τις εμπειρίες σας, έχω συγκινηθεί πολύ.
Σας ευχαριστώ μία μία που μοιραστήκατε την εμπειρία σας. Είναι τόσο ανακουφιστικό να βλέπεις ότι δεν είσαι τρελή ή αδύναμη. Ένιωσαν κι άλλες την απελπισία που τόσο με είχε καταβάλλει.
Ουφ!
Καλημέρα σε όλες!

demonoula
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Είναι δύσκολο να είσαι νέα μαμά… Ξαφνικά αλλάζει όλη σου η ζωή και όσο και αν νόμιζες ότι είσαι προετοιμασμένη γι’ αυτό, ποτέ δεν είσαι. Και βρίσκεσαι να φροντίζεις ένα βρεφάκι που θέλει ΟΛΗ σου την ενέργεια και δεν έχεις και ενέργεια γιατί δεν κοιμάσαι. Αν έχει δε και κολικούς… Θυμάμαι τη μικρή μου να κλαίει από κολικούς, να κλαίει γιατί πεινάει και δεν έπιανε καλά το στήθος, να κλαίει, να κλαίει, να κλαίει… Και μόλις σταμάτησαν οι κολικοί, άρχισαν τα δόντια! Αυτό που με έσωσε τότε ήταν η αδερφή μου που έμενε μαζί μας. Κρατούσε τη μικρή μισή ώρα… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Τον πρώτο μήνα στο πρώτο μου παιδί, ημούν στα χαμένα, δεν κοιμόμουν, θήλαζα χωρίς υπερβολή 16/24 φοβόμουν τόσο πολύ να μη μου πεθάνει από κάτι που θα έκανα λάθος , ταυτόχρονα αισθανόμουν μια συγκίνηση ως προς το γεγονός και το βρέφος. Πέρασε ο μήνας του μέλιτος και ξαφνικά άρχισα να αισθάνομαι εγκλωβισμένη, με πιάσαν φοβίες άγχη, και για 3 μήνες μετά φαντασιωνόμουν την παλιά μου ζωή, που θα ήμουν τώρα αν δεν ήμουν μαμά, τι λάθη έκανα στο παρελθόν και πόσο χρόνο σπατάλησα άσκοπα, ότι δεν κυνήγησα κάποιο μεταπτυχιακό που τώρα πια αποκλείεται να κάνω μέχρι τι κάνει εκείνος ο… Διαβάστε περισσότερα »

Isn't it ironic?
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητή φίλη, ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ. Ή αν θέλεις, απελπίσου αλλά να ξέρεις πως υπάρχει φως στο τούνελ. Η μπέμπα μου είναι πλέον 9 μηνών αλλά θυμάμαι με φρίκη όχι μόνο την εγκυμοσύνη μου (η οποία ήταν κατά τα άλλα καλή) αλλά και τους πρώτους 4 μήνες μετά τη γέννα. Έκανα ακριβώς τις ίδιες σκέψεις –η μπέμπα μου είχε κολικούς ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ για 3 μήνες τουλάχιστον, ο σύντροφός μου έλειπε αναγκαστικά εκτός του νησιού που μένω και όταν ήταν μαζί μου έπρεπε να ξυπνήσει 5 το πρωί για τη δουλειά (να σημειώσω αποκλειστικός θηλασμός με ότι συνεπάγεται αυτό). Που σημαίνει έπρεπε να τον… Διαβάστε περισσότερα »

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Έλεος με τη μάνα σου! Με τσάντισε πολύ και συγγνώμη κιόλας που το γράφω έτσι χύμα.

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Κολικοί, απών σύζυγος, μάνα επιδεικτικά απρόθυμη να βοηθήσει. Και μόνο ένα από αυτά σε συνδυασμό με τους τόσο δύσκολους πρώτους μήνες είναι αρκετά για να σαλτάρεις. Κι όμως βγάζεις κάτι τόσο θετικό και φαίνεται να τα έχεις αφήσει πίσω σου. Μπράβο! Πολύ λυπάμαι που τα πέρασες, αλλά πρέπει να νιώθεις περήφανη που τα κατάφερες!

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Υπάρχουν όλα τα “είδη”γονιών. Και αυτοί που το μετάνιωσαν, κι ας μην ακούμε τις ιστορίες τους. Αλλά φίλη μου είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα. Κι εμένα το πρώτο τρίμηνο/ τετράμηνο μου είχε φανεί βασανιστικό. Ανά δύο τρεις ώρες κάνεις το ίδιο πράγμα, μέρα νύχτα, είσαι κομμάτια, αϋπνη και μυρίζεις εμετό, συνήθως. Και αναρωτιέσαι “Καλά δεν ήμουν πριν; τι το ήθελα το παιδί;” Όσο περνάει ο καιρός, θα δεις, φτιάχνει η κατάσταση, κοιμάσαι λίγο παραπάνω, αρχίζεις λίγο να αλληλεπιδράς και με το μωρό και σχεδόν σε ξανά αναγνωρίζεις. Όμως στη φάση που είσαι τώρα ΜΊΛΑ! Στον άντρα σου πρώτα απ όλα.(… Διαβάστε περισσότερα »

Lifoworm
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Φυσικά και υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν έτσι, πολύ κοινό συναίσθημα αυτό σαν νέα μαμά. Είναι η κούραση, οι ορμόνες, το σοκ του ποσο πολύ φροντίδα χρειάζεται ένα νεογέννητο και ότι η μόνη ανταμοιβή που σου δίνει για την υπερπροσπάθεια που κανεις 24 ώρες το 24ωρο είναι να σταματάει για λίγο να κλαίει. Για να το αντιμετωπίσεις, συζήτησε το με το/τη σύντροφο σου. Ζητά βοήθεια για να ξεκουραστείς και να κοιμηθείς. Αν θηλαζεις αποκλειστικά και σε πνιγεί, σταματα (βγάλε γάλα με το θηλαστρο ή δώσε σκόνη). Να θυμάσαι ότι το μωράκι σου θα μεγαλώνει και δεν θα απαιτεί συνέχεια τόσο… Διαβάστε περισσότερα »