Η γιαγιά μου παντρεύτηκε τον Ιούνιο του 1940 τον παππού μου, παρά τη διαφωνία της οικογένειάς του.
Εκείνη ήταν μοδιστρούλα, κόρη χήρας μοδίστρας στο Μεταξουργείο κι εκείνος δημόσιος υπάλληλος, γιος ανώτερου δημοσίου υπαλλήλου με ιδιόκτητο διώροφο σπίτι σε μια πάροδο της οδού Ακαδημίας. Εγκαταστάθηκαν βέβαια στο διώροφο με τα πεθερικά και ξεκίνησαν την κοινή τους ζωή.
Τον Οκτώβριο του 1940 εκείνος έφυγε για την πρώτη γραμμή του μετώπου κι εκείνη μετά από λίγο διαπίστωσε την εγκυμοσύνη της. Η πεθερά της τότε την έστειλε σε μια έμπιστη νοσοκόμα στο Έλενα να κάνει την πρώτη της έκτρωση. Χρειάστηκε να ξαναπάει στο Έλενα λίγα χρόνια αργότερα, μέσα στα Δεκεμβριανά, όταν είχε γυρίσει μεν ο παππούς μου από το μέτωπο, αλλά τα πράγματα ήταν αβέβαια.
Η πεθερά της ενδόμυχα είχε την ελπίδα πως αυτός ο αταίριαστος γάμος, αν έμενε χωρίς απογόνους, ίσως και να διαλυόταν. Αλλά και η γιαγιά μου δεν ήταν σίγουρη πως θα ήταν καλή εποχή για παιδιά, μέσα στην πείνα, τον πόλεμο, τη γκρίνια και τα προσωπικά προβλήματα.
Ευτυχώς για τη γιαγιά μου, τη μητέρα μου, εμένα και τους υπόλοιπους απογόνους της ένωσης, η πεθερά πέθανε, ο πεθερός έπαθε μελαγχολία και δεν έβγαινε από το δωμάτιό του, η γιαγιά μου ξανα έμεινε έγκυος. Αυτή τη φορά γεννήθηκε η μητέρα μου και δυο χρόνια αργότερα η θεία μου και μετά ο θείος μου κι εδώ θα βάλω μια τελεία στην ιστορία της γιαγιάς μου.
Η μητέρα μου παντρεύτηκε τον πατέρα μου το 1970, επί δικτατορίας, εννέα μήνες μετά γεννήθηκε ο αδερφός μου και εικοσιδύο μήνες αργότερα εγώ το 1972, είχαν ολοκληρώσει την οικογένειά τους.
Όταν ήρθε ο Καραμανλής η μητέρα μου ξανα έμεινε έγκυος, όπως και το 1981 επί Ράλλη, όχι επί ΠΑΣΟΚ . Αντίστοιχα, και τις δύο φορές πήγε ένα πρωί στο μαιευτήριο συνοδευόμενη από τον πατέρα μου και ο γυναικολόγος της σταμάτησε τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.
Οι γονείς μου και τις δύο φορές διαφώνησαν για αυτές τις εγκυμοσύνες. Ο πατέρας μου πίστευε πως μπορούσε ο οικογενειακός προϋπολογισμός να αντέξει ένα τρίτο παιδί. Η μητέρα μου πάλι τα είχε ήδη “παίξει ” με δύο , δεν ήθελε να ξανακούσει για γεννητούρια, ξενύχτια, σχολεία διαβάσματα κλπ. Ήθελε να βγει με μειωμένη σύνταξη από την υπηρεσία της και να πάει μερικά ταξίδια με το εφάπαξ, πράγμα που έκανε.
Κι εδώ βάζω τελεία στην ιστορία της μητέρας μου. Εγώ παντρεύτηκα το 2000 επί Σημίτη και τα παιδιά μου τα έκανα το 2002, όταν μπήκαμε στο ευρώ. Το 2009 που έμεινα ξανά έγκυος θέλαμε πολύ να ξαναγίνουμε γονείς, αλλά τα πράγματα ήταν ζόρικα και ζητήσαμε τη βοήθεια των γονιών μας.
Οι γονείς μου μας είπαν πως δεν ήθελαν και δε μπορούσαν να αναλάβουν τέτοια δέσμευση μια και ήταν πια ηλικιωμένοι με πολλά προβλήματα υγείας. Ο πεθερός μου είπε στον άντρα μου να κάτσει καλά και ότι και πολύ του είναι τα δύο παιδιά και να μην αναστατώνει τη ζωή του. Η πεθερά μου πάλι μας είπε πως είναι αμαρτία και να προσπαθήσουμε να το κρατήσουμε, αλλά δε μπορούσε να βοηθήσει με κάποιο τρόπο στην ανατροφή του παιδιού.
Έτσι κι εγώ ένα πρωί πέρασα την πόρτα του μαιευτηρίου με τη συνοδεία του άντρα μου και το μεσημεράκι βρισκόμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του σπιτιού μου, τρώγοντας σουπίτσα φιδέ. Τα παιδιά τα κράτησε η γιαγιά τους,” γιατί η μαμά έχει γριπούλα και να μη σας κολλήσει “.
Εδώ τελειώνει η δική μου ιστορία τεκνοποιίας. Όταν η κόρη μου έφτασε σε ηλικία που χρειάστηκε να της μιλήσω για την αντισύλληψη, στην κουβέντα που κάναμε, με ρώτησε τη γνώμη μου για τις εκτρώσεις. Και στη συνέχεια με ρώτησε αν εγώ έχω κάνει έκτρωση.
Της είπα πως η έκτρωση είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας, είναι γνώρισμα μιας πολιτισμένης κοινωνίας, αλλά στο αν εγώ έχω κάνει έκτρωση απέφυγα να απαντήσω. Έγραψα όλο το παραπάνω σεντόνι για να σας πω ότι απέφυγα να απαντήσω ξεκάθαρα και αισθάνομαι άσχημα για αυτό.
Ήταν κάτι που είχα δικαίωμα να κρατήσω για τον εαυτό μου; Αυτή την έκτρωση δεν την έχω κουβεντιάσει με κανέναν και με τον άντρα μου αποφεύγουμε να το συζητάμε. Αλλά δε δίνω λάθος παράδειγμα στην κόρη μου αν ντρέπομαι για αυτό που έκανα και της το κρύβω; Δεν είμαι υποκρίτρια; Αν είμαι υπέρ της έκτρωσης τότε γιατί να κρύβω τη δική μου;
Η γιαγιά μου και η μητέρα μου τις ανέφεραν ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ σε κάποιες συζητήσεις τις δικές τους, αλλά ήταν περισσότερες αποστασιοποιημένες. Η γιαγιά μου τις θυμόταν όταν μας έλεγε πόσο “καλοπέρασε” με την πεθερά της. Η μητέρα μου όταν θυμόταν την ασυμφωνία χαρακτήρων τους με τον πατέρα μου.
Εγώ τώρα τι πρέπει να πω στη 19χρονη κόρη μου που ξεκινάει τη δική της ιστορία;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
δεν ξέρω για σένα και πως το βίωσες, εγώ το έκανα απόλυτα συνειδητοποιημένα, ήμουν 19 χρονών και σπούδαζα. Ήταν αδιανόητο για τη ζωή μου, τα όνειρά μου και την άποψή μου για τον κόσμο να αποκτήσω παιδί τότε. Πήγα με τις φίλες μου σ’ ένα ιδιωτικό ιατρείο, που πήγαινε όλο το Πανεπιστήμιο και έκανα έκτρωση. Όταν αποφάσισα ότι θέλω παιδιά, έκανα παιδιά, παρόλο που αρκετοί με είχαν τρομοκρατήσει ότι μπορεί να μη μπορέσω να κάνω όταν θέλω. Ο γιατρός, όμως, ήταν καθησυχαστικός και διαβασμένος. Δεν είναι τραύμα για μένα, είναι στοιχειώδης αυτοδιάθεση. Στην κόρη μου και στο γιο μου το… Διαβάστε περισσότερα »
Χαίρομαι πολύ αστροπελέκι που είχες τέτοια στήριξη. Είναι τόσο σημαντική… Ήμουν και ‘γω 19 και σπούδαζα όταν έκανα έκτρωση, σαν εσένα, αλλά ήταν μια εμπειρία που με τραυμάτισε βαθειά. Ο λόγος ήταν ο τρόπος που το διαχειρίστηκε ο περίγυρός μου: ο γιατρός, οι γονείς μου και ο τότε κελεπούρης γκόμενός μου. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες. Πιστεύω πως αν δεν ήταν τόσο ταμπού το θέμα το τραύμα θα ήταν πολύ μικρότερο. Η απώλεια, ο συναισθηματικός πόνος, το πένθος, είναι ανθρώπινα. Το τραύμα από το στιγματισμό όμως δεν έχει κανένα δικαίωμα ύπαρξης.
Δεν ξερω αν γενικα ειναι να παιρνω θετικη η αρνητικη σταση ως προς ιστοριες κ εξομολογησεις περι ψυχολογικου τραυματος μετα απο εκτρωση. Εχω διαβασει κ κειμενα εκκλησιαστικα περι εκτρωσεων τα οποια θεωρω πολυ σκληρα κ οσον αφορα τις τρελες ενοχες που προκαλουν αυτα δε βλεπω κατι το νορμαλ εδω…αλλα εχω δει κ μια δυο εξομολογησεις (σε σοου η κειμενα) γυναικων οπου ελεγαν οτι δεν ηταν κατι που το ηθελαν, κ πιεστηκαν απο συντροφο πχ, κι αυτη τη στενοχωρια την καταλαβαινω. Ειναι αλλο να αισθανεσαι σα να διεπραξες μια τραγωδια κ να’χεις την ψυχολογια του εγκληματια (του μετανιωμενου) επειδη εισαι μια… Διαβάστε περισσότερα »
«Αν είμαι υπέρ της έκτρωσης τότε γιατί να κρύβω τη δική μου;» Έχω σχολιάσει κάτω από άπειρα ποστ που πραγματεύονται την άμβλωση (από οποιαδήποτε σκοπιά) αυτό εδώ: όταν αναγνωρίζεις το δικαίωμα μιας γυναίκας στην αυτοδιάθεση τού σώματός της, δεν είσαι υπέρ της έκτρωσης. Ούτε κατά. Είσαι υπέρ του δικαιώματος επιλογής. Εκεί που εσύ επέλεξες την έκτρωση, και είναι εντελώς οκ αυτό, κάποια άλλη γυναίκα ίσως επέλεγε την γέννα και θα ήταν κι αυτό εντελώς οκ. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις σε κανέναν για τίποτα προσωπικό σου αν δεν θέλεις. Ούτε καν στα παιδιά σου. Μπορείς με 1000 τρόπους να τους διδάξεις… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν η μητέρα μου έμεινε έγκυος στον αδελφό μου (1985) είχε μείνει έγκυος και η μητέρα της (γιαγιά μου).
Ο ίδιος γιατρός που ανέλαβε τη μητέρα μου για την κύηση ανέλαβε και τη γιαγιά μου για την έκτρωση.
Δε ξέρω γιατί γράφω αυτό το σχόλιο. Μάλλον το γράφω γιατί όταν μου το είπαν γύρω στα 17 μου είχα μείνει εντυπωσιασμένη με την καλή έννοια. Πιστεύω ότι πρέπει να μιλάμε στα παιδιά μας 🙂
Να πεις οτι εκανες εκτρωση. Κι εμενα μου ειπε η μανα μου οτι έκανε 3 εκτρώσεις. Δε μου το ειπε στην εφηβεια, μου το ειπε ομως οταν ενηλικιωθηκα. Πες της αν θες οτι ειναι δικαιωμα η εκτρωση και εχεις κανει, αλλα οτι δε πρεπει να το βλεπει ως μεθοδο αντισύλληψης και να φροντισει να μη φτασει εκει, να παιρνει δηλαδη προφυλάξεις. Δε βλεπω το προβλημα.
Μου αρεσε παρα πολυ το κειμενο σου. Νομιζω οτι η ιστορια σας ειναι πολυ διδακτικη για μια νεα κοπελα, καθ’οτι δειχνει και την πλευρα της μαμας σου που ειχε και την επιθυμια και την επιλογη και τη δυνατοτητα να μην το κρατησει, αλλα και της γιαγιας σου που ειχε το δικαιωμα στην εκτρωση αλλα οχι το δικαιωμα στην επιλογη να κρατησει το μωρο που ηθελε (σε σενα δεν αναφερομαι καθως δεν της την εχεις αποκαλυψει ακομα). Το πιο σημαντικο για μενα ειναι να της πεις οτι δεν εισαι υπερ της εκτρωσης αλλα υπερ της αυτοδιαθεσης. Οτι κανεις δεν εχει το… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω κι εγώ τον ίδιο προβληματισμό. Ξέρω πως η μαμά μου έκανε έκτρωση την 3η φορά που έμεινε έγκυος. Δε θυμάμαι πότε μου το είπε. Σίγουρα μετά που γέννησα τα δικά μου παιδιά. Τη θυμάμαι εκείνη τη ημέρα, γιατί κάτι είχα υποψιαστεί. Επέστρεψε στο σπίτι κάπως ζαλισμένη και στεναχωρημένη. Ο μπαμπάς μου θεωρούσε πως δε θα τα έβγαζαν πέρα με 3 παιδιά. Η ίδια ήθελε να το κρατήσει. Εμενα μου έμεινε μια πίκρα, γιατί υπήρξαν στιγμές που θα ήθελα να είχα μία αδελφή. Έτσι το είχα φανταστεί στο μυαλό μου. Πως ήταν κορίτσι. Εγώ έκανα έκτρωση στα 19 μου, όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί μπορεί κάποια πράγματα να θέλουμε να τα κρατήσουμε για τον εαυτο μας. Δεν ειναι ντροπή, της μίλησες άλλωστε, της είπες να προσέχει κι πως αν κάτι παει στραβα – ας το πουμε ετσι-, πως έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να προχωρήσει σε τερματισμό της κύησης.
Δεν υπάρχει λόγος να πιεστεις για αυτο, δεν είσαι υποκριτρια, και με βαση οσα της ειπες η κόρη σου ξέρει πως μπορεί να βασιστεί πάνω σου.
Θα πρότεινα μαζί με το θεμελιώδες δικαίωμα μιας γυναίκας στην άμβλωση να της μιλήσεις και για το θεμελιώδες δικαίωμα στην αντισύλληψη. Να μάθει να προστατεύει η ίδια τον εαυτό της και αν υπάρξει στραβή τότε πάλι να ξέρει ότι εκείνη θα αποφασίσει τι θα κάνει.
Το κάνουμε σεξ ελεύθερα αλλά έλα μωρέ δεν θα μείνω έγκυος, κι αν μείνω -που σιγά μην μείνω- θα το ρίξω δεν είναι φεμινισμός, είναι μπούρδα.
Φωτεινη μου αρέσει που απαντάμε σε πιθανές ερωτήσεις δεύτερης και τρίτης ανάλυσης του κείμενου. Δείχνει πόσες φορές έχει χρειαστεί να απαντήσουμε σε ανακριτικες ερωτήσεις με αυτονόητες απαντήσεις που πια τις σκεφτόμαστε ακόμη και πριν μας τις ρωτήσουν
Να της το πεις όταν νιώσεις έτοιμη, δεν είναι κακό να κρύβεις κάτι προσωπικό σου. Είσαι κι εσύ άνθρωπος με δικές του σκέψεις που πρέπει να διαχειριστεί.
Δεν θα εξαρτηθεί από αυτό το γεγονός μόνο το πως θα νιώσει η κόρη σου για την έκτρωση, αλλά από την υπόλοιπη στάση σου, από την αντίδρασή σου όταν το ακούτε κάπου, από τις εκφράσεις που χρησιμοποιείς, από το πόσο άνετα το συζητάς, από το αν δείχνεις να δέχεσαι ότι δεν είναι κάτι ταμπού.