Τρανσοφοβία: Πετυχαίνοντας τυχαία ένα φίλο μου στη Σπύρου Μερκούρη στο Παγκράτι

Ο κόσμος μας έχει πολλές ομορφιές. Συχνά είναι και κατάφωρα άνισος. Τα δικαιώματα των λοατκι+ ανθρώπων είναι μονάχα μία (από τις πολλές) όψεις της άδικης ανισότητας

Πρόσφατα άρχισα το coming out μου ως τρανς γυναίκα. Ένα από τα πράγματα που ξέρω, είναι πως ένα coming out (όπως μάλλον και κάθε απόφαση να επικοινωνήσεις κάτι σημαντικό στη ζωή σου με τρόπο που δεν έχεις ξανακάνει) συνοδεύεται συχνά από φόβο και άγχος. Αλλά και από αντιδράσεις των ανθρώπων τριγύρω που μπορεί να πονέσουν, ειδικά στην περίπτωση μιας queer ταυτότητας. To queer άτομο συχνά βρίσκεται σε θέση που πρέπει να παλέψει λιγάκι περισσότερο από ότι συνήθως για να έχει αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε, “αποδοχή”. Γι’ αυτό και θέλω να είμαι προσεκτική ως προς το πώς, πού, σε ποια στιγμή κάνω outing κάθε φορά. Ξέρω όμως επίσης πως χαίρομαι πολύ κάθε φορά που μιλάω για αυτό :-). Ίσως ξαναγράψω, αν έρθουν ωραίες ιστορίες.

Σήμερα το μεσημέρι λοιπόν, κατεβαίνοντας τη Σπύρου Μερκούρη, είδα να βγαίνει από την τράπεζα ένας φίλος. Αγαπημένος φίλος, γνωριζόμαστε δέκα χρόνια και βάλε, όμως έχουμε και κάποιον καιρό να πούμε τα νέα μας πιο αναλυτικά. Το τελευταίο διάστημα δεν μέναμε πάντα στην ίδια πόλη. Λίγο ο φωτεινός ήλιος της ημέρας, λίγο το ότι με χαιρέτησε με το χαμόγελο, σαν με διάθεση για ένα μικρό κατς απ, λίγο το ότι μου είπε: “Ωπ! Να το το αγόρι!”, αποφάσισα κάπως αυθόρμητα ότι είναι κατάλληλη η στιγμή για να του πω το νέο μου.

Του είπα λοιπόν, με ένα πρόσωπο που προσπάθησα να είναι περήφανο και λαμπερό: “Όχι αγόρι. Το όνομά μου είναι Ντίνα. Και χρησιμοποιώ τις θηλυκές αντωνυμίες”. Βρήκα την πρώτη του αντίδραση του έξυπνη και καλόκαρδη.  Ξέρει από χρόνια πως είναι λιγότερο εξοικειωμένος από μένα σε ζητήματα φύλου, και νομίζω γι΄αυτό είναι που μου είπε: “Ωραία! Για πες, τι λέμε σε αυτές τις περιπτώσεις;”. Ο φίλος μου είναι cis άντρας, και από όσο ξέρω, στρέιτ. Λέω από όσο ξέρω, γιατί βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μονογαμική σχέση με μια επίσης αγαπημένη φίλη. Παράξενο βέβαια που έχω πάρει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό ως κάτι δεδομένο, χωρίς να ρωτήσω ποτέ.  Στρέιτ είναι μονάχα ένας από τους πολλούς σεξουαλικούς προσανατολισμούς, όχι ο αυτονόητος, ούτε ο αναμενόμενος. Είναι απλώς ο πιο συνηθισμένος.

Του απαντώ: “Εεε, σ’ αυτές τις περιπτώσεις λέμε, ‘Καλώς ήρθες Ντίνα!’ ή ‘Χαίρομαι πολύ’. Αν μας βγαίνει φυσικά, μπορούμε να πουμε, ‘Μ’αρέσει το όνομά σου!’ ή ‘Είσαι πολύ όμορφη'”. Στη συνέχεια, του είπα αυτά που λίγο πολύ λέω συνήθως. Ότι το coming out είναι κάτι που έχω ξανακάνει, ως γκέι αγόρι, δέκα χρόνια πριν, αλλά πως κάθε φορά έχει τη δυσκολία της. Ότι τους τελευταίους μήνες ήμουν σε ένα διάστημα questioning της ταυτότητας φύλου μου. Και ότι τον προηγούμενο μήνα ξεκίνησα το coming out μου ως γυναίκα. Ακόμη, ότι μου αρέσει να μιλάω γι’ αυτό στους φίλους μου και σε όσα καινούρια άτομα γνωρίζω, και επίσης ότι στήριξη έχω βρει και στην ομάδα ενδυνάμωσης για την ταυτότητα φύλου της colour youth. Επίσης, πως κάποια στιγμή χρειάστηκα να κάνω και δύο τηλεφωνήματα στη γραμμή 11528.  (να αναφέρω εδώ πως αυτό τον καιρό η γραμμή 11528, η μοναδική στη χώρα για ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, τρέχει ένα crowdfunding για την κάλυψη των λειτουργικών της εξόδων. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://11528.gr/crowdfunding-gia-ti-stirixi-toy-11528-dipla-soy/)

Άκουγε προσεκτικά, αλλά κάποια στιγμή στη ροή του λόγου του με αποκάλεσε με το όνομα που χρησιμοποιούσα πιο παλιά. Του εξήγησα λοιπόν για το misgendering (το να χρησιμοποιήσεις για ένα άτομο άλλες αντωνυμίες από αυτές που το ίδιο επιθυμεί) και για το deadnaming (το να αποκαλέσεις το άτομο με το όνομα που χρησιμοποιούσε παλιά, ενώ ξέρεις ότι τώρα δεν είναι το όνομά του).

Έχει ενδιαφέρον η αντίδρασή του: μου είπε, δηλαδή θα το αλλάξεις και νομικά το όνομα; Σαν να είχε την ανάγκη, έστω σ’αυτήν του την προσωρινή αντίδραση, για να σεβαστεί τον αυτοπροσδιορισμό μου, να μιλήσουμε και για το νομικό κομμάτι. Ίσως και να πήρε την εξήγηση μου για το deadnaming σαν υπόδειξη, και με αυτόν τον τρόπο να αμύνθηκε.

Του απάντησα πως η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου πέρασε στην βουλή και ότι αυτό είναι ένα καλό νέο. Είναι όμως ένα βήμα μπρος και μισό πίσω, για αρκετούς λόγους. Για παράδειγμα, πρέπει ένας δικηγόρος να κρίνει αν το άτομο μπορεί να κάνει τις αλλαγές που χρειάζεται στα χαρτιά του. Επίσης, το νομοσχέδιο για την ώρα δεν δίνει χώρο, ορατότητα και δικαιώματα στη non-binary ταυτότητα. Το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό δηλαδή παύει, ή έστω, ισχύει εν μέρει. Γι’αυτό οι ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις ασκούν πολιτική που ζητάει αλλαγή των στοιχείων “μονάχα με μια απλή αίτηση”, όπως για παράδειγμα εφαρμόζεται στη Μάλτα.

Κάπου εκεί νομίζω με ξαναείπε με το παλιό μου όνομα. Του είπα ένα σκέτο “Ντίνα!”, που προσπάθησα να είναι στέρεο. Την αμέσως επόμενη στιγμή, χαμήλωσα το βλέμμα μου στο πάτωμα, με πιάσανε οι ντροπές και το passive aggressive μου. Μου είπε “ωχ! συγνώμη! πάλι το έκανα”. Ένιωσα αρκετά σίγουρη πως την εννοούσε τη συγνώμη, και τον καθησύχασα πως καταλαβαίνω πως ένα μυαλό χρειάζεται χρόνο για να κάνει τις απαραίτητες προσαρμογές. Δέκα χρόνια γνωριμίας είναι αυτά! Και πως ξέρω πως δεν είμαστε όλα μας εξοικειωμένα στον ίδιο βαθμό με το να συζητάμε αυτά τα θέματα. Του είπα πως έχω ήδη βάλει το όνομά μου στο gmail μου, μιας και χρειαζόμουν να στείλω αυτές τις μέρες μηνύματα για επαγγελματικούς λόγους. Πως ως επόμενο βήμα έχω στο νου μου να το κάνω και στο viber μου, αλλά επειδή εκεί κάνω και την επικοινωνία μου με συγγενείς, μέλη της οικογένειας μου, θέλει μια διαχείριση όλο αυτό. Ένα ένα βήμα την φορά!

Με ρώτησε: “Εσύ πως νιώθεις; Νιώθεις καλά;”. Η ερώτησή του είχε νοιάξιμο, αλλά είχε νομίζω και κάτι ακόμη, λίγο πιο παράξενο. Σαν να έπρεπε, για να δεχτεί ό,τι του έλεγα, να πιστοποιήσω και την καλή μου διάθεση. Έδω να πω, πως τα λοατκι+ άτομα δεν είμαστε υποχρεωμένα να μιλούμε για τις ταυτότητές μας πάντα με χαμόγελο, ή να βρίσκουμε πάντα τα κατάλληλα λόγια για να μιλήσουμε γι’ αυτό που είμαστε. Ή χρόνο για να εξηγήσουμε ή και να εκπαιδεύσουμε άλλα άτομα, που μπορεί να έτυχε να μην είχαν ως τώρα κατάλληλη πρόσβαση στην πληροφορία ή απλώς να μην είχε χρειαστεί ως τώρα να γνωρίσουν κάποιο σαν και εμάς. Πολλές φορές νιώθουμε λύπη, θυμό, ή δυσφορία, ή απλώς μπορεί να μην έχουμε όρεξη.  Ή μπορεί και να είμαστε μπερδεμένα. Η βιωμένη μου εμπειρία ως τώρα μου δείχνει πως το όποιο μπέρδεμα δεν είναι τόσο εσωτερικό, αλλά πιο πολύ προέρχεται από τους γύρω μας. Ένα βλέμμα που στιγμιαία ενοχλείται αν ακούσει ότι το άτομο μπροστά του είναι τρανς, ή μια μαμά που μπορεί να πει στο γκει παιδί της: “Ξανασκέψου το! Μήπως είσαι μπαι;”, (επειδή μπάι στο μυαλό της=λιγότερο θηλυπρεπής=κάτι καλύτερο=πατριαρχία) αρκούν για να βάλουν σπόρους αμφιβολίας σε ένα άτομο με ευαισθησία, ειδικά στα πιο νεανικά χρόνια. Και είναι βία. Μου πήρε χρόνια για να μπορώ να το διατυπώσω αυτό με κάποια ψυχραιμία. Και να σπρώξω από το μυαλό μου και να καθαρίσω από το πετσί μου φωνές που μου είχαν πει “ΠΟΤΕ!”, “Μήπως”, “Είσαι σίγουρη;”, που επειδή είχα συναισθηματικό δεσμό μαζί τους, μου φαινόταν λογικό να τις λαμβάνω υπόψη, και τις είχα, παρά τη θέλησή  μου, εσωτερικεύσει. Τα παρέλειψα όλα αυτά που γράφω τώρα σ’αυτή την παράγραφο, και τον διαβεβαίωσα: “Νιώθω καλά!”.

Με τα πολλά, η κουβέντα έφτανε προς το τέλος της.  Του είπα ακόμη πως οι τρανς ταυτότητες είναι λογιών λογιών. Σε μια τρανς γυναίκα (όπως και σε μια cis γυναίκα) μπορεί να της αρέσει να βάφεται πολύ, ή λίγο, ή καθόλου. Ότι μπορεί να είναι καυλιάρα και να κάνει κέφι να μιλάει συχνά για σεξ, ή να είναι στο asexual φάσμα. Ότι μπορεί να έχει τρίχες στα πόδια ή στη μασχάλη, ή όχι. Ότι μπορεί να δουλεύει σε ένα περίπτερο ή να κάνει έρευνα στη χημεία πολυμερών. Όλα αυτά δεν την κάνουν λιγότερο ή περισσότερο γυναίκα. Είναι γυναίκα.

Ο ψυχούλης, όσο άκουγε, χαμογελούσε εγκάρδια και άρχισε ελαφρά να λυγιέται και να κουνιέται. Για να το πω καλιαρντά, σαν να “αδέλφιζε”. Δεν ξέρω αν το έκανε ασυνείδητα ή όχι. Νομίζω ότι το έκανε από ενσυναίσθηση, για να έρθει πιο κοντά μου. Όπως και να έχει, για μένα λειτούργησε: ένιωσα ζεστασιά.

Τέλος, του είπα πως άλλα τρανς άτομα προχωρούν σε επεμβάσεις στο σώμα τους, άλλα όχι. Το κάθε τρανς άτομο επιλέγει πως θα επιτελέσει τη θηλυκότητα ή την αρρενωπότητα του, αντίστοιχα. Κάποια άτομα ακολουθούν ορμονοθεραπεία, άλλα όχι, είτε γιατί δεν έχουν τα χρήματα για να το κάνουν, είτε γιατί απλώς δεν το επιθυμούν. Όλες αυτές οι διαφορετικές μεταξύ τους τρανς ταυτότητες είναι το ίδιο έγκυρες.

Άνοιξε τα χέρια του και μου πρόσφερε την αγκαλιά του. Δεν δίστασα, τον αγκάλιασα. Μου είπε “Μπράβο για το θάρρος σου!”.  Είπαμε δυο-τρεις ακόμη κουβέντες σε καλό κλίμα, στο πόδι πάντα, και χαιρετηθήκαμε. “Σε άρπαξα από τα μούτρα σήμερα!”, του είπα και γελάσαμε. Παρέλειψε να μου απευθυνθεί με το όνομά μου. Αυτό είναι κάπως εξοργιστικό. Πιστεύω όμως πως την επόμενη φορά θα του βγει.

Δεν ξέρω αν η ιστορία αυτή είναι τόσο μια ιστορία τρανσφοβίας. Τη βλέπω πιο πολύ σαν μια ιστορία άγνοιας. Άγνοιας που όμως μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Η άγνοια αφορά και τα δυο μας. Πριν τη συνάντησή μας, ούτε εγώ ήξερα πως ακριβώς να κάνω coming οut σε έναν φίλο που έχω να δω καιρό, ούτε εκείνος ήξερε ακριβώς πως να ανταποκριθεί σε κάτι τέτοιο. Τη βλέπω επίσης σαν μια ιστορία αγάπης, αυτό ίσως είναι επειδή πότε πότε είμαι και ρομαντική ψυχή. Είναι λιγάκι υψηλές αυτές οι λέξεις να τις φτάσεις. Αλλά δεν νιώθω ότι υπερβάλλω στη συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε την έγραψα.

Fun fact: η ζωή έχει φαντασία. Μάλλον το ανέφερα και πιο πάνω: Πολυαγαπημένη μου φίλη, χρόνια τώρα, είναι και η σύντροφος του φίλου αυτού, που έπεσα πάνω του στην Σπύρου Μερκούρη. Αυτόν τον καιρό, είναι έγκυος, ετοιμόγεννη. Πριν κάποιες μέρες, την πέτυχα στο σούπερμαρκετ. Κρατήθηκα από το να της πω για μένα, δεν ξέρω, αυτές οι συζητήσεις φέρνουν και μια αναστάτωση καμιά φορά, δεν το προτίμησα εκείνη τη στιγμή, μάλλον και λόγω του παιδιού. Μην τρέχουμε και κατ’ευθείαν από εκεί που είμασταν στο μαιευτήριο άρον άρον, παρέα με τα ζαρζαβατικά! Μου έδειξε την κοιλιά της με μεγάλη χαρά, τη ρώτησα αν μπορώ να την αγγίξω, μου είπε “φυσικά!”.

Κάποια στιγμή μας είδε στο ταμείο μια περαστική. Ρώτησε: “Τι είναι το παιδί; Τι περιμένετε;” Η φίλη μου είπε με κάτι στον ήχο της που μου ακούστηκε σαν έμφαση: “Αρσενικό!”.

Το παιδί αυτό, θα πούμε με το καλό, από ώρα σε ώρα που θα γεννηθεί, πως είναι ένα αγόρι. Έτσι έχουμε συνηθίσει. Με τα χρόνια, θα δούμε το άτομο αυτό να μεγαλώνει. Θα είναι ένα cis στρέιτ αγόρι. Ή ένα cis αγόρι μπάι ή γκέι. Μπορεί να είναι μια τρανς γυναίκα. Ή ένα άτομο non-binary. Ή όπως αλλιώς θελήσει να προσδιορίσει το φύλο του και τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Όλα είναι οκ και όλα είναι το ίδιο υπέροχα. Θα το αγαπάμε.

Ο κόσμος μας έχει πολλές ομορφιές. Συχνά είναι και κατάφωρα άνισος. Τα δικαιώματα των λοατκι+ ανθρώπων είναι μονάχα μία (από τις πολλές) όψεις της άδικης ανισότητας.

Την ίδια στιγμή, ο κόσμος μας αλλάζει συνεχώς. Συχνά, προς το καλύτερο.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

59 points
Upvote Downvote