Το ποίημα της Παρασκευής: Hansaplast

Και είναι ν’ απορείς,

χωρίς εμένα ζεις…

Και που το πας αυτό?

Κι εγώ μπορώ να ζω.

Άπλωσα και τσιρότα

με σχέδια βερελότα,

πήρα ροζ ασπιρίνες

που ‘χα παιδί στις μνήμες.

Φράουλα.

Και ίσιωσαν τα ράουλα.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

7 points
Upvote Downvote

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
  Εγγραφείτε  
Ειδοποίηση για