Το Ποίημα της Παρασκευής

Πονώ, ουρλιάζω

και ξεσπώ,

μα πάντα πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες.

Ο βουβός πόνος είναι αόρατος,

μα πάντα πιο δυνατός

πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες.

Ο πραγματικός μου εαυτός, απογυμνωμένος

και ξεκάθαρος

πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να βγω, να ελευθερωθώ.

Πάντα εκεί θα ζω την θλίψη και την απογοήτευση.

Αυτοί που ξέρουν και και αυτοί που δεν θα μάθουν ποτέ

είναι πάντα πέρα από τις κλειδωμένες πόρτες.

Και η ψυχή, πάντα φυλακισμένη και κενή,

περιμένει, μα ποτέ δεν τολμά.

Γιατί είναι δύσκολο να καταλάβουν

και είναι κάτι που το ξέρει καλά.

Αν ήξερε πως εκείνοι πέρα,

είναι ανοιχτοί και ελεύθεροι,

ίσως κάτι να άλλαζε.

Μα κανείς δεν κοιτά πέρα από την ψυχή του,

κανείς δεν προσπαθεί και δεν καταλαβαίνει.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

10 points
Upvote Downvote

2
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
1 Θέματα σχολίων
1 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
2 Συντάκτες σχολίων
cyoraNeverlander Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Πολύ δυνατό το ποίημα σου κ πολύ όμορφο μέσα στα σκοτάδια του. <33