Το Όχι σημαίνει Όχι

Γνωστό και χιλιοειπωμένο

Κάπου κάποτε διάβασα: «Αν κάθε γυναίκα μιλούσε στον πατέρα της για τη σεξουαλική παρενόχληση που δέχεται καθημερινά, το πρόβλημα θα λυνόταν πιο εύκολα». Διαφωνώ. Αν κάθε γυναίκα μιλούσε στον πατέρα της, στον αδερφό της, στο φίλο της, στη μητέρα της, στην οικογένεια της, στην παρέα της για την καθημερινή λεκτική και σωματική παρενόχληση που δέχεται (πολλές φορές δυστυχώς η παρενόχληση καταλήγει σε κακοποίηση). ΙΣΩΣ κατάφερνε κάτι. Αν μιλούσε μια γυναίκα πολιτικός, βουλευτής, δημοσιογράφος, ηθοποιός, διάσημη. ΙΣΩΣ άλλαζε κάτι. Όσο υπάρχει αυτό το ΙΣΩΣ καταλαβαίνουμε ότι το πρόβλημα δε λύνεται. Και δε λύνεται γιατί οι αιτίες του είναι πολλές και βαθύτερες.

Η αρχή όμως έγινε. Με το #metoo, με κάποιες καταγγελίες, με τη δημοσιοποίηση ορισμένων ιστοριών. Και πάλι όμως ακούγονται και γράφονται σχόλια τύπου: «τα θέλε και αυτή κατά βάθος» «ας μην έδινε δικαιώματα», «ας μην προκαλούσε» και φυσικά η ερώτηση που ακούγεται πάντα στα δικαστήρια: «τι φορούσες;»

Ζούμε, λοιπόν, σε μια κοινωνία η οποία όχι μόνο δικαιολογεί το βιασμό, αλλά τις περισσότερες φορές κατηγορεί και το θύμα. Και η αντίληψη αυτή διαιωνίζεται. Κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες δε μιλάνε, δεν αντιδρούν γιατί φοβούνται. Γιατί ξέρουν. Ξέρουν ότι για την κοινή γνώμη αυτές ευθύνονται για αυτό που τους συνέβη. Ξέρουν ότι τις περισσότερες φορές δε θα τις πιστέψουν, δε θα δικαιωθούν. Ξέρουν ότι η κουλτούρα του βιασμού και η πατριαρχία είναι παρούσες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας και δυστυχώς μας καθορίζουν. Καθορίζουν τις αντιδράσεις μας και τη νοοτροπία μας.

Και το χειρότερο;

Ο φόβος αυτός σταδιακά γίνεται ντροπή και κατόπιν ενοχή. Γιατί έτσι έχουν μάθει. Έτσι έχουμε μάθει. «Περπατούσα μόνη μου αργά το βράδυ». «Ήμουν ντυμένη προκλητικά». «Στην αρχή του είχα πει ναι». Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σε αγγίξει, να σε αναγκάσει να κάνεις κάτι χωρίς τη θέληση σου, χωρίς συναίνεση. Συναίνεση. Λέξη βασική που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Σε αγόρια και κορίτσια. Λέξη και πράξη που θα έπρεπε να είναι αυτονόητη αλλά δυστυχώς δεν είναι. Δυστυχώς θα κοιταχτείς στον καθρέπτη πριν βγεις και θα σκέφτεσαι: «μήπως είναι πολύ κοντό;» Δυστυχώς θα κατέβεις από το λεωφορείο και θα σκεφτείς: «ας μην πάω από εδώ είναι επικίνδυνα». Δυστυχώς δε θα απαντήσεις στο πρώτο σχόλιο. Δυστυχώς δε θα απαντήσεις ούτε στο δεύτερο. Απλά θα τα σκέφτεσαι μόνη σου, παρέα με φόβο, αμφιβολία και τύψεις. Δυστυχώς δε θα αντιδράσεις. Δυστυχώς δε θα τον σταματήσεις. Δυστυχώς δε θα μιλήσεις.

Ξέρω ότι όλα αυτά που λέω και γράφω είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν εφαρμόζονται. Ήθελα απλά να τα βγάλω από μέσα μου γιατί με πνίγουν. Κάθε νέο περιστατικό, κάθε άρθρο, κάθε σχόλιο με πνίγει. Γιατί ξέρω ότι πρέπει να αλλάξει η κατάσταση. Πρέπει να γίνει κάτι. Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε, να αντιδράσουμε, να ξεπεράσουμε τα στερεότυπα και την πατριαρχία.

Ναι, ο βιαστής μπορεί να είναι οποιοσδήποτε. Δεν είναι μόνο άγνωστος σε σκοτεινό δρομάκι. Μπορεί να είναι φίλος, σχέση, συγγενής, καθηγητής, εργοδότης. Αλλά σε καμία περίπτωση δε φταις εσύ. Απλά ελπίζω κάποτε να το καταλάβεις…

Να το καταλάβουμε…

in

Αξιολογήστε το άρθρο

71 points
Upvote Downvote

Total votes: 83

Upvotes: 77

Upvotes percentage: 92.771084%

Downvotes: 6

Downvotes percentage: 7.228916%