Πολύ πρόσφατα, μια ερευνητική ομάδα Αμερικανών κοινωνιολόγων υπό την επίβλεψη ενός υποψηφίου διδάκτορα του Harvard, αποφάσισαν να ερευνήσουν μια τόσο αυτονόητη συνθήκη κοινωνικότητας, που δύσκολα μας περνάει στο μυαλό ότι θα μπορούσε να καταλήξει πετυχημένα σε αξιοπρόσεκτα συμπεράσματα.
«Πως ήταν η πρόσφατη κοινωνικοποίησή σας με φίλους, γνωστούς, συναδέλφους και αγαπημένους; Συζητήσατε τόσο όσο θέλατε;» ήταν η ερώτηση των ερευνητών.
Τα 2\3 των ερωτηθέντων, μας λένε οι ερευνητές, απάντησαν ότι παρέτειναν τη συζήτηση από ευγένεια, ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελαν να έχει τελειώσει η επαφή πολύ νωρίτερα.
Κι ενώ η έρευνα δεν ήταν έμφυλη, η αναγκαστική παράταση συνομιλιών με κίνητρα αποφυγής κοινωνικής αγένειας, είναι μια συνθήκη που συνομιλεί περισσότερο με την γυναικεία παρά με την ανδρική εμπειρία κοινωνικότητας.
Οι γυναίκες νιώθουμε περισσότερο την ανάγκη να μην γίνουμε δυσάρεστες στους συνομιλητές μας και αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι υπομένουμε σχόλια και συζητήσεις που θα θέλαμε να έχουμε αποφύγει, αλλά και ότι συνήθως, ακόμα και αν η συζήτηση μάς είναι ευχάριστη, καταλήγουμε να ακούμε περισσότερα από όσα θέλουμε και από όσα πιστεύουμε ότι μας αφορούν.
Ο συνδυασμός ευγένειας, κοινωνικότητας και ειλικρίνειας είναι ικανότητα και το λεξιλόγιο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να φεύγουμε πιο νωρίς από συζητήσεις είναι επίσης ένα λεξιλόγιο που, κατά βάση, μαθαίνεται. Όπως επίσης μαθαίνεται και η επιλογή να μην χρησιμοποιήσουμε το λεξιλόγιο αυτό και να γίνουμε απλά δυσάρεστες.
Στην αρχή της πανδημίας, ο όγκος της αρθρογραφίας που αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες συνέχιζαν να δέχονται υποτιμητικά σχόλια κατά τη διάρκεια zoom meetings και, ακόμα χειρότερα, ο τρόπος με τον οποίο τις έθεταν σε λειτουργία σίγασης ορισμένες φορές χωρίς τη θέλησή τους κατά τη διάρκεια επαγγελματικών συναντήσεων ήταν τεράστιος.
Ο σεξισμός στο εργασιακό περιβάλλον συνέχιζε να είναι παρών ακόμα και όταν οι ίδιες οι εργαζόμενες δεν ήταν. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλά διαδικτυακά ραντεβού, συναντήσεις και συζητήσεις ακόμα και με φίλους.
Σε αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη της πανδημίας, πολλές γυναίκες έχουν εκφράσει την ανακούφισή τους, όχι μόνο για την υποχρεωτική απόσταση που πρέπει να κρατάμε μεταξύ μας σε δημόσιους χώρους, αλλά και την δυνατότητά τους να φύγουν από διαδικτυακές συναντήσεις επικαλούμενες «κακή σύνδεση». Μπορεί να μην χρησιμοποιούν το λεξιλόγιο της δυσάρεστης, αλλά η ανακούφιση πολλές φορές υπερβαίνει την πρόθεση.
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι μας λείπει όσο τίποτα η σωματική εγγύτητα. Γι’ αυτό, η κρυφή ανακούφιση των γυναικών που μπορούν να βγουν από μια δύσκολη θέση με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού, είναι κάτι που δεν συζητάμε ιδιαίτερα, ενώ στην πραγματικότητα τονίζει ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα με το οποίο ερχόμαστε συχνά αντιμέτωπες.
Μέχρι να ξαναβγούμε έξω και να έχουμε τη δυνατότητα να εξασκούμαστε και δια ζώσης, το “Εnd meeting for all” θα συνεχίσει να μοιάζει, ορισμένες φορές, σωτήριο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
