Το 24ωρο μιας γυναίκας: λογίστρια

Μιας και η συγκεκριμένη στήλη μου δημιουργεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάζοντας την είπα και εγώ να καταγράψω το τρομερά συναρπαστικό 24ωρο μιας λογίστριας.

Το δικό μου.

Η μέρα μου λοιπόν ξεκινάει στις 7:45 όταν χτυπάει ο γνωστός σπαστικός ήχος του κινητού (έχει εξαφανιστεί πια από το σπίτι κάθε είδος παραδοσιακού ρολογιού).

Ξυπνάω, τρώω ένα γλυκύτατο γκρέιπφρουτ μαζεμένο από το εξοχικό μας, ντύνομαι, βάφομαι ρίχνω μια ματιά στον μικρό που κοιμάται (και στον άντρα μου που επίσης κοιμάται) και εξαφανίζομαι για γραφείο. Εκεί καταφθάνω με τα πόδια γύρω 8:35 παραγγέλνω τον καπουτσίνο μου και πιάνω αμέσως δουλειά. Η επιχείρηση είναι οικογενειακή, του άντρα μου και του πατέρα του και έχουμε και κάποιους υπαλλήλους.

Λίγο μετά τις 9:00 παίρνω το πρώτο τηλέφωνο τον άντρα μου όπου έχει ξυπνήσει και ετοιμάζει πρωινό του μικρού. Γάλα και δίκοκκο σιτάρι με μέλι. Συνήθως είναι αγχωμένος γιατί προσπαθεί μέχρι της 9:30 που θα έρθει η νταντά που προσέχει τον μικρό να έχει κάνει μπάνιο, ταΐσει και αλλάξει τον μικρό. Συνήθως επειδή καταλήγουν να παίζουν πάντα καθυστερεί και εκείνος τρέχει αγχωμένος ώστε να καταφθάσει γραφείο γύρω στις 9:50. Τα γραφεία μας είναι σε άλλους ορόφους οπότε η επικοινωνία μας είναι περιορισμένη και συνήθως για δουλειά.

Κάπου στις 10:30 παίρνω τηλέφωνο την κυρία Δήμητρα να δω τι κάνουν στο σπίτι. Εκείνη συμμαζεύει ελάχιστα το σπίτι και ο μικρός από μέσα ουρλιάζει να πιάσει το κινητό να μιλήσουμε. Αφού τα λέμε και κανονίζουμε τα βασικά όπως τι θα φάει ο μικρός κτλ το κλείνουμε. Οι ώρες περνάνε χωρίς καν να το καταλαβαίνω. Αμέτρητα τηλέφωνα, προθεσμίες, χάος! Κάπου κοντά στο μεσημέρι με καλεί από το εσωτερικό ο άντρας μου:«έλα πάνω, παίρνω με βιντεοκλήση να μιλήσουμε τη κυρία Δήμητρα να δούμε τον μικρό». Ανεβαίνω μιλάμε με δυσκολία 2’ καθώς το άτακτο αυτό παιδάκι θέλει να πιάσει το κινητό να πατήσει τα κουμπιά, να δει φωτογραφίες καθιστώντας την επικοινωνία πολύ μα πολύ δύσκολη.

H ώρα έχει πάει 16:30. Αρχίζω μαζεύω το γραφείο κλείνω υπολογιστή και πάω τρέχοντας στο σπίτι της μητέρας μου παίρνω τo τέλειο φαγητό της και τρέχω για το σπίτι. Μιλάω για τα ευτράπελα της μέρας και τα αστεία του μικρού με την κυρία Δήμητρα, την αποχαιρετώ, δίνουμε ραντεβού για την επομένη, μιλάω λίγο και παίζω με τον Άγγελο μου. Έχει πάει σχεδόν 17:00 τον βάζω στο δωμάτιο του για έναν απογευματινό υπνάκο.

Τρώω το φαγητό μου το οποίο σπάνια βγάζω από το τάπερ και γύρω στις 17:45 ξαπλώνω για περίπου 45’ με μια ώρα. Στις 19:00 τον ξυπνώ, τρώμε το απογευματινό γιαουρτάκι , εγώ ασχολούμαι με τις δουλειές του σπιτιού και γύρω στις 20:00 πάμε μια βόλτα στο σπίτι των γονιών μου. Οι γονείς και τα αδέρφια μου παίζουν ανελέητα με το εγγόνι τους ενώ εγώ έχω κατέβει στην αποθήκη και κάνω γυμναστική ή τις εποχές προ covid θα είχα πάει 45’ CrossFit στο γυμναστήριο.

Τελειώνω την άσκηση μου και λαμβάνω και γω μέρος στο παιχνίδι και στα γέλια. Στις 22:15 περίπου φεύγουμε και πηγαίνουμε σπίτι μας. Επιτόπου μπανιαρίζω τον μικρό παίζοντας με το νερό που τρελαίνεται, του φτιάχνω το γάλα και τον βάζω στο δωμάτιο του. Κάνω ακόμα μερικές τελευταίες δουλειές όπως σφουγγάρισμα και άπλωμα ρούχων.

Έχει πάει 23:00 ο άντρας μου καταφθάνει, εγώ κάνω μπάνιο όσο εκείνος ετοιμάζει το φαγητό, συνήθως κάτι ελαφρύ όπως μια μεγάλη σαλάτα με διαφορά λαχανικά και πολλά άλλα, πίνουμε λίγο κρασάκι και λέμε τα νέα μας στον καναπέ χαζεύοντας τηλεόραση. Όταν κάνα βράδυ έχουμε όρεξη βλέπουμε ταινία. Έχεις πάει ήδη 01:00 και κουρασμένοι πάμε επιτέλους στο κρεβάτι. Όταν υπάρχει όρεξη συμβαίνουν διάφορα αλλιώς λιγάκι διάβασμα και scroll στο κινητό  αρκούν για να αποκοιμηθουμε.

Υ. Γ: μην απορήσετε με τις ώρες δουλειάς του συζύγου καθώς ενδιάμεσα υπάρχει διάλειμμα 45’ τρέξιμο και φαγητό.

Αναμένω τα πάντα εύστοχα σχόλια των αναγνωστών.

Aν θες ν’αφηγηθείς το δικό σου 24ωρο, στείλε στην Ελένη Γκίνη στο e_gkini@yahoo.gr. 

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News