Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα το 2021: η αίσθηση του «πάλι καλά»

Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα το 2021;

Ο κόσμος είναι για άλλη μια φορά γεμάτος με ιστορικές αναδρομές στη μέρα, με αφιερώματα σε γυναίκες που πέτυχαν επαγγελματικά, με συνεντεύξεις με καλλιτέχνιδες, πολιτικούς, με γυναικείες σταρτ απ που διακρίθηκαν μέσα στην κρίση, με γυναίκες που τόλμησαν να μιλήσουν, να φέρουν αντίρρηση, να γίνουν δυσάρεστες.

Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι αυτά χρειάζονται. Αυτά τα παραδείγματα είναι σημαντικά. Από την δήλωση του βουλευτή Παναγιώτη Φλώρου το 1929 «δεν πρέπει να ανοιχθούν οι πόρτες της Βουλής και εις τας γυναίκας, ιδίως να αποκλεισθούν οι όμορφες και οι κάτω των 30 ετών» έχουν αλλάξει πολλά. Δεν γίνεται να λέμε ότι δεν αλλάζει τίποτα. Όμως, είναι πιο σημαντικό να θυμόμαστε αυτά που δεν έχουν αλλάξει: ας πούμε, το αιώνιο αόρατο – και τρομαχτικό – φράγμα των 30, που κάνει τις γυναίκες μέχρι σήμερα, τώρα, αυτή τη στιγμή, να πανικοβάλλονται σε σημείο να παίρνουν λάθος αποφάσεις για την δουλειά τους, να κάνουν λάθος στην επιλογή συντρόφου, να κάνουν λάθη που δημιουργούν αδιέξοδα και χαμένες ευκαιρίες.

Πίσω από τις (ελάχιστες) γυναίκες που πέτυχαν σε ανδροκρατούμενα επαγγέλματα υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια γυναίκες που δεν κατάφεραν να προχωρήσουν επαγγελματικά επειδή δεν ήξεραν πώς να διεκδικήσουν, πώς να αγνοήσουν βλέμματα, σχόλια και παρενοχλήσεις, που δεν κατάφεραν να μείνουν στο στίβο επειδή έκαναν ένα παιδί και μετά άλλο ένα παιδί, και άρχισαν να τις πνίγουν οι τύψεις που δεν είναι καλές σε τίποτα.

Πίσω από τις καλλιτέχνιδες που κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να βραβευτούν για το έργο τους, υπάρχουν χιλιάδες γυναίκες που αγάπησαν την τέχνη, σπούδασαν, και έμειναν σε βοηθητικές θέσεις γιατί ποτέ δεν κατάφεραν να αποτινάξουν από πάνω τους την αίσθηση ότι βρίσκονται κάπου που δεν ανήκουν.

Πίσω από τις γυναίκες που τόλμησαν να μιλήσουν κα να καταγγείλουν, υπάρχουν αμέτρητες γυναίκες που δεν τους περνάει καν από το μυαλό να μιλήσουν επειδή χρειάζονται τη δουλειά, επειδή δεν έχουν πού να πάνε, επειδή τους λένε ότι παντού έτσι είναι, επειδή φοβούνται ότι δεν θα τις πιστέψει κανείς, επειδή ο πατέρας τους είναι παλαιών αρχών και έχει την καρδιά του.

Και πίσω από τις κλειστές πόρτες των γυναικών που μοιάζουν δυναμικές, που μιλάνε, που ακούγονται και συμμετέχουν, διαδραματίζονται ακριβώς οι ίδιες διενέξεις, οι ίδιες αδικίες, με τους άντρες τους να φέρνουν τα ουσιαστικά λεφτά επειδή πάντα έτσι ήταν, απολαμβάνοντας περισσότερες ελευθερίες επειδή πάντα έτσι ήταν.

Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα το 2021;

Είναι η αίσθηση του «πάλι καλά». Πάλι καλά που μπορώ να ψηφίσω, πάλι καλά που επιτρέπεται να σπουδάσω, πάλι καλά που δεν παντρεύομαι με προξενιό. Πάλι καλά που δεν με δέρνει ο σύντροφός μου, γιατί την γειτόνισσα ο δικός της την δέρνει και πού θα πάει η φουκαριάρα με δυο παιδιά. Πάλι καλά που έχω τη δουλίτσα μου γιατί η ξαδέρφη σπούδασε αλλά την απολύσανε και τώρα την ταΐζει ο πατέρας της και δεν της δίνει ούτε για έναν καφέ. Πάλι καλά που νοικιάζω αυτό το σπιτάκι γιατί η μάνα μου έμεινε στο σπίτι του πατέρα μου και ο πεθερός της ξεβράκωτη την ανέβαζε, ξεβράκωτη την κατέβαζε.

Από το «πάλι καλά» που κατακτήθηκε με αιματηρούς, σκληρούς αγώνες, μέχρι αυτό το υπέροχο κι άπιαστο όνειρο που ονομάζεται «ισότητα», πόσο απέχουμε; Κάτι μου λέει ότι δεν θα προλάβω να μάθω. Κάτι μου λέει ότι καμία γυναίκα που διαβάζει αυτό το κείμενο σήμερα δεν θα προλάβει να μάθει. Θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα, τουλάχιστον; Ή θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη η διεκδίκηση, όσο αυξάνεται η αίσθηση ασφάλειας που μας λένε ότι πλέον απολαμβάνουμε;

Αν χρειάζεται σύνθημα το 2021, αντί για το «πάλι καλά» προτείνω «εγρήγορση». Έχουμε κάνει πολλά βήματα, και ταυτόχρονα είμαστε ακόμα στην αρχή. Αυτό σημαίνει ενημέρωση, εξωστρέφεια, συζήτηση, αμφισβήτηση. Δεν χρειαζόμαστε ούτε συνθήματα, ούτε ευχολόγια. Αυτό που χρειάζεται είναι να μην πέφτουμε από τα σύννεφα κάθε φορά που καταρρέει η πρόσοψη και βλέπουμε μια δήλωση του 1930 ολοζώντανη μπροστά μας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News