Από Joan_Twist
Το «Πίσω από τα μάτια της» της Sarah Pinborough. Ψυχολογικό θρίλερ. Το πήγαινε πολύ καλά μέχρι το τέλος, αλλά η ανατροπή παραήταν ανατρεπτική για τα γούστα μου. Δεν γράφω αλλά για να αποφύγω σποιλερς αλλά αν το έχει διαβάσει κανένας θα χαρώ να διαβάσω σχόλια, γιατί έχει φοβερές κριτικές τις οποίες συμμερίζομαι με λιγότερο από μισή καρδιά.
Επίσης, βρήκα στο φέισμπουκ το γκρουπ Book o’clock, ότι πρέπει για να επεκταθούν στο άπειρο οι λίστες με τα βιβλία προς ανάγνωση. Πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιοφιλική γωνία του Ίντερνετ.
Από Overtheplace
Άκουσα το podcast του BBC Radio 4 «#metoo, moi non plus» το οποίο καταπιάνεται με το γεγονός ότι πολλές Γαλλίδες δεν πιστεύουν ότι τους αντιπροσωπεύει το κίνημα #metoo. Η γαλλική κουλτούρα γενικότερα αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί το φλερτ -και τη διεκδίκηση αυτού- με τελείως διαφορετικό τρόπο απ’ότι στην Αμερική, αλλά με μπέρδεψε γιατί δεν θεωρώ ότι το #metoo είναι θέμα διαφοράς συντηρητισμού, αλλά κάτι παγκοσμίως ανθρώπινο.
Έχω πολλά ανάμεικτα αισθήματα γι’αυτά που άκουσα στο επεισόδιο και νομίζω φταίει ότι τα έμπλεξε το ίδιο πολύ: τα επιχειρήματα, τις ιστορίες, τις αιτίες. Anyway, είναι ενδιαφέρον αν θέλετε να το ακούσετε.
Από Flying Granma
Η Δανία φέρνει στη Βουλή σύνολο νόμων που αφορούν παιδιά και κατοίκους των περιοχών Γκέτο σε μια προσπάθεια διαχείρισης του «προβλήματος» των μεταναστών και των προσφύγων μουσουλμανικής προέλευσης.
Τα όσα οργουελικά αναφέρονται στις προτάσεις των διάφορων πολιτικών κομμάτων της χώρας τυγχάνουν ευρείας αποδοχής από την κοινωνία και ξυπνούν στο μυαλό μνήμες από την προπολεμική Ευρώπη.
Μεταξύ των προτάσεων που συζητιούνται: υποχρεωτικός διαχωρισμός 25 ωρών την εβδομάδα των παιδιών των γκέτο από τις οικογένειες τους προκειμένου να διδαχθούν τις «Δανεζικές αξίες», διπλασιασμός της ποινής για ορισμένα αδικήματα αν πραγματοποιούνται από κατοίκους των γκέτο (bye bye ισονομία), ποινή φυλάκισης για όσους γονείς αναγκάζουν τα παιδιά τους σε εκτεταμένες επισκέψεις στις χώρες προέλευσης τους και λοιπά ανατριχιαστικά.
Από Emmanouela Iakovidou
Τα Παιδιά της Νιόβης αφηγούνται τις ιστορίες του μικρασιατικού Ελληνισμού του Σαλιχλί, πόλη της Τουρκίας που πριν την έκρηξη του Α ’Παγκοσμίου Πολέμου απαριθμούσε 7500 κατοίκους εκ των οποίων μόνο 2000 ανήκαν στην ελληνική κοινότητα και οι υπόλοιποι στη μουσουλμανική. Μεταξύ των κεντρικών ηρώων είναι τα παιδιά του προεστού Σαρρή Μιχαλάκη. Παράλληλα με τις περιπέτειες της οικογένειας μαθαίνουμε και για τις πολιτικές ενέργειες του Βενιζέλου ώστε η Ελλάδα να γίνει η «Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών».
Οι πρόσφυγες του Σαλιχλί κατορθώνουν να αναδειχθούν στις επιστήμες, τα γράμματα, τις τέχνες και την πολιτική και επίσης μέσα από της αφηγήσεις του μικρού γιου της οικογένειας μαθαίνουμε ότι και οι γυναίκες είχαν την ευκαιρία να μεταβούν στη Σμύρνη και να αποκτήσουν επάγγελμα σπουδάζοντας. Με διπλωματικές και στρατιωτικές ενέργειες το Σαλιχλί τελικά απελευθερώνεται από την Τουρκική κυριαρχία. Όλες οι αφηγήσεις για το ελληνικό μέτωπο είναι πλαισιωμένες από τα πάθη των εύπορων οικογενειών του Σαλιχλί. Δηλαδή με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες διαβάζουμε για τις ενέργειες των ανθρώπων της εξουσίας σε επίπεδο μικροπολιτικής αλλά και σε ευρύτερη κλίμακα. Δεν ξέρω σε ποια κατηγορία ανήκει το βιβλίο, πάντως συνδυάζει άριστα την ενδελεχή μυθοπλαστική αφήγηση της καθημερινής ζωής με την ιστορική καταγραφή(αν μπορούμε να την ονομάσουμε έτσι) των τότε φλεγουσών πολιτικών εξελίξεων.
Από Leas
Κάθε φορά που το ακούω ανατριχιάζω… Δυστυχώς, σώθηκαν μόνο λίγα λεπτά. Η δύναμη της εξουσίας, σε ένα βίαιο, σκληρό, αλλά και με αστείες στιγμές έργο του βραζιλιάνου Ρομπέρτο Ατάιντε, από τη μεγάλη, την ανεπανάληπτη Έλλη Λαμπέτη.
Δε χρειάζεται καν να τη δεις να υποδύεται την υστερική δεσποινίδα Μαργαρίτα, αφού δε μπορείς, η φωνή της και η υποκριτική της δεινότητα φτάνουν. Το έβαζα να παίζει δυνατά (έχω το cd) στο αυτοκίνητο, μόνη μου, για να μην ενοχλώ με την ένταση. Δυνατά σε συνεπαίρνει πιο πολύ…
Αγαπημένες μου στιγμές, τα ουσιαστικά και η κηδείες.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News






Για κάποιο λόγο το λινκ του άρθρου που ανέβασα δεν οδηγεί εκεί που πρέπει.
Το παραθέτω ξανά εδώ:
https://nyti.ms/2lRH2ND
Αγαπημένη η Λαμπέτη, Leas, η φιγούρα της, η χροιά της φωνής της σαν από μελαγχολικό όνειρο!
Με αρέσει πολύ και ως Ηχώ, στο “Ηχώ και Νάρκισσος”, μαζί με τον Δημήτρη Χορν.
Ναι, υπέροχο πλάσμα, μοιάζει με αερικό. Ο τρόπος που μετακινείται στο χώρο έχει κάτι το απόκοσμο, το ηχόχρωμα της φωνής της, όπως λες… το ψεύδισμα της δε, το συγκαταλέγω στα συν. Η πιο αγαπημένη μου ταινία της ΄το τελευταίο ψέμα΄’. Τι κρίμα να μην την έχω προλάβει στο σανίδι…
αερικό, ναι! λατρεύω κι εγώ το ψεύδισμά της. ίσως όχι μόνο σε αυτήν, μα ειδικά στην έλλη, δεν ξέρω, είναι μαγικό, είναι δικό της κι είναι αυτή. με συγκινεί πολύ όταν τραγουδά το “ίρμα η γλυκιά”. επίσης, δεν την πρόλαβα στο σανίδι.
Διάβασα χτες αυτό το άρθρο στην Guardian για τον σεξισμό και το φαινόμενο σεξουαλικής παρενόχλησης στον επιστημονικό ακαδημαϊκό χώρο και πως μπορεί να επηρεάζει την έξοδο των γυναικών από τα πεδία. Ενώ τα πανεπιστήμια και εργαστήρια διατείνονται ότι δεν ανέχονται τέτοια φαινόμενα, στην ουσία δεν υπάρχουν μηχανισμοί καταπολέμησης και οι χαμένοι της υπόθεσης είναι τα θύματα: https://www.theguardian.com/science/2018/jul/07/why-science-is-breeding-ground-for-sexism