Αγαπητή Αμπα, Σ ‘ευχαριστώ για την πλατφόρμα που μας παρέχεις!
Σου γράφω για κάτι που υπάρχει στο μυαλό μου και στην ψυχή μου κυρίως εδώ και χρόνια. Μεγάλωσα σε μια ελληνική οικογένεια με συντηρητικούς γονείς, όλο το πακέτο. Έχω και έναν μικρό αδερφό. Μεγαλώνοντας η μητέρα μας μας έστελνε διακοπές με την αδερφή και τον άντρα της – που αποδεδειγμένα της ασκούσε ψυχολογική βία. Της φώναζε, είχε πολλά ψυχολογικά πιάνω κάτω, έβριζε τους γονείς μας σε εμάς. Έχω κάποιες αναμνήσεις, να έρχεται η θεία μου το βράδυ και να μου λέει ότι ο αδερφός μου θα κοιμόταν με τον άντρα της. Ήμουν παιδί και δεν ξέρω αν ήταν καλά αυτό που θυμάμαι, καμία φορά αισθάνομαι τρελή. Ο αδερφός μου χρόνια τώρα σε γιατρούς με φάρμακα – πρόσφατα διαγνώστηκε με αυτισμό. Στο παρελθόν είχα έρθει σε επαφή με μια απ’ τις ψυχολόγους του και είχα μοιραστεί τις σκέψεις μου. Έπειτα επήλθε σιωπή και άλλη ψυχολόγος. Μένω πια εξωτερικό και είναι απ’ τα πράγματα που ξέρω ότι μπορεί και ποτέ να μην τα λύσω. Παρ όλα αυτά θα ήθελα να αφήσω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου κάπου να ομολογεί για ακόμη μια φορά – ένα κομμάτι της μεγάλης φαντασίας μου όπως λέει η μάνα μου – ή την αλήθεια. Η μητέρα μου συνεχίζει τα τραπέζια με εκείνους, παρόλο που αποδεδειγμένα το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Δεν γράφω γιατί περιμένω απάντηση – εξάλλου κανείς δεν μπορεί να μου τη δώσει – γράφω γι’ αυτό γιατί δεν μου έχει μείνει να κάνω τίποτα άλλο. Ευχαριστώ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κι όμως, αγαπητή, αγαπητή φίλη, αν μου επιτρέπεις, μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο: να πας κι η ίδια σε ψυχολόγο. Μέσα από τη θεραπεία, θα ξεκλειδώσεις τις μνήμες αυτές (προσωπικά δεν σε/τις αμφισβητώ καθόλου) και θα μπορέσεις να βάλεις τα πράγματα σε μια τάξη. Πολλά τέτοια περιστατικά συχνά παραμένουν κρυμμένα στα πιο υπόγεια βάθη της ψυχής μας και πρέπει να καταδυθείς με οδηγό για να τα ανασύρεις. Ένα δεύτερο βήμα, με την καθοδήγηση της ψυχολόγου σου, θα είναι να μιλήσεις με τον αδερφό σου και να τον στηρίξεις όπως- κι αν – έχει ανάγκη. Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Στο σπίτι μου κανένας – εκτός από εμένα – δεν μιλούσε για τη βία. Μεγαλώνοντας ρώτησα το πρώην αγόρι μου και τον αδερφό μου, αν τα περιστατικά τα φαντάστηκα. Το αγόρι μου απάντησε ότι η περιγραφή παραήταν συγκεκριμένη για να είναι επινόηση. Ο αδερφός μου επιβεβαίωσε. Όχι, μου είπε, δεν τα φαντάστηκες. Έγιναν.
Μου σηκώθηκε η τρίχα!! Μην τα παρατάς με τη ψυχοθεραπεία , ψαξε βρες ψυχολογο να σε βοηθήσει!!!
Ξέρω περίπτωση που το θύμα δεν είχε ούτε καν ανάμνηση ή υποψία κακοποίησης, μέχρι που το ανακάλυψε με το ψυχολόγο. Μένω Αθήνα αλλά μου είπαν ότι υπάρχει αυτός ο ειδικός ψυχολόγος στη Θεσσαλονίκη. Μπορώ να βρω το όνομα αν ενδιαφέρεται κάποιος κάποια να το ψάξω.
Μια αγκαλιά από μένα. Όχι δεν είσαι παράλογη.
Εγώ έχω μνήμες από τον διευθυντή του δημοτικου να κατεβάζει το παντελόνι του μπροστά μου!! Δεν πάω σε ψυχολόγο γιατί δεν θέλω να ξεκλειδώσει καμμία μνήμη!! Πάντως σε καταλαβαίνω απόλυτα!!!
Thanos το καταλαβαίνω είναι λογικό να φοβάσαι. Δεν είμαι και ψυχολόγος να σου πω κάτι με βαρύτητα, αλλά η χαζή μου γνώμη είναι ότι από την στιγμή που το έχεις απωθήσει, δουλεύει υποσυνείδητα. Το πως βγαίνει μετα στη ζωή σου δεν το ξέρω πχ φοβίες; Κανείς/μια δεν έχασε από μία καλή ψυχολόγο.
Αγαπημένη, αναζήτησε έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο στην κακοποίηση. Αντιμετώπισε τη φρίκη αυτή με σωστή βοήθεια, μπορείς!
Ανατρίχιασα.