Τον αυγουστο εσπασα τον καρπο μ την 2η ημερα των συναυλιων. Ειχα ακομα 4 και το σπασιμο ηταν τοσο μεγαλο π παραλιγο να βγει το κοκκαλο του ενος καρπου εξω. Λενα ή Φαινια. Ακομα θυμαμαι το αισθημα του καθε ραγισματος προς σπασιμο κοκκαλων και τον ηχο τους. Δεν με εγχειρησαν κ ο πονος ηταν αφορητος μεχρι να μου το βαλουν στη θεση του, πραγμα π δεν πετυχε στους μηνες του δεσιματος 100%, με αποτελεσμα να μην ειναι εντελως στη θεση τους κ να προσπαθουμε να ειμαι λειτουργικη με 78% μοιρες. Εκ τοτε, ο ψυχολογικος πονος ηταν αφορητος. Για 2 μηνες εκλαιγα καθε μερα οταν ακουγα μουσικη αλλα χαλαρωσε αυτο το κομματι σιγα σιγα. Ο ψυχικος πονος ηταν ο εξης: οταν επηλθε το σπασιμο ενιωσα μεσα μου να σπανε ολα, να παραλυει η καρδια μου, η ανασα μου να κοβεται και σαν ραγισε ενα τεραστιο γυαλι. Αυτο το ραγισμα το αισθημα το ψυχικο ραγισμα το ενιωθα 2 μηνες και πονουσα παραπανω μονο που το θυμομουν. Υπαρχει καποια συνδεσιμοτητα σε σπασιματα κοκκαλων που να μας παραλυουν και να αγγιζουν σε τοσο εξωπραγματικο ψυχικο πονο, ο οποιος εντοπιζεται σαν ραγισμα στην καρδια;; τωρα μετα απο 6 μηνες δεν νιωθω τετοιο πονο παρα μονο θλιψη για την μουσικη στασιμοτητα που επηλθε αλλα και το γεγονος και μονο οτι το εσπασα.
Το σπάσιμο των οστών επιφέρει ένα από τους μεγαλύτερους πόνους που μπορεί να βιώσει κάποιος. Συνδυαστικά με το γεγονός ότι το σπάσιμο σου στέρησε τη δυνατότητα να συνεχίσεις τις συναυλίες σου, σε κατέστησε στάσιμη, σε γέμισε φόβο για την εξέλιξη της πορείας της υγείας του χεριού σου- μιας και μας λες πως το δέσιμο δεν έγινε σωστά, με αποτέλεσμα να έχεις μια επιπλεγμένη αποθεραπεία- μπορεί να ανέπτυξες κάποιο μετατραυματικό σοκ και να ξαναβίωνες τη στιγμή εκείνη του σπασίματος. Για εμφανείς λόγους, το σπάσιμο κάποιου σημείου του σώματος που μας αποτρέπει να συνεχίσουμε τη ζωή μας και περιορίζει τη λειτουργικότητα μας, επιφέρει έκπτωση στην ψυχική μας υγεία. Δεν βρήκα στη βιβλιογραφία κάποια σύνδεση όπως την παρουσιάζεις. Αλλά μην υποτιμάς καθόλου τον ψυχικό πόνο που μπορεί να επιφέρει η στασιμότητα και η αναβολή των σχεδίων σου με τόσο απροσδόκητο και επίπονο τρόπο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πάνε τρία χρόνια που έσπασα το πόδι μου. Περπατούσα αμέριμνη μια βροχερή μέρα και απλώς γλίστρησα στο ίσιωμα. Ο πόνος ήταν αφόρητος, δεν το έσπασα απλώς, το διέλυσα. Όταν με σήκωσαν από το πεζοδρόμιο είχε ένα παράξενο σχήμα γάμα που δεν επανερχόταν στη νορμάλ του θέση και που ακόμη και τώρα ανατριχιάζω μόνο που το θυμάμαι. Δεν είχα ζήσει ποτέ τέτοιο πόνο και πίστεψέ με ο σωματικός πόνος είναι κάτι συνηθισμένο για μένα. Χειρουργήθηκα και έμεινα στο σπίτι για μήνες. Για δύο μήνες δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ από τον πόνο. Αργότερα είχα την ατυχία να πάθω και μία… Διαβάστε περισσότερα »
Μήπως να δοκίμαζες κάποιες συνεδρίες σε σωματική ψυχοθεραπεία; Είναι ένας κλάδος που διαθέτει πολύ καλά εργαλεία για τέτοιες περιπτώσεις.
Καλησπέρα! Ήθελα να επιβεβαιώσω τα λεγόμενα της Φαίνιας για το ότι ο σωματικός πόνος συνδέεται και με τον ψυχικό/συναισθηματικό πόνο. Δουλεύω στον χώρο της αποκατάστασης και όλες οι συζητήσεις πια προσεγγίζουν το θέμα υπό την σκοπιά οτι ο πόνος είναι μια υποκειμενική εμπειρία και άρα ανάλογα την περίπτωση και τον άνθρωπο έχει ξεχωριστή έκφραση και σημασία και εξαρτάται από βιώματα, αντιλήψεις, συνθήκες τραυματισμού, συναισθηματική κατάσταση εκείνη την ώρα και αργότερα κλπ. Αν έχεις καταφέρει να επανέλθει σε κινήσεις, δύναμη κλπ και ο πόνος επιμένει ίσως πρέπει να σκεφτείς το ενδεχόμενο της ψυχοθεραπείας διαφορετικά ισως χρειάζεσαι και τη συνεργασία κάποιου φυσικοθεραπευτή.… Διαβάστε περισσότερα »
Περαστικα και ευχομαι συντομα να επιστρεψεις στις συναυλιες σου!