‘Σκοτεινή μου Βανέσσα’: ένα δύσκολο βιβλίο για την παιδική κακοποίηση

Η Kate Elizabeth Russell έκανε αίσθηση με το πρώτο της μυθιστόρημα

Όταν γνώρισε τον Στρέιν, η Βανέσα Γουάι, μεγαλωμένη σε μια απομονωμένη περιοχή του Μέιν, ήταν σχεδόν δεκαπέντε ετών. Εκείνος ήταν σαράντα δύο, επικεφαλής του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας στη Σχολή Μπρόγουικ.
Από τα πρώτα μαθήματα δείχνει να την καταλαβαίνει περισσότερο σε σχέση με τους άλλους καθηγητές, την ξεχωρίζει. Οι συζητήσεις τους παρεκκλίνουν από τη δεδομένη θεματολογία ανάμεσα σε καθηγητή και μαθήτρια. Η Βανέσα, αμήχανη και ανασφαλής, νιώθει να κοιτάζει τη ζωή της από απόσταση.
Οι συζητήσεις τους «εμπλουτίζονται» με αγγίγματα: πρώτα το φιλικό τράβηγμα της αλογοουράς, αργότερα το άγγιγμα του μηρού της με το γόνατο.
Κάποιος τής δίνει σημασία για πρώτη φορά! Κάποιος τη βλέπει σαν γυναίκα, ποθητή και ερωτεύσιμη.
Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή της Βανέσα προσαρμόζεται στη ρουτίνα ενός παράξενου πόθου, ασύνδετου με το ιδανικό του πρώτου έρωτα ή έστω με τη στερεοτυπική σχέση θύματος-θύτη.
Το μέλλον της ηρωίδας πλέκεται σαν δίχτυ γύρω της. Πρέπει να αφήσει την παλιά Βανέσα ανάμεσα στους συνηθισμένους ανθρώπους που συνεχίζουν να ζουν την καθημερινότητα. Εκείνη έχει πλέον μετουσιωθεί. Η ψυχή και ο νους της δεν αγγίζονται από τα τετριμμένα. Η εμμονή ανάλυσης όσων τής συμβαίνουν εκτυλίσσεται σε παράλληλο χρόνο με την αδυναμία να δώσει όνομα στα γεγονότα και περισσότερο στα συναισθήματα. Δε χρειάζεται αυτή τη «σχέση», αλλά την επιδιώκει. Δεν ποθεί τον Στρέιν-αλλά τον χρειάζεται.
Η Κέιτ Ελίζαμπεθ Ράσελ διάλεξε ένα ακανθώδες θέμα για το πρώτο μυθιστόρημά της, αναπτύσσοντας μια κυριολεκτικά μακροσκελή συζήτηση-δούλεψε το χειρόγραφο επί δεκαοκτώ χρόνια- και αποφεύγοντας, ευτυχώς, κοινοτοπίες συμβάσεων και ευσεβών πόθων. Είναι εύκολο να διαβάσουμε το κείμενο σαν ανακλαστικό αντίποδα της Λολίτας επηρεασμένοι από τη «λολιτοποίηση» των έφηβων κοριτσιών στην pop culture, ιδιαίτερα όταν η πρωτοπρόσωπη αφήγηση -αναξιόπιστη εκ φύσεως-ανήκει στην ηρωίδα. Η συγγραφέας σχεδόν μάς προκαλεί να το κάνουμε.
Η διάχυτη νοοτροπία θύματος προβαλλόμενη σαν καταναγκαστική διαφορετικότητα και η παθητικότητα ως συνενοχή, όπως διαχέονται στην ψυχολογική σκιαγράφηση του κοριτσιού, αναμένουν την ερμηνεία των αναγνωστών σύμφωνα με τις επιρροές και τον κοινωνικό προσανατολισμό τους.

Από την σελίδα Μπάι δε Μπουκ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

17 points
Upvote Downvote

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
  Εγγραφείτε  
Ειδοποίηση για