Σεξ, ψέματα και βιντεοκασέτες (μέρος 9ο)

Μια ιστορία σε συνέχειες…

Ένα κορίτσι που λέει ναι στην απιστία και το παίρνει πολύ γρήγορα πίσω.
Ένα αγόρι που πληρώνει με βρώμικες φήμες την απόρριψη.
Μια αλήθεια που δεν δικαιώνεται και μια αλήθεια που καρφώνεται.

Έκανα να πάω στο σχολείο πέντε μέρες. Έπεσα στο κρεββάτι ξερή. Στην αρχή πήγα να κάνω την άρρωστη, όμως είχα αρρωστήσει κανονικά μέχρι το βράδυ είχα ανεβάσει τριάντα εννέα πυρετό. Τη φρίκη μου κατάπιε η παραζάλη της υψηλής θερμοκρασίας και των αντιπυρετικών. Τη Δευτέρα που εμφανίστηκα στη τάξη, είχα κατεβάσει ρολά. Κλείστηκα στον εαυτό μου σα στρείδι, μετρούσα τον χρόνο αντίστροφα μέχρι τις Πανελλαδικές. Σαν άσκηση επιβίωσης, είχα εστιάσει στο διάβασμα και δεν έδινα σημασία σε τίποτα και σε κανέναν· όσο κι αν με πονούσε και με έκαιγε. Είχα ήδη χάσει πάρα πολλά στο παρελθόν για να χάσω και στο μέλλον. Οι καθηγητές πρέπει να είχαν μάθει τι είχε συμβεί και με αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση – κοινώς, έκαναν κι αυτοί την πάπια. Έσφιξα τα δόντια και προσποιήθηκα και πάλι ότι τίποτα δεν με αγγίζει. Αυτή τη φορά το πίστεψα κι εγώ η ίδια – δεν είχα περιθώρια να πράξω διαφορετικά.

Τα κατάφερα και πέρασα στην Κρήτη, στο τμήμα φιλολογίας. Τι χαρά, θα τα άφηνα όλα πίσω μου, τους πάντες και τα πάντα. Ήταν η τέλεια λύση, ακόμα και για τον Στράτο. Τον χώρισα μετά από λίγο καιρό, με συνοπτικές διαδικασίες· επίσημη δικαιολογία «η απόσταση», τι ωραία που το χρύσωσα το χάπι. Με τους συμμαθητές μου δεν κράτησα επαφές, παρά μόνο με τον Βασίλη. Σε αυτόν δεν κράτησα κακία. Αν μη τι άλλο αυτός το προσπάθησε, κι ας αποδείχθηκε τελικά λίγος. Αυτόν έβλεπα όταν επέστρεφα στην Αθήνα, στις διακοπές και τις γιορτές. Κι από αυτόν μάθαινα τα νέα και τα κουτσομπολιά: ποιος τα έφτιαξε με ποιά, ποιος έμπλεξε με ντραγκς, ποιος έπιασε δουλειά. Τους υπόλοιπους τους είχα ξεγράψει.

Με τον Βασίλη ήταν που είχαμε δώσει ραντεβού για καφέ εκείνο το απόγευμα. Ήταν τέλη Ιουνίου, μόλις είχε τελειώσει η εξεταστική του δεύτερου έτους και είχα ανέβει στην Αθήνα – σε λίγες μέρες θα έφευγα για διακοπές στην Φοινικούντα. Είχα κάτσει στo Face και τον περίμενα να έρθει, όταν εμφανίστηκε μπροστά μου ο Νίκος. Ένιωσα να φεύγει το αίμα από το κορμί μου, τέτοιος ήταν ο τρόμος μου. Τράβηξε την καρέκλα και κάθισε απέναντί μου. Ήταν χλωμός και αδυνατισμένος, με κάτι μπλαβιά σημάδια στο πρόσωπό του. «Θέλω να σου μιλήσω» μου είπε με ήπιο ύφος, κι ένιωσα τον φόβο να υποχωρεί. «Σε ακούω» άκουσα να του λέει η φωνή μου. «Βγάλε σε παρακαλώ τα γυαλιά ηλίου, θέλω να σε κοιτάω στα μάτια». Τα έβγαλα. Το βλέμμα του ήταν σοβαρό, βαρύ. Στα μάτια του τρεμόπαιξε μια υποψία από την παλιά του δύναμη, για να τη σβήσει μια πικρή στενοχώρια – μια ήττα. «Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη για τα ψέματα που είπα. Έκανα μεγάλη μαλακία, τώρα που τράβηξα δικά μου ζόρια το κατάλαβα πολύ καλά. Το είπα και στον Πάνο και τον Τάσο. “Αυτά που έλεγα για την Μελίνα και την κασέτα, ήταν όλα φίδια”. “Τί λες ρε Νίκο, πλάκα μας κάνεις;” “Όλα ψέματα ήταν ρε σας λέω, από το κεφάλι μου τα έβγαλα”».

Είχα μείνει στήλη άλατος. Μόνο τον άκουγα, λέξη δεν βγήκε από το στόμα μου. Ούτε καν να τον ρωτήσω το γιατί, αυτό το γιατί που τόσες φορές παίδευα τον νου μου μαζί του. Μόνο που, από αμηχανία, μού έφυγαν κάτι πνιχτά γελάκια – τάχα μου υπεράνω, κατά τις προσφιλείς μου συνήθειες. «Μη γελάς βρε Μελίνα», μου είπε λυπημένος. «Βέβαια, έχεις κι εσύ τα δίκια σου να μην με παίρνεις στα σοβαρά» πρόσθεσε με μια θλίψη που βρισκόταν στον αντίποδα της παλιάς του αλαζονείας. Μετά με χαιρέτησε, και σηκώθηκε κι έφυγε. Είδα την πλάτη του να απομακρύνεται, καμαρωτή και τσακισμένη την ίδια στιγμή. Δεν ήξερα τι να νοιώσω: δικαίωση για την καθυστερημένη παραδοχή, ή θυμό, για εκείνον και για μένα την ίδια, που δεν τον έβαλα έστω και τώρα στη θέση του; Που ακόμη και σήμερα δεν τόλμησα να μιλήσω, να ρωτήσω το γιατί; Από την άλλη, τι νόημα είχαν πια όλα αυτά. Και το γιατί, που τόσο με απασχολούσε, σάμπως δεν το είχα από την πρώτη στιγμή απαντημένο; Ένα συμπλεγματικό αγόρι έφαγε ένα τσουχτερό «όχι» σαν χαστούκι, το σπίρτο που έβαλε στο φιτίλι φωτιά. Και να που τώρα το έσωσε και βγήκε και πάλι μάγκας. Αυτή τη φορά μάγκας κανονικός, με την αλήθεια που μόνο η προσωπική συντριβή μπορεί να δώσει.

 

Για το 10ο μέρος:

 

Σεξ, ψέματα και βιντεοκασέτες (μέρος 10ο)

 

in ,

Αξιολογήστε το άρθρο

-9 points
Upvote Downvote

Total votes: 55

Upvotes: 23

Upvotes percentage: 41.818182%

Downvotes: 32

Downvotes percentage: 58.181818%

15
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
4 Θέματα σχολίων
11 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
6 Συντάκτες σχολίων
leasidrilMitsiΚοσμική Νεράιδα Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Εγώ πάντως την έκφραση ήταν όλα φίδια πρώτη φορά την ακούω και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου κατά πόσο είναι δόκιμη.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

«Σας είπα φίδια», «όλο φίδια λες ρε», «είσαι φιδέμπορας». Αθηναϊκή αργκό των 90’s. Στο σχολείο μου, τουλάχιστον.

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Οκ,προφανώς είναι κάτι που δεν λέγαμε Θεσσαλονίκη τοτε και γι’αυτό δεν το ξερω

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Το έχεις πει ότι είσαι Σαλονικιά, γι’αυτό σου απάντησα έτσι.

Μάνα Κουράγιο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κοίτα που θα βγει και λάδι ο Νίκος γιατί φέρθηκε αντρίκια και βγήκε «μάγκας»
P.S. Μελίνα, ανέβασε φωτογραφία επειγόντως, παίζει και να βρεθήκαμε μαζί στο αμφιθέατρο.

leas
Μέλος
Συμμετέχων

Ε αυτό δεν το περίμενα. Τα ρέστα μου!

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Ε, εντάξει, κάτι είναι ότι ζήτησε συγγνώμη και είπε την αλήθεια σε δύο από τους συμμαθητές, αλλά δεν είναι και καμιά φοβερή δικαίωση.

leas
Μέλος
Συμμετέχων

Πλάκα κάνεις; Κατάφερε σε τέτοια μικρή ηλικία να καταλάβει, να παραδεχθεί και να ξεπεράσει αλαζονείες και ψέματα και καυχησιολογίες και σκάρτη συμπεριφορά προς τον άλλον και να έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα, με το καλό κομμάτι του εαυτού του, που ποιος ξέρει σε τι βάθη ήταν κρυμμένο, και η προσωπική του εμπειρία με τα ζόρια που τράβηξε από κάποιον άλλον να μην τον σκληρύνει ακόμα περισσότερο αλλά να την μετουσιώσει σε μια αληθινή συγγνώμη, μετανιωμένος, χωρίς να νιώσει ήττα αλλά πραγματική προσωπική συντριβή, όπως λέει τόσο συγκινητικά η τελευταία γραμμή του κειμένου και να αποκαλύψει τα πάντα στους κολλητούς… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Συμμετέχων

Και δεν μιλάω καθόλου για δικαίωση, ούτε για ήττα (εδώ θα διαφωνήσω με τη Ροζίτα). Από τις φράσεις και το ύφος του κειμένου δε φαίνεται ο Νίκος να νιώθει ήττα. Η ήττα, εξ ορισμού προϋποθέτει νικητή και κάποιος που ένιωσε προσωπική συντριβή δεν μπορεί παρά να έχει βγει από αυτό το δίπολο νίκης ήττας. Αν βρίσκεται ακόμα μέσα σε αυτό, τότε δε μιλάμε για προσωπική συντριβή. Θα είναι ή το ένα ή το άλλο. Τέλος πάντων.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Το περίμενα, αλλά πολλά χρόνια μετά. Και χειρότερη ζημιά μετά – όχι ότι δεν της έκανε αρκετή ζημιά, αλλά να μπλεχτεί και το αμόρε μέσα, να γίνει τεράστιο μπάχαλο. Και να τα φέρει και πάλι βόλτα η Μελίνα, πριν της ζητήσει συγγνώμη. Είχα μια παρόμοια εμπειρία όταν η συμμαθήτρια που με ταλαιπώρησε με μακροχρόνιο bullying στο Γυμνάσιο, μετά από 10+ χρόνια από την αποφοίτηση έψαξε να με βρει στα σόσιαλ και μου έγραψε μακροσκελέστατα μηνύματα για να μου ζητήσει συγγνώμη, εξηγώντας παράλληλα τι της συνέβη και την έκανε να καταλάβει πόσο πολύ με είχε βλάψει τότε. Είχε περάσει από δική… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Κι εγώ πιστεύω ότι, είτε δεχοσουν είτε δεν δεχοσουν την συγνώμη της, έπρεπε να της πεις ότι σε πλήγωσε.

leas
Μέλος
Συμμετέχων

idril, ναι συμφωνώ, θα ήταν καλύτερα να ήσουν ειλικρινής και να της είχες πει πως ναι, σε επηρέασε. Για να σου ζητήσει συγγνώμη σημαίνει πως ήδη το ήξερε αυτό. Σκέψου πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν πριν προλάβουν να πετάξουν από πάνω τους το άκαμπτο καβούκι της σκληρότητας, πριν καταφέρουν να νιώσουν πάνω τους την ζέστη της μαλακότητας, της εσωτερικής ηρεμίας που δίνει η αναγνώριση των λαθών και η ανάληψη προσωπικής ευθύνης.

Το τι θα την κάνει η Μελίνα τη συγγνώμη, είναι καθαρά δικό της θέμα. Μακάρι να μετουσιώσει και αυτή τον δικό της πόνο.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Τώρα το ξέρω, αλλά ο νεότερος εαυτός μου δεν είχε ιδέα πόσο λυτρωτικό θα ήταν. Τα λέω στο θεραπευτή μου αντί σ’εκείνη που έπρεπε.
Στερνή μου γνώση, να σ’είχα πρώτα. Ευχαριστώ και τις δύο σας.

leas
Μέλος
Συμμετέχων

Χαίρομαι πάρα πολύ για σένα που τα λες στον θεραπευτή σου!

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

«Τώρα που τραβάω και εγώ τα ζόρια μου, καταλαβα το λάθος μου…» Αυτό λέγεται κάρμα.
Ακόμα και που ζήτησε συγγνώμη δεν αναιρεί την δυσφορία που σου προκαλεσε.
Anyways…..