Σεξ, ψέματα και βιντεοκασέτες (μέρος 8ο)

Μια ιστορία σε συνέχειες…

Ένα κορίτσι που λέει ναι στην απιστία και το παίρνει πολύ γρήγορα πίσω.
Ένα αγόρι που πληρώνει με βρώμικες φήμες την απόρριψη.
Μια αλήθεια που δεν δικαιώνεται και μια αλήθεια που καρφώνεται.

Το άλλο πρωί ξύπνησα από έναν ύπνο αποσπασματικό και αγχωμένο. Είχα αποφασίσει να του μιλήσω στο σχολείο. Στο τρίτο διάλειμμα, μετά την ιστορία. Το είχα πει και στον Βασίλη, θα ήταν δίπλα μου για συμπαράσταση. Στο μυαλό μου τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα, όμως το στομάχι μου είχε δεθεί κόμπος. Το δίκιο μου δεν ήταν αρκετό για να ξεριζώσει τον φόβο από μέσα μου· κι αυτός κλωτσούσε, σαν για να μου δείξει ότι ο κίνδυνος ήταν ακόμα εδώ και η μάχη δύσκολη. Όσο περνούσε η ώρα κι ερχόμουν πιο κοντά στην αναμέτρηση, τόσο φούντωνε το άγχος μου. Άλλο να παίζω τη σκηνή στο κεφάλι μου κι άλλο να την κάνω πραγματικότητα. Να πλησιάσω τον Νίκο μπροστά σε όλα τα παιδιά, να τον ξεμπροστιάσω για την κασέτα – τη δήθεν κασέτα. Όμως, δεν είχα τίποτα να φοβηθώ. Με το που θα ξεστόμιζα τα λόγια, θα έχανε τη δύναμή του. Θα του έκοβα τα μαλλιά, σαν μια άλλη Δαλιδά. Χρατς, και η μαγκιά του θα ξεφούσκωνε σαν τρύπιο μπαλόνι. Αυτός θα ξεφτιλιζόταν κι εγώ θα έπαιρνα πίσω τη χαμένη περηφάνεια μου.

Δυο αντίθετες δυνάμεις πάλευαν μέσα μου: η προσμονή της νίκης με τον φόβο της ήττας, κι έκαναν την αναμονή μαρτύριο. Γύρισα προς τον Βασίλη να πάρω θάρρος, κι αυτός μου χαμογέλασε. Όμως τα χείλια του ήταν σφιγμένα και τα μάτια του ανήσυχα. Έβλεπε κι αυτός τη δυσκολία, τη διατυμπάνιζε η άτρωτη σιγουριά του Νίκου που έδινε παραδίπλα το γνωστό ρεσιτάλ: ο φωνακλάδικος, χοντροκομμένος χαβαλές που κάνουν όσοι θέλουν να δείξουν ότι δεν δίνουν δεκάρα για τίποτα και για κανέναν. Πόσο αντιπαθητικός μού φαινόταν, τώρα που δεν έπαιρνα κι εγώ μέρος στο εγωκεντρικό του σόου. Ο τύπος είναι κάτι περισσότερο από το ακίνδυνο παιδαρέλι που νόμιζα, σκέφτηκα κι ο φόβος με τρύπησε σα λεπίδα. Βολευόμουν κι εγώ τόσον καιρό στα εύκολα χαχανητά και δεν έβλεπα την μαυρίλα της ψυχής του. Γι’ αυτό όταν η πλάκα στράφηκε εναντίον μου, με βρήκε εντελώς απροετοίμαστη· το τέλειο θύμα. Στην ψυχή μου τρύπωσε η αμφιβολία, για μια ακόμη φορά.

Η ώρα της ιστορίας πέρασε σαν σε θολό, αγχωμένο όνειρο. Ίσα που τρύπωνε η φωνή της Βλάχου στα αυτιά μου, οι λέξεις είχαν χάσει κάθε νόημα. Στο μυαλό μου είχαν καρφωθεί έτοιμες από πριν οι ατάκες. «Να σου πω λιγάκι. Γυρνάς και λες ότι με έχεις γράψει σε βίντεο. Για δείξε την κασέτα, παλιοψεύτη του κερατά». Θα τον πλησίαζα αμέσως μετά το κουδούνι, να είναι ακόμα οι συμμαθητές στην τάξη. Μια δημόσια πράξη προσωπικής αποκατάστασης με άμεσα αποτελέσματα. Τα λεπτά περνούσαν κι έμπαινα στην τελική ευθεία. «Ένα δυο τρία πυρ» επαναλάμβανα από μέσα μου, σαν πολυβόλο. Το σήμα εκκίνησης για να πάρω φόρα και βαδίσω προς το θρανίο του.

Ντρινννν, το κουδούνι μού τρύπησε τα σωθικά. Τα ψέματα είχαν τελειώσει. Ο αγώνας ξεκινούσε. Το κορμί μου σηκώθηκε από την καρέκλα σαν από μόνο του. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν ταμπούρλο, νόμιζα ότι θα πεταχτεί έξω από το στήθος μου. Ο Νίκος χασκογελούσε με τον Τάσο, την ώρα που τον πλησίαζα. Στην αίθουσα ακουγόταν η γνωστή χάβρα από τις μπερδεμένες μεταξύ τους φωνές των μαθητών. Στάθηκα μπροστά του και τον κοίταξα. Τα μάτια του σπίθισαν από την έκπληξη, που μετατράπηκε σε κοροϊδευτική λάμψη στη στιγμή – η ειρωνεία του θρασύδειλου. Οι γύρω πήραν τη φάση γραμμή και σιώπησαν, η ησυχία άρχισε να απλώνεται στην πολύβουη αίθουσα. Είχε έρθει η στιγμή.

«Τι μαλακίες γυρνάς και λες για μένα; Για φέρε την κασέτα να τη δούμε κι εμείς». Τα λόγια μου ήταν πιο θαρρετά από αυτά που είχα προετοιμάσει στο κεφάλι μου. Όμως ήταν η φωνή μου αυτή που τα πρόδωσε: αφύσικη, φοβισμένη, σαν σε κακοπροβαρισμένο ποίημα σε σχολική παράσταση. Χωρίς ψυχή. Ένιωσα το θάρρος να με εγκαταλείπει όπως ο καπνός την καμινάδα. Ο Νίκος το μυρίστηκε, σαν αρπακτικό. Και δεν μάσησε. «Για να σε δει όλος ο κόσμος; Είσαι και βιτσιόζα από πάνω;»

Ο μπλοφαδόρος έπαιξε τα ρέστα του· ήταν το τελευταίο του χαρτί, που όμως αποδείχθηκε αρκετό για να σπάσει τον χλιαρό τσαμπουκά, που συγκρατούσα μπροστά του με νύχια και με δόντια. Έριξα μια γρήγορη ματιά γύρω μου. Δεκάδες ζευγάρια μάτια καρφωμένα πάνω μου, γυάλιζαν σαν τα μάτια του Νίκου. Το κατάλαβα με τη μια: όλοι τους ήθελαν να υπάρχει η κασέτα, κι αυτό δεν το άλλαζαν για καμία αλήθεια. Διψούσαν για την ηδονή που τους χάριζε η βρώμικη φήμη, η δημόσια διαπόμπευση. Διψούσαν για αίμα. Και δεν ήταν κανείς τους διατεθειμένος να παραιτηθεί από όλα αυτά. Η πραγματικότητα ήταν ένα ζήτημα υποδεέστερο, σχεδόν αδιάφορο. Γύρισα στον Βασίλη· αυτός με κοιτούσε σαστισμένος, σιωπηλός. Δεν τόλμησε να ανοίξει το στόμα του. Ίσως να σκέφτηκε ότι δεν είχε πια νόημα – πόσο βολικός τρόπος να ξεπλύνει τη συνείδησή του. Πάντα υπάρχει ένας βολικός τρόπος για να τη βγάζεις καθαρή με την πάρτη σου, φτάνει να το θελήσεις.

Αυτό όμως που με τσάκισε ήταν το βλέμμα της Καίτης. Στεκόταν δίπλα στον Βασίλη και στα μάτια της γυάλιζε η ίδια λάμψη με τους υπόλοιπους· η ιστορία της κασέτας είχε κάνει και σε αυτήν την δουλίτσα της. Η ωραία της τάξης που τα ’θελε και τα ’παθε – πόσο βολικό και γι’ αυτήν το αφήγημα. Δεν είχε νόημα να το τραβήξω, να προσπαθήσω να αποδείξω την αθωότητά μου – ήταν μια μάχη χαμένη από χέρι. Κανείς δεν ήθελε να χάσει τη διασκέδαση, πιστεύοντάς με. Η σχολική αγέλη είχε αποφανθεί, με ήθελε πρωταγωνίστρια σε τσόντα κι αυτό δεν μπορούσε να της το στερήσει καμία αλήθεια. Στην αρένα του δημόσιου αισθήματος είχα βγει νοκ άουτ.

 

Για το 9ο μέρος:

Σεξ, ψέματα και βιντεοκασέτες (μέρος 9ο)

in ,

Αξιολογήστε το άρθρο

-45 points
Upvote Downvote

Total votes: 69

Upvotes: 12

Upvotes percentage: 17.391304%

Downvotes: 57

Downvotes percentage: 82.608696%

13
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
5 Θέματα σχολίων
8 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
6 Συντάκτες σχολίων
logladyno_rootsKaoru ShimohiroOphelia Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
δε σου λέω!
Μέλος
Συμμετέχων

Μόνο μη μου πείτε οτι θα τελειώσει έτσι εδώ το στόρυ χωρίς να βρει ποτέ το δίκιο της, πολύ θα συγχυστώ, ακόμη έχω μείνει στην προηγούμενη ιστορία και τι έγινε μετά τη χασαποταβέρνα, λυπηθείτε μας λίγο ε.

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Λογικά θα τελειώσει αύριο Παρασκευή, όπως και οι προηγούμενες ιστορίες. Οπότε δυστυχώς δε νομίζω ότι υπάρχει χρόνος για καμιά μεγάλη ανατροπή…

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Εχμ, μεθαύριο είναι Παρασκευή. Άκυρο το προηγούμενο σχόλιο. 😁

Kaoru Shimohiro
Μέλος
Συμμετέχων

Ναι πράγματι, κάθε ιστορία είναι χωρισμένη σε 10 μέρη ώστε να καλύπτει διάστημα δύο εβδομάδων.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Πάρα πολλές φορές, στην πραγματική ζωή, ο αθώος δεν βρίσκει το δίκιο του.

loglady
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Με ενοχλεί αφάνταστα που οι ιστορίες της κας Σπινάσα λήγουν με τις πρωταγωνίστριες καταρρακωμένες – σε άσχημη θέση. Τα επιμέρους hints ότι κάποτε, με την πάροδο των ετών, έρχεται η επίγνωση, δεν αποζημιώνουν για το ότι πάντα οι πρωταγωνίστριες των ιστοριών καταλήγουν τραυματισμένες και/ή απογοητευμένες. Επιπλέον, αδυνατώ να καταλάβω σε τι αποσκοπούν όλες οι κλισέ αναφορές σε κάθε ιστορία. Σε περίπτωση που έγινε για να στηλιτευθεί ο τρόπος με τον οποίο είθισται να αναπαρίστανται οι γυναίκες στην κουλτούρα μας, νομίζω ότι είναι αποτυχημένη η προσπάθεια. Δεν διαβάζουμε κανενός είδους αποδόμηση να συμβαίνει, δεν υπάρχει τίποτα (πέραν των διαβεβαιώσεων ότι πλέον… Διαβάστε περισσότερα »

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Έλα βρε loglady… η Εύα στο τέλος «πήρε το τιμόνι στα χέρια της» και τον «καβάλησε με το δικό της τρόπο», δεν καταρρακώθηκε η γυναίκα… 🙂 Συμφωνώ για τα κλισέ (πολλά και μαζεμένα), δεν καταλαβαίνω κι εγώ το νόημα όλου αυτού αλλά οκ ιστορίες είναι, δεν είναι απαραίτητο να έχουν κάποια χρησιμότητα. Εμένα μου φαίνεται πως κάτι θέλει να πει αλλά δεν το λέει κάθε φορά. Δεν είναι ότι δεν συμβαίνουν και στην πραγματικότητα αυτά που εξιστορούνται, αλλά κάπως ο αναγνώστης μένει με μια απορία για το τί θέλει να πει ο ποιητής και γιατί το διαβασά αυτό εγώ τώρα.… Διαβάστε περισσότερα »

loglady
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε γενικές γραμμές, απολαμβάνω τη διαδικασία να διαβάζω τις ιστορίες αυτές και μάλιστα κάποια ξεχωριστά σημεία μού έχουν φανεί καλογραμμένα και ρεαλιστικά. Δεν παίζει δηλαδή hate-reading από πλευράς μου. Το δε γενικό σχόλιό μου για τις ιστορίες, γράφτηκε αφού είχα ήδη διαβάσει και τις τρεις. Οκ, λόγω παλαιότητας ακριβώς την πλοκή με την Εύα δεν τη θυμάμαι, αλλά αυτό που θυμάμαι ήταν ότι κι αυτή λειτουργούσε πιο ενεργητικά όταν ήταν να βρει σέξι εσώρουχα και να ξυριστεί για τον ταξιτζή. Άντε και κανένα sms να στείλει πρώτη. Wow, brave! Μπορεί να μην καταλήγει καταρρακωμένη στην ιστορία, αλλά, αν η ιστορία… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Το ότι οι πρωταγωνίστριες καταλήγουν {καταρρακωμενες και σε άσχημη θέση, τραυματισμένες και/ή απογοητευμένες} είναι κάτι που συμβαίνει πάρα πολλές φορές στην ζωή των γυναικών, στην κοινωνία που ζούμε. Και τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει ούτε καν ότι: {με την πάροδο των ετών, έρχεται η επίγνωση} , αντίθετα η γυναίκα μπορεί με την πάροδο των χρόνων από θύμα να μετατραπεί σε θύτη και να κατηγορήσει άλλες, συνήθως μικρότερες, γυναίκες , για όσα την κατηγορούσαν εκείνη στο παρελθόν. Δισεκατομμύρια γυναικείες ζωές, εδώ και χιλιάδες χρόνια, έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια, εξαιτίας της πατριαρχίας. Αυτή η πραγματικότητα θα έπρεπε να σε ενοχλεί και όχι… Διαβάστε περισσότερα »

loglady
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αλήθεια είναι αυτό, Φωτεινή. Όμως μπορούν να με ενοχλούν ταυτόχρονα και τα δύο. Γιατί να επιμείνουμε σε αυτές τις αναπαραστάσεις όταν κάνουμε fiction; Αυτό αναρωτιέμαι και έχω καταλήξει ότι δεν είναι απαραίτητο. Πλέον δημιουργείται ολένα και περισσότερο εναλλακτικό περιεχόμενο – σειρές, ταινίες, βιβλία, διηγήματα, κ.ο.κ. – που αμφισβητούν αυτή την πραγματικότητα ή τουλάχιστον αποδεικνύουν ότι υπάρχει ένα πεδίο δυνατοτήτων στην αναπαράσταση της πραγματικότητας/κατάστασης των γυναικών, το οποίο έχει μείνει σκόπιμα ανεκμετάλλευτο επί δεκαετίες. Και αποδεικνύουν ότι δεν είναι απαραίτητο να μείνουμε στο προκάτ, που λέει κι η Λένα. Προσωπικά δεν βρίσκω το λόγο για πισωγυρίσματα, κι αυτό νιώθω πως γίνεται… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

{Ο τύπος είναι κάτι περισσότερο από το ακίνδυνο παιδαρέλι που νόμιζα…} . Αυτά τα ακίνδυνα παιδαρελια… Τα αγόρια που, σύμφωνα και με την γνώμη της ψυχολογίας, ωριμάζουν πιο αργά από τα κορίτσια, άρα έχουν το δικαίωμα να κάνουν πλάκα με τα πάντα. Λοιπόν, στο ερωτηματολόγιο του Προυστ, στην ερώτηση: [Ποιο εν ζωή πρόσωπο σιχαίνεστε περισσότερο;] εγώ θα απαντούσα: Τους χαβαλεδες.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

{ Η ωραία της τάξης που τα ’θελε και τα ’παθε }. Πιστεύω ότι ο λόγος που ήθελαν οι συμμαθητές να πιστέψουν αυτή την ιστορία είναι γιατί επιβεβαιώνει την θεωρία ότι οι γυναίκες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: γυναίκες για σεξ και γυναίκες για γάμο, κακά και καλά κορίτσια. Η, υποτιθέμενη, υπαρξη δύο κατηγοριών γυναικών προσφέρει στα αγόρια την ασφάλεια ότι οι {δικές τους} γυναίκες: η μανα, η αδερφή, η μελλοντική σύζυγος ανήκουν στην καλή κατηγορία και στα κορίτσια την διαβεβαίωση προς τα αγόρια ότι οι ιδιες ανήκουν στη καλη κατηγορία, άρα αξίζουν για να τίς επιλέξουν σαν συζύγους.

loglady
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εχμ, εφόσον δεν γράφει στο τέλος «συνεχίζεται αύριο», μάλλον το τέλος είναι σήμερα.