Εργάζομαι σε σούπερ μάρκετ, συνεπώς συναναστρέφομαι με πολύ κόσμο. Σε κάποιους πελάτες αρέσω. Κάποιοι με φλερτάρουν διακριτικά και ευγενικά, κάποιοι άλλοι πιο επιθετικά. Για τους τελευταίους δεν απαντούσα από φόβο, μήπως πάνε εκδικητικά και πουν κάτι αρνητικό στους υπευθύνους μου. Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ότι οι υπεύθυνοι και διευθυντές παίρνουν θέση υπέρ του προσωπικού σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά παρόλα αυτά είχα και έχω το φόβο.
Διαβάζοντας τόσα και τόσα περιστατικά στο Α,μπα πάντα έλεγα στον εαυτό μου “γιατί να μην έχω το θάρρος να τους το ξεκόψω και απλά να το αποφεύγω διακριτικά, με αμήχανο χαμόγελο ή αμήχανες λέξεις”. Σκεφτόμουν ότι οφείλω να μάθω να προστατεύω τον εαυτό μου στο επιθετικό φλερτ, πόσο μάλλον στο χώρο της δουλειάς μου.
Ώσπου ήρθε η μέρα…
Καλύπτω το διάλλειμα του συναδέλφου μου στη μαναβική. Καθώς δεν είχε κόσμο τακτοποιούσα τις σοκολάτες που βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ένας συγκεκριμένος πελάτης που ήδη μου είχε ζητήσει το τηλέφωνό μου και του αρνήθηκα ευγενικά.
Καθώς βρισκόμουν στις φτέρνες για να τακτοποιήσω τα κάτω ράφια ήρθε από πάνω μου. Με χαιρέτισε, τον χαιρέτισα. Πιάσαμε λίγη κουβέντα και ξαφνικά κάθισε στις φτέρνες δίπλα μου και ζήτησε πάλι τον αριθμό μου. Του εξηγώ ότι το ζήτησε ήδη μία φορά και αρνήθηκα και θα αρνηθώ και πάλι. Ήρθε ακόμη πιο κοντά και μου λέει γιατί αρνούμαι τόσο έντονα, ενώ κάνουμε τόσο φοβερές συζητήσεις και πόσο ενθουσιασμένος νιώθει για τη γνωριμίας μας και αν νιώθω κι εγώ το ίδιο.
Αγχώθηκα επί τόπου. Αλλά είπα στον εαυτό μου ή τώρα ή ποτέ.
“Κοίταξε να δεις Τάδε, μου ζήτησες τον αριθμό μου δύο φορές και σου απάντησα και τις δύο όχι.” Στο σημείο αυτό πάει να με διακόψει και δε τον άφησα. “Πας για τρίτη και αυτό που κάνεις είναι παρεμβατικό, δε σέβεσαι το τι σου λέω, δε σέβεσαι το όχι μου και αν το συνεχίσεις, θα πάψω να είμαι ευγενική μαζί σου”.
Μαζεύτηκε και έφυγε μουτρωμένος.
Για μέρες δεν εμφανίστηκε και καλά τυχαία στη βάρδια μου. Τελευταία φορά που με είδε, τακτοποιούσα το διάδρομό μου και μουτρωμένος και θιγμένος με ρώτησε που είναι τα κέικ. Τον πήγα και γύρισα στο διάδρομo. Ξανά ήρθε και πάλι μουτρωμένος και στεναχωρημένος και με αποχαιρέτησε.
Ένιωσα τύψεις που τον είδα έτσι και σκέφτηκα να του ζητήσω συγγνώμη και να απολογηθώ. Και μετά σας ξαναθυμήθηκα.
Δεν είχα να απολογηθώ για τίποτα από την στιγμή που δεν έκανα κάτι λάθος. Αυτός υπήρξε παρεμβατικός και δε σεβάστηκε το όχι μου και επιπλέον ήθελε να μου φορτώσει τύψεις περνώντας μπροστά μου με κατεβασμένο κεφάλι και θλιμμένη φωνή.
Τα δικά σας βιώματα, οι δικές σας σκέψεις, τα δικά σας συναισθήματα είναι αυτά που με ώθησαν να προστατέψω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον εαυτό μου.
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που μου διδάξατε πως να γίνω δυσάρεστη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
