“Ίσως γεννήθηκα πονηρή και βρώμικη”

Μου συνέβη σε νηπιακή ηλικία, από άτομο του στενού μου οικογενειακού περιβάλλοντος, υπεράνω υποψίας. Όταν μέναμε μόνοι, μου ζητούσε να κάνω πράγματα που δεν καταλάβαινα το γιατί. Το γεγονός ότι μου ζητούσε να μην το αποκαλύψω στους δικούς μου, μου φαινόταν σαν μια σκανταλιά, σαν να είδα 10 λεπτά παραπάνω κινούμενα σχέδια απ’ το επιτρεπτό και ανυπομονούσα να τον συναντήσω. Ήξερα μέσα μου ωστόσο, ότι αργά ή γρήγορα οι δικοί μου θα το μάθαιναν, δεν κρατούσα μυστικά από εκείνους. Μερικές φορές εκείνος μου έκανε πράγματα που με έκαναν να γαργαλιέμαι και να γελάω. Ίσως τον απογοήτευε λίγο η παιδιάστικη αντίδρασή μου. Θυμάμαι να μου λέει πως όταν μεγαλώσω λίγο θα προχωρήσουμε κι άλλο και είχα μεγάλη περιέργεια, αλλά προς το παρόν, έλεγε, δε γινόταν. Περνώντας ο καιρός, άρχισα να μη νιώθω καλά. Δεν καταλάβαινα γιατί να επιμένει να αυτοαποκαλούμαστε με άγνωστες λέξεις σε μένα. Δεν καταλάβαινα από που αντλεί ευχαρίστηση από όλο αυτό μεταξύ μας, εμένα δε μου άρεσε πια αυτό το παιχνίδι και του είπα να σταματήσουμε. Εκείνος προσπάθησε να με κάνει να ζηλέψω, να κινήσει το ενδιαφέρον μου, αλλά δε μ ένοιαζε καθόλου, δεν τον αγαπούσα πια.

Εκείνος τότε άλλαξε πρόσωπο. Έγινε μπαμπούλας και μου είπε βλοσυρά πώς αν πω κάτι για τα μυστικά μας, μπορεί κάτι κακό να συμβεί στους δικούς μου. Έκτοτε, με κάθε πιθανή δικαιολογία τον απέφευγα και έμενα μακριά του όσο αυτό γινόταν. ‘Ετρεμα αυτό το άγνωστο τέρας στο οποίο είχε μεταμορφωθεί. Η αποκάλυψη για τα έργα του ήρθε λίγο καιρό αργότερα, όταν από παιδική αφέλεια ανέφερα μια λεπτομέρεια σε συγγενικό μου πρόσωπο και άφησα το κουβάρι να ξετυλιχτεί. Το θέμα δεν πήγε δικαστικά, για τους γνωστούς λόγους, λυπήθηκαν την οικογένειά του, τι θα πει η γειτονιά, για να με προστατεύσουν από την ψυχοφθόρα κατάθεση κοκ. Σε μένα προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το γεγονός και με προέτρεψαν να το ξεχάσω. Δεν είχα πάει ακόμη καλά καλά σχολείο και είχα ήδη στη φαρέτρα μου ενοχή για το μεγάλο μου μυστικό, μηδενική εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και κλείδωμα συναισθηματικό. Το κείμενο αυτό το έγραψα ωστόσο, για να περιγράψω κυρίως, το πως χτίστηκε η ενοχή μέσα μου. Ένιωθα βαθειά ενοχή κι ας ήμουν τότε μια σταλιά, γιατί τουλάχιστον στην αρχή, νόμιζα κι εγώ, πως ο κακοποιητής μου με αγαπούσε με κάποιο τρόπο κι ανυπομονούσα να τον δω.

Ναι, το λεω τώρα δα, πως στην αρχή αυτή η προσοχή μου άρεσε. Ίσως γεννήθηκα πονηρή. Ίσως γεννήθηκα βρώμικη. Πόσες φορές δεν άκουσα άλλωστε στην πορεία ότι τα παιδιά της γενιάς μου ήταν αλλιώς απ’ τα αθώα προηγούμενα, πιο ξεπεταγμένα. “Θα την κούνησα κι εγώ την ουρά μου” κι ας ήμουν νήπιο. Ναι, οκ, κι ο κάθε κακοπροαίρετος θα έλεγε εδώ, πως σ ‘αυτή την ιστορία τουλάχιστον, ο παιδεραστής ήταν ξεκάθαρα ο κακός της υπόθεσης, αλλά και πάλι, γιατί σε μένα; Γιατί σε μένα; Η υποκριτική κοινωνία “αγίων” πάντα αναρωτιέται γιατί να τύχει η κακοποίηση στο συγκεκριμένο πρόσωπο και όχι σε άλλους. Γιατί δεν έχει τύχει στους ίδιους; Για τον ίδιο λόγο που δεν γεννήθηκαν σε εμπόλεμη ζώνη ίσως; Διότι στάθηκαν τυχεροί; Γιατί τα θύματα δεν αναγνώρισαν και δεν απέφυγαν απευθείας τον κακοποιητή τους; Λες και οι κακοποιητές φέρουν διακριτικά, έχουν διαβολική μορφή ή το αναγράφει στο κούτελό τους. Εκείνοι σίγουρα θα αντιδρούσαν ακαριαία, αποτελεσματικότερα, δε θα ‘ταν ανεπαρκείς σαν κι εσένα.

Και τέλος, η πιο σοφή και ώριμη απορία μερικών: γιατί τέτοια αμέλεια απ’ την οικογένεια του θύματος; Πώς το επέτρεψαν; Την ίδια στιγμή που οι ίδιοι παρκάρουν τα παιδιά τους μπροστά σε μια οθόνη, εκτεθειμένα στο αχανές διαδίκτυο και εθελοτυφλούν σε μύριες κακοποιήσεις συμβαίνουν γύρω τους, σκρολάροντας λίγο πιο κάτω στο κινητό τους. -Γιατί σε μένα;