Η είδηση για το γηροκομείο στη Βενετία που δημιούργησε ειδικό δωμάτιο “αγκαλιάς” για να μπορούν οι άνθρωποι να αγκαλιάζουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα είναι μια από τις πιο συγκινητικές ειδήσεις του τελευταίου 24ωρου, οι εικόνες ανθρώπινου αγγίγματος μέσα από πλαστικά και ζελατίνες μας θυμίζουν ότι η ανάγκη ανθρώπινης επαφής είναι από αυτές που αναζητάμε περισσότερο όταν χάσουμε.

Όταν μιλάμε για ανθρώπινη εμπειρία μπορεί να μιλάμε για πολλά ή για πάρα πολύ λίγα, αλλά σίγουρα δεν μιλάμε για κάτι αρκετά συμπαγές για να ονοματίσουμε στο χρόνο. Οι συνθήκες και οι ανθρώπινες ανάγκες αλλάζουν στη πορεία του χρόνου και η ανθρώπινη εμπειρία δεν είναι ορισμένες φορές τίποτα άλλο παρά όσα καλούμαστε να προστατεύσουμε σε απάνθρωπους καιρούς.

Προκειμένου να καταγράψει τις πρωτόγνωρες ιστορικές συνθήκες σε ένα κοινό φωτογραφικό αρχείο, το project “Hold Still” κάλεσε Βρετανούς επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες φωτογράφους να απαθανατίσουν την ελπίδα, την καταστροφή, το χιούμορ, την ψυχική ανθεκτικότητα, τις κοινότητες, τη μοναξιά και την ανθρωπιά κατά την περίοδο της πανδημίας.

Το project ξεκίνησε το Μάϊο καλώντας τους συμμετέχοντες να υποβάλλουν φωτογραφίες εντός τριών θεμάτων : “Βοηθοί και ήρωες”, “Το νέο νορμάλ” και “Πράξεις καλοσύνης” εντός έξι εβδομάδων, μεταξύ Μάϊου και Ιουνίου.


Οι εικονικές γιορτές γενεθλίων, τα χειροκροτήματα στα μπαλκόνια μας για τους εργαζόμενους στους τομείς υγείας, φιλιά μέσα από τζάμια\προστατευτικά και χέρια που αρνούνται να χωριστούν, το Hold Still είναι ένα μικρό, εθνικό φωτογραφικό αρχείο μιας μεγάλης, πανανθρώπινης ανάγκης μας να μοιραστούμε και να μοιράσουμε τρυφερότητα.

Από τις 31.598 φωτογραφίες που στάλθηκαν επιλέχθηκαν οι 100 καλύτερες με βάση το συναίσθημα, τη συγκίνηση και τις μεταφερόμενες εμπειρίες και όχι την τεχνική ή εικαστική φωτογραφική λεπτομέρεια.

Κάποιες φωτογραφίες είναι πολύ συγκινητικές, άλλες είναι ιδιαίτερα αστείες ή πικρά χιουμοριστικές και κάποιες απλά μας υπενθυμίζουν σκληρά τον ραγδαίο τρόπο με τον οποίο επαναπροσδιορίσαμε παγκοσμίως την κανονικότητα για να σώσουμε ζωές.


Η εικόνα είναι μέσο ισχυρό, οι χιλιάδες λέξεις με τις οποίες λέμε ότι την πληρώνουμε μένουν βουβές μπροστά στην παγωμένη πραγματικότητα αυτών των φωτογραφιών που απαθανατίζοντας την ανθρωπιά στην ακινησία μοιάζουν με εκείνο το κάτι που καθόλου δεν μπορούμε να αρνηθούμε.

Μπείτε στην ιστοσελίδα του Hold Still για να δείτε και τις υπόλοιπες φωτογραφίες, σε ένα πολύ ετερόκλητο μείγμα ανθρώπινων συναισθημάτων που συνθέτουν αυτό θα ονομάζαμε σήμερα ανθρώπινη εμπειρία.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

“…Θα βρεθούμε ξανά
όταν όλα θα έχουν περάσει.
Στην Πατρίδα φιλιά
και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει.
Θα βρεθούμε ξανά
όταν όλοι θα έχουν αλλάξει
Θα βρεθούμε ξανά…”
Και βασικά θ’ αγκαλιαστούμε ξανά!
Πάρα πολύ καλές! Αν εξαιρέσω το κοριτσάκι που κοιμάται με το αρκουδάκι, που μοιάζει στημένο. Αυτή με το νεογέννητο είναι φωτογραφία τόσο δυνατή, που δύσκολα μπορείς να την ξεχάσεις. Εξωπραγματικά παράλογη, το είχε μέσα της 9 μήνες, και τώρα δεν μπορεί να το ακουμπήσει!!! Έκατσε καλά και το προστατευτικό διάφανο για να του δώσει ονειρική και ασαφή διάσταση.
Βγάζει μια τεράστια βία και φόβο σαν εικόνα, σε μια στιγμή απόλυτης… δεν ξέρω πως να το εκφράσω, αγάπης, δοσίματος, ανακούφισης, ολοκλήρωσης;