”Ασχολήσου με τη δική σου μήτρα”

Πώς ερωτήσεις και λέξεις πληγώνουν καθημερινά γυναίκες όλων των ηλικιών;

Η Nadirah Angail είναι σύμβουλος ψυχικής υγείας που δουλεύει με γυναίκες σε εγκυμοσύνη και νέες μητέρες. Όπως λέει, πολύ συχνά οι άνθρωποι δεν σκέφτονται πόσοι πολλοί παράγοντες συνδέονται με το εάν και πότε μια γυναίκα αποκτάει παιδί. Μέσα από ένα σκληρό και αληθινό γράμμα, αποτυπώνει τα συναισθήματα που όλες έχουμε νιώσει ακούγοντας σχόλια γύρω από αυτό το θέμα. Σκοπός της να τονίσει το πόσο προσωπική και ευαίσθητη είναι η απόφαση και η ικανότητα μιας γέννας.

Κάπου υπάρχει μια γυναίκα: 30 χρονών, χωρίς παιδιά. Οι άνθρωποι την ρωτούν: «ακόμα δεν έκανες παιδιά;». Η απάντηση της ποικίλλει καθημερινά αλλά συνήθως περιλαμβάνει αρκετά χαμόγελα και μπόλικη αυτοσυγκράτηση. «Όχι δεν έκανα ακόμα» λέει γελώντας, κουκουλώνοντας έτσι την απογοήτευση της.

«Μην περιμένεις για πάντα, ο χρόνος περνάει ξέρεις» αποκρίνονται όλοι πριν αναχωρήσουν, ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους που μοιράστηκαν τη σοφία τους. Κι φεύγουν, κι η γυναίκα σταματάει να κρατάει το χαμόγελο της, μένει μόνη και κλαίει.

Κλαίει γιατί έμεινε έγκυος τέσσερις φορές στο παρελθόν, αλλά έχασε τα έχασε και τις τέσσερις. Κλαίει γιατί ξεκίνησε να προσπαθεί να μείνει έγκυος τη νύχτα του γάμου, πριν από πέντε χρόνια. Κλαίει που ο σύζυγος της έχει ήδη παιδιά από τον προηγούμενο του γάμο. Kλαίει γιατί θέλει απεγνωσμένα να κάνει εξωσωματική αλλά δεν μπορεί να αντέξει το οικονομικό κόστος. Κλαίει γιατί οι προηγούμενες εξωσωματικές που έκανε απέτυχαν. Κλαίει επειδή η καλύτερη της φίλη δεν θέλει να γίνει παρένθετη μητέρα «Θα είναι πολύ περίεργο» λέει. Κλαίει επειδή τα φάρμακα που παίρνει δεν επιτρέπονται στην εγκυμοσύνη. Κλαίει επειδή αυτό το ζήτημα προκαλεί εντάσεις στο γάμο της. Φωνάζει επειδή ο σύζυγος της κατηγορεί τον εαυτό του και οι ενοχές δυσκολεύουν την συμβίωση. Κλαίει επειδή όλες οι αδερφές της έχουν παιδιά, επειδή η καλύτερη της φίλη είναι έγκυος. Κλαίει γιατί την προσκάλεσαν σε μια βάφτιση. Γιατί η μητέρα της συνεχίζει να ρωτάει: «Τι περιμένεις». Κλαίει γιατί τα πεθερικά της θέλουν να γίνουν παππούδες. Κλαίει επειδή ο γείτονας έχει δυο παιδιά και τους συμπεριφέρεται άσχημα. Επειδή γυναίκες μένουν έγκυες χωρίς καν να το θέλουν. Κλαίει επειδή είναι εκπληκτική θεία. Επειδή έχει επιλέξει ήδη τα ονόματα των παιδιών. Κλαίει γιατί υπάρχει ένα άδειο δωμάτιο στο σπίτι. Κλαίει γιατί έχει πολλά να προσφέρει. Γιατί και οι δυο τους θα ήταν πολύ καλοί γονείς αλλά δεν είναι.

Κάπου αλλού βρίσκεται μια άλλη γυναίκα: 34 ετών, με πέντε παιδιά. Οι άνθρωποι της λένε: «Πέντε! Ήμαρτον..Δεν πιστεύω να σκέφτεστε για άλλο». Και τότε γελούν γιατί κάτι τέτοια σχόλια είναι αστεία. Η γυναίκα γελάει επίσης αλλά όχι στα σοβαρά. Αλλάζει θέμα όπως συμβαίνει πάντοτε, παρακάμπτοντας την αγένεια. Άλλη μια μέρα. Ο κόσμος φεύγει, μένει μόνη της και κλαίει.

Κλαίει επειδή είναι πάλι έγκυος και πρέπει να κρύψει την χαρά της. Κλαίει γιατί πάντα ήθελε μια μεγάλη οικογένεια και δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να αισθάνεται αμήχανα με αυτό. Κλαίει επειδή ήταν μοναχοπαίδι. Κλαίει επειδή πάντα ήθελε παιδιά αλλά οι άνθρωποι τα αντιμετωπίζουν σαν να είναι τιμωρία. Κλαίει επειδή δεν θέλει να την λυπούνται. Κλαίει επειδή οι άλλοι υποθέτουν ότι δεν είναι αυτό που ήθελε. Επειδή υποθέτουν ότι υπήρξε ανεύθυνη. Κλαίει επειδή αισθάνεται παρεξηγημένη. Αισθάνεται κουρασμένη που πρέπει να υπερασπίζεται τις προσωπικές τις επιλογές. Κλαίει επειδή κι εκείνη και ο σύζυγος της είναι σε θέση να «υποστηρίξουν» τις ανάγκες της οικογένειας. Κλαίει επειδή είναι κουρασμένη από τα «αστεία» σχόλια και τον έλεγχοι του κόσμου. Κλαίει επειδή μερικές φορές αμφιβάλλει για τον εαυτό της. Κλαίει επειδή δεν είναι παράσταση. Κλαίει επειδή τόσοι πολλοί άσχετοι άνθρωποι έχουν άποψη για την ιδιωτική της ζωή.

Κάπου αλλού μια άλλη γυναίκα: 40 ετών, με ένα παιδί. Οι άνθρωποι της λένε: «Μόνο ένα; Δεν θέλεις να κάνεις άλλο;». «Είμαι ευχαριστημένη με ένα» ήρεμη απάντηση που έχει δώσει αμέτρητες φορές, αρκετά πιστευτή. Ο κόσμος φεύγει, μένει μόνη και κλαίει.

Κλαίει γιατί η εγκυμοσύνη της ήταν ένα θαύμα. Επειδή ο γιος της εξακολουθεί να ζητάει αδερφάκι. Επειδή πάντα ήθελε να αποκτήσει κι αλλο παιδί. Κλαίει γιατί αναγκάστηκε να διακόψει τη δεύτερη κυήση για να σώσει τη ζωή της. Κλαίει επειδή ο γιατρός της λέει πως είναι πολύ επικίνδυνο. Κλαίει επειδή προσπαθεί πολύ για τη φροντίδα του ενός παιδιού. Επειδή αισθάνεται καμιά φορά ότι είναι σαν να μεγαλώνει δύο. Κλαίει γιατί ο άντρας της έχει πεθάνει και είναι μόνη της. Κλαίει γιατί η οικογένεια της δεν τη βοηθάει αρκετά. Επειδή έχει μια καριέρα, την οποία δεν θέλει να χάσει. Κλαίει επειδή αισθάνεται εγωίστρια. Επειδή δεν έχει χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης. Κλαίει επειδή πέρασε επιλόχειο. Επειδή δεν θα ήθελε να το ξαναπεράσει αυτό. Κλαίει επειδή έχει σωματικά προβλήματα που η εγκυμοσύνη τα επιδεινώνει. Επειδή εξακολουθεί να μάχεται τη βουλιμία. Κλαίει επειδή έπρεπε να κάνει υστερεκτομή. Κλαίει επειδή θα ήθελε κι άλλο παιδί αλλά δεν μπορεί να κάνει.

Αυτές οι γυναίκες είναι παντού. Είναι γείτονες, φίλες, αδερφές, συνεργάτιδες, ξαδέρφες μας. Οι απόψεις ή συμβουλές μας δεν έχουν καμία χρησιμότητα. Οι μήτρες τους είναι δικές τους. Ας τις σεβαστούμε.

 

Με στοιχεία από boredpanda

in

Αξιολογήστε το άρθρο

112 points
Upvote Downvote