Προσπαθούσα να γεννήσω, ν’αποβάλλω τον τρόμο ενώ ήμουν σε σοκ

Αποφάσισα να μοιραστώ αυτή την ιστορία για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι μήπως βοηθηθεί κάποιος άλλος και προληπτικά κάνει κάποιες κινήσεις που εγώ δυστυχώς και αφελώς δεν έκανα. Ο δεύτερος είναι λιγότερο αλτρουϊστικός. Νιώθω ότι έχω το θάρρος να τη δω γραμμένη, και να αποδεχτώ ότι αυτή είναι η δική μου ιστορία  και αυτή θα με ακολουθεί από εδώ και πέρα. Και ίσως αυτό να με βοηθήσει να το ξεπεράσω.

Η κόρη μου είναι σήμερα τεσσάρων μηνών και όπως λέμε αστειευόμενοι με το σύζυγό μου, είναι μωρό – λαχείο μέχρι τώρα. Καλόβολο και χαμογελαστό, χωρίς ταλαιπωρία ιδιαίτερη, μας έχει φέρει απίστευτη χαρά και ευτυχία. Ευτυχώς, γιατί αμφιβάλλω αν θα ήμουν σε θέση, ειδικά τον πρώτο καιρό, να διαχειριστώ κάτι διαφορετικό.

Διαγνώστηκα από νωρίς στην εγκυμοσύνη μου με επιχείλιο πλακούντα, ο οποίος δεν έδειχνε καμία διάθεση μετακίνησης. Η προγραμματισμένη καισαρική ήταν μονόδρομος και η επιθυμία μου για έναν φυσιολογικό τοκετό πήγε περίπατο με συνοπτικές διαδικασίες. Έμεινα να ευγνωμονώ τη δυτική ιατρική και τους υπερήχους, γνωρίζοντας ότι μερικές δεκαετίες νωρίτερα πιθανότατα θα πέθαινα στη γέννα.

Έχοντας άπειρο χρόνο να προετοιμαστώ, γκουγκλαρω με λεπτομέρεια και προσοχή τις “επιστημονικές” μου απορίες, διαβάζω papers, και προετοιμάζομαι όσο καλύτερα μπορώ. Είμαι control freak και το ξέρω αλλά όσο πιο πολλά γνωρίζω, τόσο πιο καλά προετοιμασμένη είμαι. Χτίζω την ψυχραιμία μου και την αυτοπεποίθησή μου μεθοδικά, και οι εβδομάδες  περνάνε.

37η εβδομάδα, επίσκεψη στη γιατρό, κλείνουμε την ημερομηνία. Εξηγώ τίμια:  “Δεν έχω ξανακάνει χειρουργείο στη ζωή μου, δεν έχω ξανανοσηλευτεί ποτέ, έχω μια νευρικότητα για τη διαδικασία.” Ζητάω να μου τα εξηγήσει βήμα – βήμα. Ρωτάω: “Υπάρχει περίπτωση για ολική νάρκωση;” Μου απαντάει, δεν υπάρχει λόγος, γενικά αποφεύγεται για να μην περνάνε τα φάρμακα στο μωρό. Συζητάμε ότι θέλω να θηλάσω απευθείας, μου λέει γίνεται θα σου δώσουμε το μωρό αμέσως.

Όλα εντάξει σκέφτομαι, θα γλυτώσω το άγχος της αναμονής, και τους πόνους πριν, θα δω το παιδί μου να γεννιέται, εντάξει θα ταλαιπωρηθώ λίγο μετά, silver lining και έτσι.

38+2 Δευτέρα πρωί, άυπνη και με τα νεύρα κρόσσια φτάνω στο μαιευτήριο νωρίς το πρωί με ώρα χειρουργείου το μεσημέρι.

Με παραλαμβάνει η μαία της γιατρού μου, η Α. Ένας άγγελος επί γης, χαμογελαστή, γλυκιά και ήρεμη. Της κάνω εξήγηση πάλι τίμια και εκείνης. “Ξέρεις έχω άγχος”, με πιάνουν τα κλάσματα, δε το έχω. Μου εξηγεί τη διαδικασία και τι θα συμβεί από δω και πέρα, με ηρεμεί. Είμαι έτοιμη να γνωρίσω την κόρη μου, προχωράμε.

Περνάνε οι ώρες, είμαι με ορό, περιμένω τη σειρά μου για το χειρουργείο. Είμαι με το σύζυγό μου στην αναμονή, παίζουμε ένα παιχνίδι στο tablet, γελάμε, βγάζουμε φωτογραφίες και τσατάρουμε με τους φίλους μας.

Έρχεται η ώρα. Με παίρνουν με το φορείο, αποχαιρετιζόμαστε λίγο θεατρικά και γελάμε. Με πηγαίνουν στο χειρουργείο, κάθομαι καθιστή στο φορείο γιατί ζαλίζομαι, ο τραυματιοφορέας μου λέει ότι είμαι σαν την Κλεοπάτρα. Γελάω, και ακούω την Α. να μου φωνάζει από το διάδρομο “Αγάπη έρχομαι να σου κρατήσω τα χέρια για να κάνουμε την επισκληρίδιο”.

Ανεβαίνω στο τραπέζι, έρχεται η γιατρός μου και η αναισθησιολόγος. Ξαπλώνω και περιμένω. Διαβάζει το φάκελο μου, αρχίζει να συζητάει με τη γιατρό μου, βλέπω τη γιατρό να τσιτώνει. Κάτι λένε για το φάρμακο για την επισκληρίδιο. Μυοχαλαση…; Μην το ρισκάρουμε… Δεν ακούω καλά, κάπως τσακώνονται χαμηλόφωνα μπροστά μου. Γυρίζει η γιατρός μου σε εμένα κάτι αρχίζει να μου εξηγεί για το φάρμακο της επισκληριδίου. Πετάγεται η αναισθησιολόγος και μου λέει “Λέμε να σου κάνουμε ολική αναισθησία, τι λες;”

Με ρωτάει! Ρε φίλε ΡΩΤΑΕΙ ΕΜΕΝΑ. Και όχι τίποτα άλλο, δεν έχω κάνει και σχετική έρευνα… Αρχίζω να τσιτώνω και εγω. Της απαντάω “Εμένα ρωτάτε; Που να ξέρω, γιατρός είμαι; Είστε με τα καλά σας;” Επεμβαίνει η γιατρός μου, θα κάνουμε ολική μου λέει. Την ώρα που μου μιλάει νιώθω κάποιον να μου τραβάει το πόδι και κάτι να πηγαίνει να μου κάνει χωρίς να μου έχει μιλήσει. Κλωτσάω αντανακλαστικά και κοιτάω κάτω, ένας τύπος με μια μάσκα κάτι ψάχνει ανάμεσα στα πόδια μου. “Να σου βάλουμε καθετήρα” μου λέει. Αυτό ήταν, η ψυχραιμία μου μας τελείωσε, αρχίζω να φωνάζω: ” Γιατί με ακουμπάς χωρίς να μου πεις τι θα μου κάνεις; Τι είμαι; Κρέας στο χασάπικο; Είμαι ακόμα ξύπνια γιατί δε μου μιλάς πρώτα;”

Κλαίω με λυγμούς από τα νεύρα και από το φόβο. Προσπαθούν να με ηρεμήσουν. Η γιατρός μου επεμβαίνει πάλι, μου λέει θα βάλω εγώ τον καθετήρα αφού κοιμηθείς. Μου βάζουν τη μάσκα και νιώθω τα δάκρυα να τρέχουν από τη μύτη μου. Δεν θα δω το παιδάκι μου να γεννιέται, βαθιά εισπνοή. Το φάρμακο μυρίζει περίεργα και μου καίει το λαιμό, βαθιά εισπνοή. Αρχίζω να ζαλίζομαι και νιώθω να παίρνει ο ύπνος, βαθιά εισπνοή.

Δυστυχώς δεν κοιμάμαι. Έχω παραλύσει, δεν μπορώ να κουνηθώ. Μου ανοίγει το βλέφαρο η αναισθησιολόγος, τη βλέπω και θέλω να τη χαστουκίσω. Κλείνει το βλέφαρο, προχωράμε λέει. Πανικοβάλλομαι αλλά δεν μπορώ να κουνηθώ. Ο σωλήνας στο λαιμό μου με πνίγει, δεν μπορώ να μιλήσω. Η Α μου κρατάει το χέρι, το σφίγγω ή τουλάχιστον προσπαθώ. ” Μου σφίγγει το χέρι” την ακούω να λέει. “Αντανακλαστικό είναι” απαντάει κάποιος, “μην ανησυχείς”.

Νιώθω την τομή, πονάει, καίει, πονάω, τους  ακούω. Προσπαθώ να ηρεμήσω για να μην τρελαθώ. Σκέφτομαι, τουλάχιστον θα ξέρω ότι όλα πηγαίνουν καλά. Με πιέζουν, μάλλον βγαίνει το μωρό. Δεν ακούω κλάμα, είναι καλά άραγε; Αρχίζουν να με καυτηριάζουν, πονάω. Ο σωλήνας στο λαιμό μου με ενοχλεί, με πνίγει, δε μπορώ να αναπνεύσω, δε μπορώ να μιλήσω, ποναω. Ευτυχώς η Α. δεν έχει αφήσει στιγμή το χέρι μου.

Ο βοηθός της γιατρού μου είναι άντρας, η φωνή του μοιάζει λίγο με του συζύγου μου. Μένω σε αυτή τη σκέψη και φαντάζομαι ότι είναι και αυτός εδώ. Καταφέρνω να είμαι ήρεμη. Με κλείνουν, τώρα πια δε νιώθω κάτι, μάλλον καλά πήγαν όλα.

Νιώθω να μου τραβάνε το σωλήνα από το λαιμό, βήχω λίγο, αρχίζω να επικοινωνώ. ” Είναι καλά το μωρό;” Ναι μου απαντάει η Α. πάω να σου τη φέρω. “Τα κατάλαβα όλα” λέω στη γιατρό. “Σας άκουγα, ο βοηθός σας είναι άντρας και του λέγατε που να με κάψει, κτλ. Παγωτό η γιατρός με τα μάτια γουρλωμένα σαν πιατάκια. Πονάω της λέω, με πλακώνουν στα παυσίπονα. Μου φέρνουν το μωρό, ανοίγει τα μάτια της και με κοιτάει. “Είναι γαλανοματα” μου λέει η Α. Η μικρούλα αρχίζει να με σπρώχνει βρίσκει το στήθος μου και αρχίζει να θηλάζει τέλεια. Ευτυχώς, σκέφτομαι, και προσπαθώ να αποβάλλω τον τρόμο. Είμαι σε σοκ.

Με βγάζουν απο την ανάνηψη, πηγαίνουμε στο δωμάτιο, και από εκεί και πέρα όλα είναι καλά. Κάνεις δεν μιλάει για τίποτα, το ξαναλέω στη γιατρό μου, την επόμενη μέρα, είναι έξαλλη και το βλέπω, μου απαντάει ότι αυτό που έγινε είναι απαράδεκτο και ότι το τραπέζι του χειρουργείου είναι ιερό και ότι μου φέρθηκαν απαράδεκτα. Αλλά από κει και πέρα τίποτα άλλο. Καμία ανοιχτή συζήτηση για το τι συνέβη και γιατί. Γιατί δεν με είχαν ενημερώσει ότι θα χρειάζονταν ολική νάρκωση, γιατί άρχισαν να τσακώνονται πάνω από το κεφάλι μου, γιατί να πάνε να μου βάλουν καθετήρα χωρίς να μου το πουν;

5 μέρες στο μαιευτήριο δεν κλείνω μάτι, έχω εφιάλτες πολύ έντονους. Γυρίζουμε σπίτι, τα ίδια. Τρέμω από την εξάντληση, κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου σκάει εφιάλτης, και ξυπνάω με τρόμο και κλάματα.

Τέσσερις μήνες μετά, έχω αρχίσει να κοιμάμαι αλλά ακόμη δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς να είναι κάποιος μαζί μου. Οι εφιάλτες επιμένουν και ψάχνω για ψυχοθεραπευτή. Έχω τόσο θυμό για όσα δεν είπα και δεν έκανα.

Έπρεπε να σηκωθώ να φύγω από το τραπεζι εκείνη την ώρα.

Έπρεπε να τους εξηγήσω ότι δεν με σέβονται.

Έπρεπε να τους βγάλω λογιδιο για την ψυχολογία του ασθενούς.

Έπρεπε να έχω ψάξει από πριν τη συμβατότητα των δραστικών ουσιών της επισκληριδιου με την πάθηση μου.

Έπρεπε να έχω ζητήσει να γνωρίσω την αναισθησιολόγο από πριν.

Έπρεπε να είμαι πιο προετοιμασμένη.

Δεν μπορώ να ξέρω αν το ότι δεν αντέδρασε σωστά ο οργανισμός μου στη νάρκωση οφείλεται σε ιατρικό λάθος, δεν είμαι γιατρός, αλλά και από λάθος να είναι αυτό δεν με πειράζει. Λάθη γίνονται στην ιατρική και παντού και δε θα εστιάσω εκει. Αυτό που με πειράζει και με ενοχλεί είναι ο τρόπος με τον οποίο μου συμπεριφέρθηκαν και πριν και μετά, η ανοργανωσια και η απανθρωπιά. Με τρόμαξαν, μου δημιούργησαν αμφιβολίες, και μου φέρθηκαν απαίσια, σαν να μην είμαι άνθρωπος. Και κανένας δεν συζήτησε ανοιχτά μαζί μου, έστω και μετά, τι συνέβη και γιατί. Αυτό με πειράζει. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι επαγγελματίες υγείας στη χώρα μας είναι τόσο αμόρφωτοι σε ότι αφορά την ψυχολογία των ασθενών. Ή αδιάφοροι, δεν ξέρω.

Ναι, έχω ένα υγιές μωρό, αλλά.

Όχι δε θα το ξεχάσω, γιατί έχω μια μαύρη τρύπα στην καρδιά μου.

Και επίσης όχι δεν πήγαν όλα καλά.

Η ώρα είναι πέντε το πρωί, το μωρό μου κοιμάται και εγώ δεν μπορώ, ακόμα, μετά από τέσσερις μήνες να κλείσω μάτι ήσυχα και να κοιμηθώ χωρίς να το σκεφτώ.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News