Προσωπική ιστορία: Το τζιν μου παραήταν στενό

2007, δεύτερο έτος φοιτήτρια στο Μιλάνο, 19 χρονών

Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό και αποφάσισα να μπω σε ένα μαγαζί στην κόρσο Βιτόριο Εμανουέλε να αγοράσω ένα τζιν. Μου είπαν τα τζιν ήταν στον κάτω όροφο, στο υπόγειο. Κατέβηκα, το μαγαζί ήταν ευρύχωρο, έπαιζε χαμηλή μουσική, ήμουν εντελώς μόνη μου. Φορτώθηκα με μερικά τζιν, πήγα στα δοκιμαστήρια, άρχισα να δοκιμάζω. Βγήκα με το πρώτο τζιν να κοιταχτώ στον καθρέφτη και τότε εμφανίστηκε ο πωλητής. Χαμογελαστός, με ρώτησε αν χρειαζόμουν βοήθεια και αν βρήκα το σωστό μέγεθος. Χαμογελαστή, του είπα πως όλα καλά, ίσως χρειαστώ ένα νούμερο μεγαλύτερο γιατί το συγκεκριμένο που φορούσα μου ερχόταν λίγο στενό. Ακόμα πιο χαμογελαστός, με πλησίασε και μου είπε, μην ανησυχείς, αυτά ανοίγουν με τον καιρό, να, βλέπεις, αυτό σου κάθεται πολύ ωραία, θα ανοίξει. Και πριν το καταλάβω, τα χέρια του είναι πρώτα στην μέση μου, ανεβάζοντας με βία το τζιν προς τα πάνω, και μετά το δεξί του χέρι είναι μέσα στο εσώρουχό μου.

Θυμάμαι την αίσθηση του αίματος μου να γίνεται πιο κρύο ενώ ένιωθα τα δάχτυλά του να ακουμπούν τις περιοχή όπου αρχίζουν οι τρίχες. Άρπαξα το χέρι του με τα δύο μου χέρια, το πέταξα έξω και μπήκα στα δοκιμαστήρια. Έβαλα το παντελόνι μου και έφυγα βιαστικά από το μαγαζί, με εκείνον να με κοιτάει απορημένος. Θυμάμαι την χαμένη αίσθηση ενώ περπατούσα προς το σπίτι, εκείνη την μπερδεμένη αίσθηση θυμού, αηδίας και ενοχής – μήπως χαμογελούσα πολύ; Μήπως το τζιν παραήταν στενό; Μήπως δεν έπρεπε να του πω ότι ήταν στενό; Δεν έπρεπε να πω ότι ήταν στενό χαμογελώντας, τί τσούλα που είμαι. Μέχρι να φτάσω σπίτι, το συμβάν είχε ήδη θαφτεί κάτω από άλλες δυσάρεστες αναμνήσεις και είχε ξεχαστεί.

Έντεκα χρόνια αργότερα, το newsfeed μου κατακλύζει από ιστορίες που αρχίζουν με #metoo. Είμαι στο Μιλάνο επίσκεψη με τον άντρα μου που είναι από εκεί και συζητάμε το κίνημα ενώ κάνουμε βόλτα στο κέντρο. Και ξαφνικά, θυμάμαι. Θυμάμαι την ιστορία που δεν είπα ποτέ σε κανέναν, που έθαψα κάτω από άλλες αναμνήσεις σε κάποιο δρόμο μεταξύ του κόρσο Βιτόριο Εμανουέλε και του φοιτητικού διαμερίσματός μου. Λέω στον άντρα μου την ιστορία. Αλλάζουμε κατεύθυνση και βρίσκω το σημείο όπου ήταν το μαγαζί. Το όνομα του μαγαζιού έχει αλλάξει, είναι ακόμα μαγαζί με ρούχα αλλά δεν μου θυμίζει τίποτα.

Με κατακλύζει ο θυμός. Γιατί δεν μίλησα; Γιατί δεν του ούρλιαξα; Γιατί δεν ζήτησα να μιλήσω στο αφεντικό του; Γιατί περίμενα έντεκα χρόνια έστω για να διηγηθώ σε κάποιον αυτήν την ιστορία;

Άντε και γαμήσου, πωλητή του μαγαζιού στην κόρσο Βιτόριο Εμανουέλε. Ελπίζω να μην ξαναφέρθηκες έτσι ποτέ σε άλλη γυναίκα, στην δουλειά σου ή εκτός, και αν το έκανες, αυτή τη φορά να το πλήρωσες ακριβά. Ελπίζω να έχασες την δουλειά σου αν το έκανες εν ώρα εργασίας και να σε έκαναν να νιώσεις σαν το ζώο που είσαι αν το έκανες εκτός.

Έντεκα χρόνια περάσανε κι όμως τρέμω από τον θυμό ενώ γράφω αυτό το κείμενο σε δεύτερο ενικό προς έναν άγνωστο.

Γι αυτό, σας παρακαλώ, μην περιμένετε. Μιλήστε. Ουρλιάξτε. Ακόμα κι αν δεν σας βιάσανε, ακόμα κι αν δεν έχετε ουλές και μελανιές!

in

Αξιολογήστε το άρθρο

63 points
Upvote Downvote