Προσωπική ιστορία: Το ταξίδι στο σύμπαν των αποβολών

Έμεινα έγκυος μετά από 4-5 μήνες προσπαθειών. Ξαφνικά ένιωσα όλο το σύμπαν να μετακινείται και το κέντρο του να βρίσκεται στην κοιλιά μου. Ο γιατρός είπε ότι μάλλον ήταν εξωμήτριος κύηση. Το πήρα πολύ ψύχραιμα, κάτι σαν τεστ του σώματός μου για να δει ότι μπορώ να μείνω έγκυος. Μάλιστα ανακουφίστηκα γιατί αποδείχτηκε ότι δεν τρέχει κάτι με τη γονιμότητα τη δικιά μου ή του άντρα μου. Η κύηση δεν έλεγε να τελειώσει μόνη της (συνήθως δεν αιματώνεται καλά λόγω της θέσης όπου έγινε η εμφύτευση και φεύγει μόνη της) οπότε τραβιόμουν τουλάχιστον 2 μήνες με συνεχείς αιμορραγίες, χοριακές κάθε 2 με 4 μέρες. Στο τέλος έκανα ένεση μεθοτρεξάτης για να τερματιστεί. Ο γιατρός μου είπε να περιμένω 3 μήνες γιατί υπάρχει κίνδυνος τερατογένεσης σε επόμενη εγκυμοσύνη λόγω της ένεσης. Περίμενα 6 μήνες για να είμαι σίγουρη. Στο ενδιάμεσο ανακάλυψα ότι η μία μου σάλπιγγα είναι πλέον κλειστή. Εκεί ξεκίνησε ο πανικός.

Μετά από 2-3 μήνες ξαναέμεινα έγκυος. Το κατάλαβα αμέσως παρόλο που δεν είχα ποτέ σταθερο κύκλο. Η χοριακή ανέβαινε κανονικά. Έκλεισα ραντεβού στο γιατρό για να δούμε το έμβρυο στις 6 εβδομάδες ελπίζοντας ότι θα δούμε την καρδιά να χτυπά. Ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι ετοιμάζομαι να αποβάλλω καθώς είδε την αιμορραγία εσωτερικά και τον σάκο άδειο. Γιατί; Γιατί σε μένα; Γιατί το σώμα μου δεν μπορεί να το κρατήσει; Τι έκανα λάθος; Μήπως έφταιγε που φορούσα στενό τζιν; Μήπως που έβαζα το κινητό στην τσέπη; Όλα αυτά και άλλα τόσα πέρασαν από το μυαλό μου. Ήταν Μ. Παρασκευή και είπα στον πατέρα μου να έρθει να μας πάρει για να πάμε στο χωριό (ο άντρας μου δεν οδηγεί) γιατί  θα απέβαλα από στιγμή σε στιγμή και δε μπορούσα να οδηγήσω. Φτάνοντας, όσοι το έμαθαν άρχισαν να μου λένε για όλες τις ιστορίες που ήξεραν σχετικά με αποβολές, με έβρυα ή τελειόμηνα μωρά που ποτέ δεν είδαν οι γονείς τους. Οι ιστορίες αυτές όχι μόνο δε με βοήθησαν, με τρόμαξαν τόσο πολύ για τη συνέχεια. Σταμάτησα να το λέω. Σταμάτησα να ακούω. Απέβαλα. Δε χρειάστηκε καν να κάνω απόξεση.

Έμεινα έγκυος τον επόμενο μήνα. Το κατάλαβα πάλι αμέσως. Έκανα εξετάσεις και η χοριακή πάλι δεν ανέβαινε. Πάλι εξωμήτριος κύηση. Στην άλλη σάλπιγγα αυτή τη φορά. Πάλι το σώμα μου απέτυχε. Πάλι ήμουν ανίκανη. Πάλι ακύρωσα τα όνειρα του άντρα μου (ο οποίος ουδέποτε σκέφτηκε ή έιπε κάτι τέτοιο – αντιθέτως ήταν και είναι πολύ υποστηρικτικός). Γιατί εκείνος δεν είναι χάλια; Γιατί δεν πονάει για τα σποράκια που χάσαμε όπως εγώ; Φυσικά και πονούσε – απλά δεν ήταν το ίδιο. Γιατί εγώ είχα να αντιμετωπίσω την ματαίωση του σώματός μου. Την αποτυχία του. Τη συνεχή υπενθύμιση ότι όχι δεν είσαι άτρωτη, όχι δεν είσαι ικανή – απέτυχες. Και ταυτόχρονα τη ματαίωση του τι θα γινόταν εαν – τι θα γινόταν εαν αυτό ή τα προηγούμενα έμβρυα γίνονταν μωράκια; Τι θα γινόταν αν μπορούσα; Τι δεν έκανα καλά; Και ξανά από την αρχή. Κατάφεραν και μου άνοιξαν τη σάλπιγγα αυτή τη φορά αλλά με προειδοποίησαν ότι είναι πολύ πιθανό να το ξαναπάθω. Αν το ξαναπάθω, η λύση θα είναι η τεχνητή γονιμοποίηση. Είχα όμως πολύ καλές πιθανότητες για τεχνητή γονιμοποίηση – γύρω στο 35% μου έδινε ο γιατρός.

Πλέον κάθε απόπειρα να μείνω έγκυος ήταν για μένα ένα τεστ. Θα τα καταφέρω; Θα κάνω ποτέ παιδί; Θα το ξαναπάθω; Θα περάσει αυτός ο πόνος;

Μετακομίσαμε σε άλλη χώρα και αποφασίσαμε να σταματήσουμε τις προσπάθειες μιας και είχαμε άλλα πράγματα να λύσουμε πρώτα. Έμεινα έγκυος 4 μέρες αφότου ήρθαμε στην Ολλανδία. Καθ’όλη την εγκυμοσύνη ήμουν πεπεισμένη ότι θα γίνει κάτι. Κάτι που θα οδηγήσει στο να μην κρατήσω την κόρη μου αγκαλιά. Όσο προχωρούσε η εγκυμοσύνη, τόσο περισσότερο ανησυχούσα ότι έχω δεθεί με το μωράκι που με κλωτσούσε στην κοιλιά και δε θα αντέξω όταν την χάσω. Όχι δε θα αντέξω ΑΝ τη χάσω αλλά ΟΤΑΝ τη χάσω – ήμουν τόσο σίγουρη. Μέχρι που η κόρη μου έγινε 1 έτους ήμουν απόλυτα πεπεισμένη ότι το σύμπαν θα μου την πάρει, ότι θα πεθάνει στον ύπνο της. Είμαι άθεη και δεν πιστεύω στο σύμπαν. Δεν είχε σημασία όμως. Σημασία είχε ότι αποκλείεται να πάνε όλα καλά. Νομίζω ήταν η άμυνά μου για να προφυλάξω τον εαυτό μου από άλλη μία απώλεια.

Η κόρη μου είναι τώρα 2 ετών, υγιέστατη και υπέροχη. Ο πόνος, το πένθος από τις 3 πρώτες μου εγκυμοσύνες είναι ακόμα εκεί αν και δε βρίσκεται στην επιφάνεια. Έρχεται καμιά φορά όταν ακούω για αποβολές ή άλλες επιπλοκές στην εγκυμοσύνη. Θέλω να πάρω όλες αυτές τις γυναίκες αγκαλιά και να κλάψω μαζί τους. Να θρηνήσω για τα σποράκια που έχασα – το ξέρω ότι δεν ήταν παρά μόνο ένα μικρό σύνολο κυττάρων αλλά για μένα ήταν επίσης ένα σύνολο από όνειρα και προσδοκίες.

Ξεπροβάλει και όταν σκέφτομαι το ενδεχόμενο να μείνω έγκυος ξανά. Μαζί με τη βεβαιότητα ότι αν ξαναγίνει, ο πόνος θα είναι ο ίδιος και ταυτόχρονα διαφορετικός.

Υ.Γ. Παρόλο που ξεκίνησα συνεδρίες με ψυχολόγο από την πρώτη αποτυχημένη κύηση τις οποίες συνεχίζω έως σημερα, την μεγαλύτερη βοήθεια την πήρα από φίλες και γνωστές που μοιράστηκαν τις ιστορίες και τις σκέψεις τους με μένα. Κατάλαβα ότι δεν είμαι μόνη, δεν είμαι η μόνη.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

76 points
Upvote Downvote