Προσωπική ιστορία: Το μόνο είδος προσοχής που γνώριζα ήταν η κακοποίηση

If it looks like a duck swims like a duck and quacks like a duck then it probably is a duck!

Είκοσι δύο χρόνια πριν… είκοσι οκτώ χρονών. Εγκλωβισμένη σ’ένα τοξικό γάμο από τα είκοσι πέντε μου, συνέπεια του αρρωστημένου οικογενειακού περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσα. Αυταρχική μητέρα που μου ασκούσε σωματική και ψυχολογική κακοποίηση από τότε που γεννήθηκα. Πατέρας συναισθηματικά απών -ο ρόλος του ήταν να παρέχει τα χρήματα για να ζήσουμε και να προβάλει πάνω μου όλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες που ο ίδιος λόγω αδυναμίας και δειλίας δε μπόρεσε ποτέ να πραγματοποιήσει. Η κατά τρία χρόνια μεγαλύτερη αδερφή μου πήρε το ρόλο της όμορφης και ευαίσθητης καλής νοικοκυράς που είχε την αμέριστη προσοχή όλων, χωρίς όμως να απαιτούνται ανταλλάγματα από μέρους της. Κάθε επιθυμία της ήταν διαταγή, δεν χρειαζόταν να εκπληρώσει κανένα τους ανεκπλήρωτο όνειρο γιατί ήταν αδύναμη και επειδή ο χαρακτήρας της ήταν σύμφωνος με τις νόρμες που ίσχυαν στην οικογένειά μου, ήταν καθόλα αποδεκτή. Αγόρι δεν έκαναν, επομένως για μένα έμεινε ο ρόλος του δυνατού που έπρεπε να σηκώσω στους ώμους μου τις αδυναμίες όλων των υπόλοιπων. Δεν ήμουν δυνατή, για την ακρίβεια ήμουν πολύ πιο αδύναμη και ευαίσθητη από την αδερφή μου κι αυτό φαινόταν στη συμπεριφορά μου -έβγαζε μάτι- όμως δεν είχα άλλη επιλογή. Όλοι οι ρόλοι των αδύναμων είχαν καλυφθεί, ή θα έπαιρνα το ρόλο του δυνατού ή δεν θα υπήρχα καθόλου. Μόνο ως δυνατή και καλή μαθήτρια με αποδέχονταν, διαφορετικά δεν υπήρχα.

Στα είκοσι οκτώ μου λοιπόν, έγινε η μεγάλη έκρηξη μέσα μου. Ένιωθα να ασφυκτιώ, όχι μόνο στο γάμο μου, αλλά και σε όλες μου τις σχέσεις. Και πως να μην ασφυκτιώ αφού πάντα έλκυα φίλες τραμπούκους σαν τη μάνα μου, ερωτευόμουν άνδρες απόμακρους και συναισθηματικά μη διαθέσιμους σαν τον πατέρα μου και παντρεύτηκα κάποιον σαν τη μάνα μου γιατί το μόνο είδος προσοχής που γνώριζα ήταν η κακοποίηση, η οποία για μένα ήταν συνώνυμη με την ασφάλεια σε σύγκριση με την σχεδόν άυλη μορφή του πατέρα μου που ήταν πάντα σε απόσταση, πάντα απούσα ακόμα κι όταν ήταν σωματικά παρούσα και το μόνο που εισέπραττα από το βλέμμα του ήταν προσδοκία που εναλλάσσονταν με απόρριψη, απαξίωση και αδιαφορία.

Συνειδητοποιώ λοιπόν, μετά από πολύ κόπο και ταλαιπωρία, ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να ζω έτσι γιατί θα τρελαινόμουν. Ενώ διψούσα για επικοινωνία, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω ουσιαστικά με κανέναν από το κοντινό μου περιβάλλον, σαν να μη μιλούσαμε την ίδια γλώσσα. Ειδικά με τον τότε σύζυγό μου ζούσα την απόλυτη παράνοια. Άλλο εαυτό έβγαζε όταν ήμασταν με κόσμο κι άλλο όταν ήμασταν οι δυο μας. Όλοι τον θεωρούσαν τέλειο και υπόδειγμα συζύγου ενώ στο σπίτι ήταν ανυπόφορος και μίζερος. Έπρεπε να περνάει πάντα η δική του γραμμή και αν δεν συμφωνούσα κατέφευγε στη λεκτική και ψυχολογική βία και τους τραμπουκισμούς. Με τα πολλά το εμπέδωσα ότι ο άνθρωπος είναι ψεύτης και ότι δεν είμαι εγώ τρελή και φαντασιόπληκτη, αλλά πως να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας όταν είχα να κάνω με έναν μαέστρο της διπροσωπίας και της χειραγώγησης; Χρειαζόμουν βοήθεια για να τα βάλω με το “τέρας”. Πάνω στην απόγνωση μου άνοιξα το Χρυσό Οδηγό και τηλεφώνησα στην πρώτη γυναίκα ψυχολόγο που βρήκα. Είκοσι δύο χρόνια πριν οι ψυχολόγοι στην Ελλάδα ήταν ακόμη θέμα ταμπού, δεν υπήρχαν πολλοί και δεν είχαν ξεκινήσει ακόμη οι σχετικές εκπομπές στην τηλεόραση. Οι περιορισμένες γνώσεις που είχα σε θέματα ψυχολογίας ήταν από βιβλία προσωπικής ανάπτυξης που είχα διαβάσει. Ήξερα καλά όμως πως αυτό που ζούσα δεν ήταν η ζωή που ήθελα. Δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα πάντως σίγουρα δεν ήταν αυτό και σίγουρα χρειαζόμουν βοήθεια για να βγω απ’την κινούμενη άμμο που με κατάπινε γιατί ήμουν αδύναμη και πολύ εξαντλημένη για να τα καταφέρω μόνη μου.

Με το που πάτησα το πόδι μου στο γραφείο της ψυχολόγου άρχισε η δεύτερη πράξη του δράματος. Εγώ την έβλεπα σαν θεό γιατί ήταν η μόνη μου ελπίδα σωτηρίας και αφέθηκα στην καθοδήγηση της. Ήμουν ζυμαράκι στα χέρια της και έπινα νερό στο όνομά της. Γιατί; Γιατί ήμουν σε απόγνωση, γιατί δεν είχα τη γνώση και γιατί δεν είχα μέτρο σύγκρισης ούτε και κάποιον σοβαρό άνθρωπο δίπλα μου για να μοιραστώ όλα όσα βίωνα. Κατάλαβε ότι ήμουν ενοχική και ότι θα μπορούσε άνετα να με πείσει ότι φταίω ακόμη και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και μου φόρτωσε όλη την ευθύνη για το θέμα του γάμου και με έβαλε να παλεύω με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη και τα σαράντα κύματα μέχρι να εξαντληθώ εντελώς.

Δε θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες για όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζα στο γάμο μου. Η ουσία ήταν ότι εγώ ήθελα να ζω στην αλήθεια ενώ ο σύζυγος μου ήθελε να ζει στο ψέμα. Και οι δύο είχαμε μεγαλώσει σε οικογένειες όπου βασίλευε το ψέμα και σημασία είχε μόνο το φαίνεσθαι και το τι θα πει ο κόσμος. Εγώ όμως ήθελα να βγω απ’αυτό τον εφιάλτη γιατί πνιγόμουν ενώ ο σύζυγος μου το απολάμβανε γιατί τον βόλευε και δεν ήθελε να αλλάξει τίποτα. Είναι ποτέ δυνατόν να μπορέσουν να συνυπάρξουν δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι; Η ψυχολόγος μου υποστήριζε ότι “χωρίζει” (αυτή, δηλαδή ο Θεός, το χωρίζει!!!) το ζευγάρι μόνο εάν υπάρχει τζόγος, μοιχεία ή ομοφυλοφιλία. Όλα τα άλλα διορθώνονται. Κάποιες φορές ερχόταν κι ο σύζυγος στις συνεδρίες, κι εκεί παιζόταν το θέατρο του παραλόγου. Άλλα γινόταν στο σπίτι αλλιώς τα παρουσίαζε αυτός. Αυτή τον επιβράβευε, του έλεγε ότι έχει το πακέτο, μόνο ένα δέκα τοις εκατό του λείπει (γιατί φυσικά ήξερε ότι δεν άντεχε να ακούσει την αλήθεια) και αυτό έπρεπε να προσπαθήσει να φτιάξει. Το τραγικό ήταν ότι προσπαθούσε να πείσει κι εμένα γι αυτό και τελικά με έπεισε. Κι εκεί που από μόνη μου τον είχα ψυχολογήσει καλύτερα και τον είχα καταλάβει, με έκανε πάλι να γυρίσω στο μηδέν και να νομίζω πως είμαι τρελή, να αμφισβητώ τη νοημοσύνη μου και το ένστικτό μου και να φορτωθώ ένα σωρό ενοχές σαν να μη μου έφταναν όσες ήδη είχα λόγω προσωπικότητας. Όταν λοιπόν πηγαίναμε στο γραφείο της, οι δυο τους κορόιδευαν ο ένας τον άλλο και έπαιζαν με τις λέξεις ενώ εγώ “πέθαινα” και είχα πάθει νευρικό κλονισμό. Αυτή με κοιτούσε ερευνητικά, καταλάβαινε ότι αντέχει κι άλλο το “γαϊδούρι” και μου έλεγε όλο νάζι “Γιουλίτσα μου (χρησιμοποιούσε συνέχεια υποκοριστικά) να πάρεις σύμπλεγμα βιταμινών Β και θα σου δώσω κι ένα μυοχαλαρωτικό και μην ανησυχείς”. Επειδή δε είχε καταλάβει ότι εγώ ήμουν έτοιμη να χωρίσω, λίγη στήριξη χρειαζόμουν μόνο για να μπορέσω να το κάνω, όποτε πήγαινα μόνη μου για να ξεπεράσω τις κρίσεις πανικού που με έπιαναν απ’το αδιέξοδο μέσα στο οποίο με είχε εγκλωβίσει (αλλά τότε δεν το καταλάβαινα), έκανε ό,τι περνούσε απ’το χέρι της για να με αποδυναμώσει.

Να με αποδυναμώσει για να μη μπορέσω να φύγω απ’αυτό το γάμο παρωδία στον οποίο είχα μπει λόγω μεγάλης ανασφάλειας και χαμηλής αυτοεκτίμησης και λόγω ενός αρρωστημένου οικογενειακού περιβάλλοντος που κουβαλούσα στους ώμους μου γιατί με είχαν πείσει ότι είναι υποχρέωση μου να το κάνω.

Ακούστε λοιπόν λόγια που μου έλεγε η ψυχολόγος που της εμπιστεύτηκα τη ζωή μου: “Γιουλίτσα μου ο Β. είναι πολύ καλό παιδί , έχει κοινωνική μόρφωση, ξέρει πως να σταθεί. Αν χωρίσεις, θα νιώσεις σαν να σου τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια σου. Τι νομίζεις ότι θα βρεις;” Σε απλή μετάφραση δε σου αξίζει κάτι καλύτερο, δεν έχεις δικαίωμα να αναγνωρίσεις και να καλύψεις τις ανάγκες του εαυτού σου αλλά πρέπει να συνεχίσεις να καλύπτεις τις ανάγκες των άλλων και πολύ σου είναι. Τι νόμιζες ότι έχεις δικαίωμα να θέλεις και να διεκδικείς; Να προσθέσω ότι σε όσες φίλες μου της είχα στείλει, το πρώτο πράγμα για το οποίο μιλούσε ήταν οι ανάγκες μας που αλλάζουν και άρα πρέπει κι εμείς να αλλάζουμε τη ζωή μας για να καλύπτουμε τις ανάγκες μας. Μόνο σε μένα δε μίλησε ποτέ για ανάγκες, είχε αποφασίσει από μόνη της ότι εγώ δεν είχα δικαίωμα να έχω ανάγκες και να προσπαθώ να τις καλύψω. Και συνέχιζε: “Τι νομίζεις; Θα είσαι πάντα νέα και όμορφη; Ξέρεις πως γίνεται η γυναίκα στην εμμηνόπαυση; Η ετεροθαλής αδερφή μου που ήταν πανέμορφη, σαν την Κάτια Δανδουλάκη, τώρα δε βλέπεται. Χάλια έχει γίνει μετά την εμμηνόπαυση.” Και τα έλεγε αυτά σε ένα μπουμπουκάκι είκοσι οκτώ χρονών και προσπαθούσε να το πείσει να μείνει μέσα σε μια αρρωστημένη σχέση που δεν είχε καμία ελπίδα σωτηρίας γιατί μετά από είκοσι πέντε χρόνια θα ερχόταν η εμμηνόπαυση και δε θα ήταν πια νέα και όμορφη. Και γι αυτό έπρεπε να θυσιάσει όλες τις χαρές τις νιότης και κάθε αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό για να μη γεράσει μόνη κι άσχημη (η πιθανότητα να μη μείνω μόνη για όλη μου τη ζωή αν χώριζα δεν υπήρχε!). Ήταν προτιμότερο να γεράσει μέσα στην κατάθλιψη, την ψυχική μιζέρια και το ψέμα και αν είχε την ατυχία να κάνει και παιδί σύμφωνα με τις προτροπές της, να καταστρέψει και τη ζωή του παιδιού. Γιατί πόσο καλή μάνα μπορεί να γίνει μια γυναίκα στερημένη και δυστυχισμένη που αποφασίζει να κάνει παιδί γνωρίζοντας ότι είναι εγκλωβισμένη σε μια αρρωστημένη σχέση; Τέτοια συμβουλή δίνουν μόνο οι κατίνες της γειτονιάς και η μάνα μου που ήθελε να έχω τη δική της μοίρα -μη τυχόν και ξεφύγω και ζήσω την ευτυχία που εκείνη δεν έζησε ποτέ. Η όλη θεραπεία αποσκοπούσε στο να αποδεχτώ την κατάσταση όπως ήταν και να συνεχίσω να παίζω με αυταπάρνηση το ρόλο της Μπουμπουλίνας και να προσπαθώ να λύσω τα προβλήματα τα δικά του, της μάνας του, της αδερφής του, της αδερφής μου, των γονιών μου, των φίλων μου αρκεί να μη θελήσω να λύσω τα δικά μου. Ενώ η μόνη μου σωτηρία θα ήταν να τους στείλω όλους στο διάολο και να ασχοληθώ με τον εαυτό μου και τη δική μου ζωή κάτι που έκανα, πολύ αργότερα όμως, και έχοντας χάσει πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις. Με λίγα λόγια την εμπιστεύτηκα για να με βοηθήσει να αποβάλλω τις ανασφάλειες μου και αυτή μου τις καλλιέργησε ακόμη περισσότερο για να με αποδυναμώσει. Λες και την είχαν πληρώσει οι εχθροί μου! Ανεξήγητο το γιατί.

Να προσθέσω εδώ και την έλλειψη σεβασμού κατά τη διάρκεια των συνεδριών. Εγώ ήμουν η βολική οπότε ήξερε πως ήμουν του χεριού της. Δε θα τολμούσα να αντιδράσω αφού έτσι κι αλλιώς με είχε πείσει πως δεν μου άξιζε κανένας σεβασμός. Η κυρία δεν είχε γραμματέα ούτε έβαζε έστω μια ώρα κενό το μεσημέρι για να πάει για φαγητό οπότε απαντούσε στα τηλέφωνα για να κλείνει καινούρια ραντεβού, να δίνει πληροφορίες για τον τρόπο δουλειάς της, να δίνει συμβουλές σε πελάτες της που την καλούσαν και φυσικά έκανε και δικά της προσωπικά τηλεφωνήματα γιατί δεν προλάβαινε να τα κάνει άλλη στιγμή, στην ώρα που πλήρωναν οι αδύναμοι και χωρίς αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμό πελάτες σαν κι εμένα που πηγαίναμε σ’αυτήν για να μας μάθει να σεβόμαστε τον εαυτό μας. Κωμικοτραγικό! Και έχει κι άλλο… Το αποκορύφωμα ήταν όταν άπλωνε πάνω στο γραφείο της τα ψωμιά, τον τόνο, τις ντομάτες και τις ελιές για να φάει ενώ εσύ έβγαζες τα εσώψυχα σου και είχες την αίσθηση ότι η ζωή σου κρέμονταν απ’τα χέρια της κι αυτή μασουλούσε ατάραχη και έβγαζε κάτι μουγκρητά γιατί το στόμα της ήταν μπουκωμένο και δε μπορούσε να μιλήσει. Δεν προλάβαινε να πάει για φαγητό γιατί είχε συνέχεια ραντεβού. Έχτιζε τριώροφο και δούλευε ασταμάτητα… τους ανυποψίαστους που για κακή τους τύχη βρέθηκαν στο γραφείο της για να βρουν τη σωτηρία της ψυχής τους (υπό τον ήχο των μουγκρητών ικανοποίησης από τη γεύση του τόνου!)

Ευτυχώς στάθηκα τυχερή μέσα στην ατυχία μου και βρέθηκε τυχαία στο δρόμο μου, δυστυχώς μετά από επτά μαρτυρικά χρόνια, ένας χαρισματικός ψυχίατρος ο οποίος με έκανε να καταλάβω τι σημαίνει σεβασμός, επαγγελματικό ήθος και ακεραιότητα, βαθιά γνώση της ανθρώπινης φύσης και σοφία. Βρέθηκα εκεί για να ρωτήσω για την εξέλιξη ενός προβλήματος υγείας που είχε η τότε πεθερά μου. Γνώριζε τον σύζυγό μου και τα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε και όταν με είδε ζαλισμένη και πελαγωμένη να μην ξέρω προς ποια κατεύθυνση να πάω μου είπε κάποια πράγματα και μου είπε όποτε νιώσω την ανάγκη να πάω να συζητήσουμε. Άργησα να πάω γιατί σαν αφελής που ήμουν ανέφερα στην ψυχολόγο την συνάντηση μου μαζί του και εκείνη μου είπε “δεν θα ακούς κανέναν άλλο, μόνο εμένα θα ακούς” και συνέχισε απτόητη να μου αναλύει λεπτομερώς τους χαρακτήρες και τις προσωπικότητες όπως τα είχε ετοιμάσει για ένα σεμινάριο που έκανε παλιότερα σε μια ασφαλιστική εταιρία θεωρώντας ότι οι εξονυχιστικές λεπτομέρειες για τους ανθρώπινους χαρακτήρες που χρειάζονταν οι ασφαλιστές για να πουλάνε ασφαλιστικά συμβόλαια ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν κι εγώ σε κείνη τη φάση της ζωής μου (που να κάθεσαι τώρα να ετοιμάζεις άλλο υλικό).

Όταν μετά απ’τα πολλά χαστούκια το εμπέδωσα επιτέλους ότι λάθος άνθρωπο εμπιστεύτηκα πήγα στον ψυχίατρο (κάτι που θα πρεπε να είχα κάνει αμέσως μετά την πρώτη συνάντηση και να μην ξαναπατήσω στην άλλη). Ο άνθρωπος όταν χτυπούσε το τηλέφωνο ή απαντούσε πολύ σύντομα και τους έλεγε να πάρουν σε μια ώρα ή δεν απαντούσε καθόλου. Μιλούσε με απλά λόγια χωρίς να χρησιμοποιεί εξειδικευμένη επιστημονική ορολογία και ταμπέλες και δεν σε έκανε να νιώθεις προβληματικός. Δεν περιαυτολογούσε για τις σπουδές του και το έργο του ενώ είχε άριστη εκπαίδευση και κατάρτιση και πολύχρονη εμπειρία και έργο στο ενεργητικό του. Δεν σου έτρωγε την ώρα μιλώντας για τα προσωπικά του όπως έκανε η άλλη δήθεν γιατί ο ψυχολόγος πρέπει να φέρνει παραδείγματα απ’την προσωπική του ζωή. Μόνο που κατά ένα περίεργο τρόπο το σενάριο για το ίδιο παράδειγμα κάθε φορά άλλαζε. Το ίδιο πράγμα αλλιώς το παρουσίαζε τη μια φορά αλλιώς την άλλη. Μια αλήθεια δεν έπαιρνες από πάνω της. Τώρα καταλαβαίνω γιατί, τότε όμως ήμουν μακριά νυχτωμένη. Το πρόβατο πήγε στο λύκο για να το σώσει απ’το λύκο. Γίνεται; Αποτέλεσμα, οι δύο λύκοι κάναν πάρτι αργοψήνοντας την προβατίνα.

Και για να σοβαρευτώ, το ποιο σημαντικό, ο ψυχίατρος ποτέ δεν μου επέβαλε τι να κάνω και ποτέ δεν αμφισβήτησε το ένστικτό μου και την κρίση μου. Επιτέλους κατάλαβα ότι δεν είμαι τρελή και αισθάνθηκα ότι κάποιος καταλαβαίνει πως νιώθω. Αναλύαμε τις επιλογές που είχα αλλά πάντα μου έλεγε “η απόφαση είναι δική σου”. Ποτέ δε μου είπε χώρισε ή μη χωρίζεις γιατί ο ρόλος του σωστού επαγγελματία δεν είναι να σου πει αυτός τι να κάνεις αλλά να σε βοηθήσει να καταλάβεις μόνος σου τι είναι αυτό που θέλεις. Κι όταν έφτασα στο σημείο να πάρω την απόφαση να κάνω το μεγάλο βήμα και να χωρίσω, φοβισμένη και εξουθενωμένη πια, όχι μόνο δε με φόρτωσε με ενοχές, αλλά φρόντισε να απομακρύνει κάθε ενοχή που μπορεί να είχα. Μου είπε τα σοφά λόγια “Στη ζωή κάποιες φορές κάνουμε αυτό που θέλουμε και κάποιες φορές κάνουμε αυτό που μπορούμε. Η απόφαση είναι δική σου.” Ήξερε πως αν μου έλεγε “χώρισε”, λόγω της προσωπικότητας μου θα υπερέβαλα εαυτόν για να τα καταφέρω, χωρίς ίσως να είμαι έτοιμη ακόμη, αλλά για να φανώ ικανή και δυνατή στα μάτια του (υποσυνείδητα για να φανώ ικανή και δυνατή στα μάτια της πατρικής φιγούρας εξουσίας). Το ίδιο και αν μου έλεγε πάλεψε να σώσεις το γάμο (αυτό που έκανε η άλλη δηλαδή), θα το πάλευα μέχρι τελικής πτώσης όπως και έκανα, για να αποδείξω στη γονεϊκή φιγούρα εξουσίας ότι τα κατάφερα. Έτσι με είχαν εκπαιδεύσει οι γονείς μου, με αποδέχονταν μόνο αν εκπλήρωνα τις επιθυμίες τους και έκανα αυτό που ήθελαν εκείνοι και αυτό συνέχιζα να κάνω με κάθε φιγούρα εξουσίας.

Ευτυχώς, πάντα στη ζωή μου έρχεται ο από μηχανής θεός. Έρχεται βέβαια την τελευταία στιγμή όταν πια βρίσκομαι στο χείλος του γκρεμού και νιώθω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Έρχεται όμως (αυτό είναι το σημαντικό) από εκεί που δεν το περιμένω και τη γλιτώνω στο παρά πέντε. Εκεί να δεις αδρεναλίνη! Ποια extreme sports και πράσινα άλογα, το μεγαλύτερο extreme sport είναι να προσπαθείς να ζήσεις τη ζωή σου μέσα στην αλήθεια χωρίς να θυσιάσεις τις αξίες σου.

Τελειώνοντας (επιτέλους!!! είμαι και γλωσσού… αν αρχίσω, σταματημό δεν έχω), το νου σας! Κυκλοφορούν πολλά ανθρωποειδή εκεί έξω που θεωρούνται και διακεκριμένοι και περιζήτητοι επιστήμονες (γιατί κάνουν καλές δημόσιες σχέσεις και είναι στα κυκλώματα) ψυχολόγοι κυρίως, πιο σπάνια νομίζω ψυχίατροι, οι οποίοι ενώ δεν τόλμησαν ποτέ να κοιτάξουν μέσα τους και να αναγνωρίσουν τα δικά τους θέματα και να τα δουλέψουν, παίζουν με τις ζωές των άλλων (είναι κι αυτό μια μορφή εξουσίας που χαϊδεύει το ναρκισσισμό τους), πουλώντας στείρα θεωρητική γνώση χωρίς να μπορούν να είναι ανθρώπινοι. Δεν νοείται θεραπευτής που ο ίδιος δεν έχει επαφή με το συναίσθημα του και δεν έχει τακτοποιήσει πρώτα τα δικά του ψυχολογικά θέματα. Όταν ο άλλος δεν έχει τολμήσει ποτέ να έρθει αντιμέτωπος με τον δικό του εσωτερικό πόνο και να τον νικήσει για να μπορέσει να εξελιχθεί, πως να μπορέσει να καταλάβει τον πόνο του άλλου και να τον βοηθήσει; Το νου σας λοιπόν! Κυκλοφορούν ελεύθερα εκεί έξω και είναι πολλοί. Πολλοί και επικίνδυνοι… καταστρέφουν ζωές. Εννοείται πως υπάρχουν και σωστοί και ευσυνείδητοι επαγγελματίες (λαμπρό παράδειγμα ο ψυχίατρος που με βοήθησε) αλλά πρέπει να ψάξεις να τους βρεις. Να είσαστε προσεκτικοί και επιφυλακτικοί στην αρχή. Το ένστικτό μας πάντα μας λέει την αλήθεια αλλά λόγω ανασφάλειας και της αίσθησης του επείγοντος που μας οδηγεί εκεί παραβλέπουμε τα σημάδια που συνήθως είναι εμφανή από την αρχή. Πολύ προσοχή λοιπόν γιατί δεν αγοράζεις ρούχο που και να βγει σκάρτο λες δεν πειράζει πέταξα κάποια χρήματα. Εδώ χάνεις πολύτιμα χρόνια απ’τη ζωή σου και το σημαντικότερο κινδυνεύει η ψυχική σου ισορροπία. Η ζημιά είναι μεγάλη και αν δεν έχεις το ψυχικό σθένος και λίγη τύχη, ίσως και ανεπανόρθωτη.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

85 points
Upvote Downvote

22
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
8 Θέματα σχολίων
14 Απαντήσεις θεμάτων
5 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
15 Συντάκτες σχολίων
EMleasMariXthesiniGranita Lemoni Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Valia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που προτείνεται σε κάποιον μέσα από το site να απευθυνθεί σε ψυχολόγο, σε τι είδους επαγγελματία θα τύχει.
Ανήθικη κι αντιδεοντολογική η συμπεριφορά της, σε έβλεπε σαν χρήματα, σαν αμοιβή ανά ώρα. Ήθελε να συντηρεί την πελατεία της κι όχι να βοηθήσει όσους κατέφευγαν στη βοήθειά της για να παρατείνει τις επισκέψεις στο γραφείο της.
Μπράβο για τη δημοσιοποίηση τής ιστορίας, θα βοηθηθούν άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια θέση. Χαίρομαι ειλικρινά που βρήκες τον δρόμο σου κι όλα πήγαν καλά στο τέλος☺

Nya92
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Αυτό μπορεί να συμβεί δυτυχώς με κάθε γιατρό και κάθε επαγγελματία γενικότερα. Υπάρχουν επαγγελματίες, υπάρχουν και ανθρωποειδή..αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να ψάξουμε για βοήθεια. Πχ αν χαλάσει η βρύση σου και σου προτείνει κάποιος έναν υδραυλικό θα του πεις όχι προτιμώ να κάνω το σπιτι πισίνα γιατί μπορεί να πέσω σε κάποιον ηλίθιο;
Το θέμα είναι να βρίσκεις κάποιον γιατρό (και γενικότερα επαγγελματία) που να σου ταιριάζει και να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στο γιατί επιλέγεις ή όχι αυτόν τον άνθρωπο. Είναι δύσκολη διαδικασία, αλλά πρέπει να γίνεται

Valia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν είπα ότι δεν πρέπει να ψάξουμε για βοήθεια. Απλά όλα όσα γράφεις τα θεωρώ δεδομένα και δεν τα έγραψα συνειδητά για να μην μακρυγορήσω στο σχόλιό μου άσκοπα.
Εννοείται ότι σε κάθε επαγγελματικό κλάδο υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες και πιστεύω ότι αυτή είναι μια κοινή αντίληψη όλων μας.

Xthesini
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εξαιρετικό το κείμενο σου και με άγγιξε πάρα πολύ. Μάλιστα ήρθε σε στιγμή που γυρόφερνα στο μυαλό μου να γράψω κι εγώ κάτι σχετικά με τις κάκιστες εμπειρίες μου με ψυχολόγους. Με κάλυψες και με το παραπάνω όμως. Αναγνώρισα πολλές συμπεριφορές που περιγράφεις και στις δικές μου εμπειρίες με τρεις διαφορετικούς ψυχολόγους. Άπειρος χαμένος χρόνος από συνεδρίες (όπως τα λες, από φαγητό μέχρι προσωπικά τηλεφωνήματα και διάφορα άλλα, η μία έπαιζε και με τον σκύλο της την ώρα που μιλούσα πχ), συνεχείς προσωπικές ιστορίες τους (για τα πεθερικά τους, τα παιδιά τους μέχρι γκομενικά, κουτσομπολιό και ό,τι άλλο μπορείτε να… Διαβάστε περισσότερα »

Påskeegg
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Ως ψυχολόγος απογοητεύομαι και λυπάμαι πάρα πολύ που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που δηλώνουν επαγγελματίες και παίρνουν στο λαιμό τους τις ζωές ανθρώπων που ήδη χρειάζονται βοήθεια. Ελπίζω να βρήκες και εσύ κάποιον επαγγελματία που τελικά όντως να σε βοήθησε.

Xthesini
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σ’ ευχαριστώ πολύ! Δεν βρήκα, όχι. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι έτοιμη να δώσω άλλη ευκαιρία ακόμα ούτε νιώθω πως έχω την ενέργεια να ξεκινήσω πάλι απ’ την αρχή, με εξαντλεί η σκέψη και μόνο. Κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Έχεις πολύ δίκιο για το ότι φτάνεις στα γραφεία τους θολωμένος, σε απόγνωση ίσως, και ψάχνεις να πιαστείς από οπουδήποτε γιατί πνίγεσαι. Έχω και εγώ άσχημες εμπειρίες με ψυχίατρο και ψυχολόγους. Η διαφορά στην τελευταία περίπτωση, όπου και επέλεξα ψυχαναλυτή ήταν η εξής. Ήμουν σε κατάρρευση, σε τέλμα, θολωμένη, απεγνωσμένη, σε πλήρη σύγχυση. Θυμάμαι ξυπνούσα το πρωί και αμέσως μόλις είχα επαφή με την αίσθηση ότι είμαι ξύπνια, ούρλιαζα στο κρεβάτι κανονικά αλλά χωρίς ήχο για λεπτά ολόκληρα. Χωρίς να ξέρω γιατί, φαινομενικός λόγος δεν υπήρχε. Η διαύγεια που είχα να διαλέξω σωστά αυτή τη φορά οφειλόταν στο ότι είχα… Διαβάστε περισσότερα »

Granita Lemoni
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Δυστυχώς αν μένεις επαρχία, δεν αρκεί μόνο να έχεις διαύγεια, αλλά να είσαι τυχερός και να βρίσκεται στην περιοχή σου κάποιος σωστός επαγγελματίας. Έχω αναφέρει ξανά ότι λόγω επαγγέλματος έχω συνεργαστεί με διάφορους ψυχολόγους και άλλους επαγγελματίες του ευρύτερου κλάδου της ψυχικής υγείας και έχω εμπειρίες από θεραπευτές ως θεραπευόμενη. Δεν φαντάζεστε τι σαπίλα κυκλοφορεί, ακριβώς επειδή όσοι απευθύνονται σε έναν ειδικό είτε για τους ίδιους, είτε για τα παιδιά τους (στη δική μου περίπτωση) είναι θολωμένοι, νιώθουν χαμένοι ή ακόμη και τρομοκρατημένοι. Αυτό δεν αναιρεί φυσικά το γεγονός ότι υπάρχουν και πολλοί, καλοί επαγγελματίες, απλά (προσωπική άποψη και πιθανόν… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Έχεις πολύ δίκιο για την επαρχία, πρέπει να είσαι και τυχερός και πιστεύω και εγώ πως πάρα πολλοί ψ είναι μη επαρκώς εκπαιδευμένοι ή έκαναν κάποια σεμινάρια και δηλώνουν ψ. Και ναι, ξεκινάς από το καλό βιογραφικό αλλά δεν σου εξασφαλίζει πάρα πολλά από μόνο του, μόνο μια στοιχειώδη ασφάλεια ότι δεν θα πέσεις σε μπαγαπόντη. Θέλει τύχη, ψάξιμο, διαύγεια, κίνητρο, χημεία, είναι πληθώρα παραγόντων που χρειάζεται. Υπάρχει και το skype βέβαια που μπορεί να βοηθήσει αν κάποιος μένει επαρχία. Απλά δεν ξέρω καθόλου αν είναι αποτελεσματικό όταν κανείς ξεκινά έτσι από την αρχή. Εγώ έκανα skype για 2 χρόνια… Διαβάστε περισσότερα »

Mari
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

“Έριξα όλο το βάρος μου πάνω του για να καταφέρω να πάω ενάντια στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης τη μεταβατική στιγμή που έμεινα χωρίς ταυτότητα,” Love

EM
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Leas, πάντα μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις και αυτά που λες. “η μεταβατική στιγμή που έμεινα χωρίς ταυτότητα” μου έκανε μεγάλο κλικ τώρα. Τί μέθοδο ψυχανάλυσης ακολούθησες; Εγώ λακανική, αλλά τυχαία, δεν γνωρίζω κάποια άλλη.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ο αναλυτής μου είναι μέλος και της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας (ανάμεσα σε άλλες ψυχαναλυτικές εταιρείες) που λειτουργούν σύµφωνα µε τους κανόνες της Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Ένωσης και βασίζονται στη γνώση που προέρχεται από τις θεμελιακές ανακαλύψεις του Φρόιντ. Άρα πρόκειται για Φροϊδικό μοντέλο αλλά προσαρμοσμένο στις νέες, εξελιγμένες επιταγές της θεωρίας και της τεχνικής της Ψυχανάλυσης. Τώρα, έχει σημασία και η σχολή που προτιμά ο κάθε μεμονωμένος ψυχαναλυτής στον τρόπο που ασκεί την τέχνη αυτή, πράγμα που επηρεάζει βέβαια τη δουλειά του με τους αναλυόμενους. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρη για τη σχολή της προτίμησης του (δεν είπε, φυσικά), αλλά από… Διαβάστε περισσότερα »

EM
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Είμαι ευχαριστημένη, υπάρχει πρόοδος, τα άγχη μου έχουν μειωθεί. Τώρα νοιώθω πως είμαι σε κομβικό σημείο και πρέπει να αποχωριστώ ένα κομμάτι από τον παλιό μου εαυτό και μάλλον αντιστέκομαι. Δε μου έχει πει κάτι τέτοιο, είναι η αίσθηση που έχω. Γι’αυτό μου έκανε κλικ αυτό που έγραψες. Όσον αφορά τη μέθοδο, δεν έχω κάποιο μέτρο σύγκρισης αλλά απλά λειτουργεί. Και εκπλήσσομαι πώς μπαίνει η σκέψη μου σε τάξη, αφού κυρίως μόνη μου μιλάω. Ο Λακάν έλεγε “το ασυνείδητό είναι δομημένο ως γλώσσα”, μου αρέσει πολύ αυτό σαν σκέψη οπότε το βλέπω σαν παιχνίδι και άσκηση ορισμένες φορές, την αποκρυπτογράφηση… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Ειλικρινά, θα ήθελα πολύ να ακούσω την γνώμη της κυρίας Ξανθοπουλίδου για την συγκεκριμένη ψυχολόγο. Καταρχήν, είναι νόμιμο κάποιος να εξασκεί τόσο λάθος την επιστήμη του;

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Εδώ υπάρχει διευθυντής νοσοκομείου χωρίς πτυχίο η οποιοδήποτε άλλη γνώση.τα έφεραν έτσι οι συγκυρίες που το έμαθα και σοκαρίστηκα.Βεβαια μετά θυμήθηκα ότι στην Ελλάδα ζω και ο,τι δηλώνεις είσαι.
Θα πρότεινα η γραφουσα να κοιτάξει κατά πόσο μπορεί να μηνύσει την σιχαμενη ψυχολόγο

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Θα ήθελα να διαβάσω περισσότερες εμπειρίες από συνεδρίες. Οταν ξεκινάει κάποιος συνεδρίες δεν γνωρίζει τι είναι σωστό και τι όχι για αυτό έχει πάει και εκεί άλλωστε. Είναι μπερδεμένος και είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει αν ο άνθρωπος που επέλεξε να ξεκινήσει αυτή τη δύσκολη προσπάθεια της ενδοσκόπησης είναι σωστός ή όχι.

Αρνίτσι-μπίτσι
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ μαζί σου, Maggie. Είναι δύσκολο μερικές φορές ως θεραπευόμενος να ξεχωρίσεις τι είναι αποδεκτό και τι όχι. Μερικές φορές επίσης μπορεί να γίνονται ή να λέγονται πράγματα που δεν σου αρέσουν, αλλά να σκεφτείς ότι οκ, δε πειράζει που δεν είναι όλα τελεια γιατί παίρνω πράγματα από τη διαδικασία έτσι και αλλιώς. Κάπως εναναπαύεσαι κιόλας, μπορεί να σκεφτείς “ποιός βρίσκει άλλον τώρα;”. Έτσι και εγώ δεν άκουγα τα μικρά καμπανάκια (ή και μεγάλα μερικές φορές) και όταν άρχισα να ακούω τα “μη κάνεις παιδί γιατί δεν θα το αντέξεις” , “μη δεχτείς την τάδε δουλειά γιατί θα είναι too… Διαβάστε περισσότερα »

Xthesini
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αρνίτσι-μπίτσι (πόσο τέλειο nickname btw), θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ το σχόλιό σου. Πατρονάρισμα, καθοδήγηση με βάση την δική τους φιλοσοφία ζωής και όχι τα βιώματα σου και τον χαρακτήρα σου, προσπάθειες χειραγώγησης, επιβολής της γνώμης τους και τόσα άλλα. Εμένα η μια από όλες είχε πετάξει μέσα στη θεραπεία και διάφορες μεταφυσικές μπούρδες, είχε μπλέξει και άλλους θεραπευόμενους της (ενώ δεν έκανα ομαδική), μόνο περαστικούς να πουν την γνώμη τους δεν είχαμε. Η μόνη διαφορά είναι ότι και η ψυχολόγος που ακολούθησε (φτασμένη στο χώρο, με πολλές περγαμηνές και τσουχτερές τιμές), ακολούθησε το ίδιο μοτίβο με την… Διαβάστε περισσότερα »

PJ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Σφίχτηκε η καρδιά μου μέχρι να φτάσουμε στο αισιόδοξο φινάλε.

bellatrix
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συγχαρητηρια για την δουλειά που έχεις κάνει για τον εαυτό σου και πόσο μακρυά έχεις φθάσει. Μπράβο.

Λυπάμαι πολύ για τα όσα βίωσες και πότε δεν είναι αργά να ζήσεις αυτά που πιστεύεις ότι έχασες. Τώρα θα τα απολαύσεις στο έπακρο

Καλή τύχη και εύχομαι να διαβαζουμε και άλλες τέτοιες ιστορίες.

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Αχ κορίτσι μου εύχομαι να σου φέρει η ζωή χαρά και γαλήνη!
Η ψυχολόγος των οπισθίων είναι για κλωτσιές και να φροντίσεις σε φίλους και γνωστούς να την κάνεις ρόμπα.να μάθουν όλοι με τι μοσχάρι έπαιξες τη ψυχική σου υγεία.εδω σίγουρα δεν επιτρέπεται να βάλεις όνομα όμως προφορικά να το πεις παντού!Ναυριασα παρά πολύ με το τι ανήθικο άτομο συνάντησες.ελπιζω να έχεις κόψει επαφές με την οικογένεια σου και τα πράγματα να έχουν στρώσει

Entropy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Τόσο το κείμενο, όσο και τα σχόλια, μου θύμισαν το “Άκου, Ανθρωπάκο”
Χρόνια πίσω με γυρίσατε!!!