Προσωπική ιστορία: Το ίσως και το μήπως

Θα τολμήσω να μοιραστώ εδώ μια πολύ προσωπική αφήγηση.

Μια κοπέλα στην παρέα μλάει, μιλάει, μιλάει και μας λέει τις ιστορίες της. Την ακούω με προσοχή αλλά πάντα μου δημιουργεί απορία η ένταση που έχει. ” Βρε μήπως…; “, λέω μέσα στο κεφάλι μου. Ίσως…

Θα τολμήσω λοιπόν να υποθέσω ότι είναι πολύ θυμωμένη με αυτά που συμβαίνουν στον πλανήτη όπως λέει (χίπικη διάλεκτος για όσους δεν ξέρουν). Καλά ως εδώ. Όταν τη βλέπω κάνω μια προβολή (projection) της λύπης μου σε εκείνη και νομίζω ότι είναι λυπημένη και όχι θυμωμένη. Μήπως είναι μια το ένα μια το άλλο; Ίσως…

Οι ψυ γενικά λένε ότι ο θυμός είναι σαν τον ατμό. Εκτονώνεται και τέλος. Με ρωτάνε όμως πόσο έχω βράσει μέσα μου πρώτα, πόσο ζεστό νιώθω το στέρνο μου όταν θυμώνω; Όχι. Κάνεις δεν το ξέρει αυτό, αν δεν είναι πολύ συναισθηματικός όπως εγώ.

Εγώ λοιπόν είμαι κυρίως θυμωμένη. Έχω καταπιέσει τόνους θυμού και για αυτό μου βγαίνει η λύπη σαν αυτόματη αντίδραση σε πολλά ερεθίσματα, όπως οι ιστορίες της κοπέλας (Βάλε και ότι ο μεγάλος μου έρωτας δε με θυμάται, δε με ξέρει).

Η πρώτη μου ψυ είπε ότι έχω μέσα μου “στρώματα” λύπης, εγώ λέω στρώματα θυμού. Καλά, αυτήν συχνά δεν την καταλάβαινα.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά θα μου πείτε. Γιατί πιστεύω ότι όταν κάποιος μας δημιουργεί στο κεφάλι την απορία μήπως και η απάντηση που μας δίνει ο εαυτός μας είναι ίσως, τότε κάπως έχουν αλληλοεμπλακεί η λύπη και ο θυμός του ενός και του άλλου. Εγώ προσωπικά σε αυτές τις περιπτώσεις τρέχω μακριά.  Εκτός αν ο “άλλος” είναι ο ψυ σας , στις υπόλοιπες περιπτώσεις προσοχή ΜΕΓΑΛΗ στο πότε και πώς θα ανοίξετε προς  το πρόσωπο που δημιουργεί την αμφιβολία (καταπιείτε το καλύτερα και τρέξτε τρέξτε σα να μην υπάρχει αυριο) γιατί έχω δει και “καταστροφές” να συμβαίνουν. Ο ψυ πληρώνεται για να σας ακούει, μην το ξεχνάμε .

Κλείνοντας θα πω ότι η πρώτη μου ψυ (αυτή που δεν την καταλάβαινα) είχε πει ότι από τη λύπη μπορούμε να μάθουμε πολλά.

Ίσως αυτό να είναι η μόνη αλήθεια.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

-72 points
Upvote Downvote