Προσωπική ιστορία: Σκεφτόμουν ότι εγώ έφταιγα που του είχα δώσει δικαιώματα

Άρχισα να διαβάζω για φεμινισμό στα 16 μου προς 17. Ήταν η τελευταία χρονιά του φροντιστηρίου Αγγλικών, πήγαινα για το δίπλωμα του Proficiency και είχα αποφασίσει να το δω πιο ζεστά το θέμα. Αυτό σημαίνει ότι δεν ήθελα να αρκεστώ στο εγχειρίδιο του φροντιστηρίου, αλλά να εξοικειωθώ περαιτέρω με τη φυσική γλώσσα, μέσω του Ίντερνετ. Πλέον αναγνωρίζω πως απλά έψαχνα μια δικαιολογία να περνάω περισσότερο χρόνο online – το πτυχίο πάντως το πήρα. Ξεκίνησα, λοιπόν, από αυτό που συχνά αποκαλείται υποτιμητικά “Tumblr feminism”. Για εμένα, βέβαια, σήμανε το άνοιγμα ενός καινούργιου κόσμου, ακόμη κι αν δεν το κατάλαβα αμέσως. Στην πραγματικότητα, μου πήρε κάποιο χρόνο να κατανοήσω πλήρως ό,τι διάβαζα στα αγγλόφωνα φεμινιστικά blogs κι εκ των υστέρων διαπίστωσα πόσο με διαμόρφωσαν.

Το Ίντερνετ ήταν ο μόνος χώρος όπου μπορούσα να είμαι εντελώς ελεύθερη. Μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό κι από πολύ νωρίς έμαθα να προσέχω τι λέω και τι κάνω, καθώς η επιτήρηση του ευρύτερου κοινωνικού περίγυρου ήταν πολύ αυστηρή. Δεν είναι ότι η οικογένειά μου ήταν μπαμπούλες, μάλιστα, για τα δεδομένα του χωριού, είναι αρκετά ανοιχτόμυαλοι και σίγουρα πολύ υποστηρικτικοί – όμως εγώ ένιωθα πως έπρεπε να είμαι καλό κορίτσι. Ήξερα πως η παραμικρή μου ενέργεια θα είχε αντανάκλαση στην οικογένειά μου και παρόλο που δεν ένιωθα πίεση να τους κάνω περήφανους, πρόσεχα πάρα πολύ να μην τους ντροπιάσω με οποιονδήποτε τρόπο. Ως καλό κορίτσι, δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάρω το πτυχίο των Αγγλικών, κι εφόσον η μελέτη στο σπίτι και η ανάγνωση blog στο διαδίκτυο δεν έλυναν το πρόβλημα των προφορικών μου επιδόσεων, όταν η καθηγήτρια μου, μού πρότεινε να κάνω προφορικά μαθήματα με τον Αμερικανό που απασχολούσε στο φροντιστήριο της στην πόλη, δέχτηκα. Έτσι, όλο το Νοέμβρη πριν τις εξετάσεις, έπαιρνα κάθε Παρασκευή το λεωφορείο και κατέβαινα στην πόλη για τα μαθήματα με τον Κ.

Πήγα στο πρώτο μάθημα περιμένοντας ότι θα δω έναν σαραντάρη καθηγητή, κάπως σαν τον Robin Williams στο Dead Poets Society (δεν ξέρω γιατί). Αντ’ αυτού, είδα έναν κατάξανθο 27χρονο, ψηλό κι αδύνατο σαν στέκα, με cargo παντελόνι και πουλόβερ, που από μακριά θα μπορούσε να περαστεί και για συμμαθητής μου, αν οι συμμαθητές μου είχαν ακουστά για την ύπαρξη παντελονιών που δεν ήταν φόρμες. Χαιρέτισα αγχωμένη, η καθηγήτρια έκανε τις συστάσεις κι έφυγε για το μάθημά της, κι εμείς ξεκινήσαμε το δικό μας. Με το που μείναμε μόνοι, κατάλαβα πως δεν αισθανόμουν άβολα επειδή ήταν πρώτο μάθημα, αλλά λόγω του βλέμματός του. Δεν μπορούσα να το προσδιορίσω, αλλά μου δημιουργούσε ανασφάλεια. Εκείνος πάλι ήταν πολύ χαλαρός – μάλιστα, κάποια στιγμή έβγαλε μια σακούλα φιστίκια και ένα μπουκάλι coca cola από το σακίδιο του κι άρχισε να μασουλάει. Κατά τα λοιπά, το μάθημα κυλούσε ομαλά, αν εξαιρέσω τις προσωπικές ερωτήσεις που μου έκανε, διακριτικά.

Μετά από λίγη ώρα, το διπλανό τμήμα σχόλασε και φεύγοντας έκανε φασαρία, με αποτέλεσμα ο Κ. να σηκωθεί από τη θέση του, για να κλείσει την πόρτα. Πριν προλάβω να αγχωθώ για την κλειστή πόρτα και πριν επιστρέψει στη θέση του, με τη δικαιολογία ότι ήθελε να δει κάτι στο βιβλίο που είχα ανοιχτό μπροστά μου, έσκυψε από πάνω μου πολύ κοντά. Κόκαλο η loglady. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή ήταν ΦΙΣΤΙΚΙΑ, ΦΙΣΤΙΚΙΑ, ΦΙΣΤΙΚΙΑ (είχε έρθει τόσο κοντά, που μύριζα την ανάσα του) και “πήγαινε στη θέση σου ΤΩΡΑ”. Ακόμη έτρεμα στο λεωφορείο της επιστροφής και ένιωθα ανήσυχη. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν και, προς ανακούφισή μου, στα επόμενα μαθήματα ήμουν μαζί με άλλες δυο κοπέλες, οι οποίες επίσης έδιναν εξετάσεις σε έναν μήνα. Παραδέχομαι ότι η ανακούφισή μου δεν είχε να κάνει μόνο με το ότι δεν θα ήμουν μόνη μαζί του, αλλά κυρίως με το ότι ήταν ομορφότερες από εμένα και ίσως, σκέφτηκα, να του τραβούσαν εκείνες την προσοχή. Στα μαθήματα αυτά, η συμπεριφορά του Κ. ήταν τελείως διαφορετική: εξακολουθούσε να είναι χαλαρός, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν καθόλου απειλητικός, σε σημείο να νιώσω πολύ άνετα και να σκεφτώ ότι είχα παρεξηγήσει τα πάντα κι ότι απλά ήμουν μια συντηρούκλα που δεν “έπιανε” την αμερικανική διδακτική προσέγγιση του Κ. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι το πολιτισμικό χάσμα ήταν που έφταιγε (τρομάρα μου), όπως και το ότι ήμουν πολύ παιδάκι που τρόμαζε με το παραμικρό. Έτσι, όταν μας ρώτησε χαλαρά αν έχουμε msn, δεν το πολυσκέφτηκα πριν του δώσω το mail μου. Μάλιστα, κι οι τρεις μας ενθουσιαστήκαμε με την προοπτική της επικοινωνίας στα Αγγλικά και της περαιτέρω εξάσκησης.

Τελειώνοντας το φροντιστήριο, είχα περισσότερο ελεύθερο χρόνο να μπαίνω στο msn. Ξεκινήσαμε να επικοινωνούμε αραιά για περίπου έναν χρόνο. Αρχικά μιλούσαμε εντελώς φιλικά, αλλά σιγά σιγά άρχισε να προσπαθεί να με φλερτάρει. Κάποτε, την ώρα που μιλούσαμε, άλλαξε τη φωτογραφία του και έβαλε μία τραβηγμένη από την κάμερα του υπολογιστή, στην οποία ήταν χωρίς μπλούζα στο μισοσκόταδο. Άρχισαν πάλι τα καμπανάκια, αλλά αποφάσισα να τα αγνοήσω. Δεν ήθελα με τίποτα να πιστέψω ότι η πρώτη μου εντύπωση ήταν η σωστή. Αγνόησα, ακόμη, το γεγονός ότι ήταν μονίμως online, σαν να περίμενε να συνδεθώ κι εγώ – κι όταν το έκανα, μου έστελνε μήνυμα κατευθείαν. Από πλευράς μου, πάσχιζα να κρατήσω τη συζήτηση σε φιλικό επίπεδο, μέχρι που άρχισε τις σεξουαλικές αναφορές. Του είπα ευθέως ότι δεν χρειαζόμουν αυτές τις πληροφορίες. Με αγνόησε: συνέχισε τη λεκτική παρενόχληση και τις γλαφυρές περιγραφές, ισχυριζόμενος ότι απλώς νιώθει άνετα μαζί μου. Δεν μπορούσα να συνεχίσω να κάνω την ανήξερη, οπότε διέκοψα την επικοινωνία χωρίς προειδοποίηση. Φρόντισα από εκεί και πέρα να συνδέομαι στο msn ως αόρατη, αλλά δεν τολμούσα να τον διαγράψω. Ακόμη και σ’ εκείνη τη φάση, υπήρχαν μέσα μου ψήγματα αμφιβολίας ότι το παρεξήγησα το παιδί, ότι μπορεί όντως να του φάνηκα αρκετά κουλ, ώστε να μου μιλάει χύμα. Το ότι αυτή η αμφιβολία ήταν εντελώς ασυμβίβαστη με το γεγονός πως τον απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι δεν ήμουν σε θέση να το επεξεργαστώ τότε – η επίδραση του φεμινισμού του Tumblr δεν είχε εμφανιστεί πλήρως. Ενημέρωσα τις φίλες μου για τον Κ. (κάτι που αποδείχτηκε σοφό), αλλά δεν είπα τίποτα στους δικούς μου. Θεωρούσα ότι το ζήτημα είχε λήξει, όταν, την ημέρα των δέκατων όγδοων γενεθλίων μου, κι ενώ είχαμε κάποιους μήνες να μιλήσουμε, ο Κ. αποφάσισε να πάρει το λεωφορείο και να ανέβει στο χωριό μου, επίσης χωρίς προειδοποίηση.

Εκείνη την ημέρα είχα κανονίσει με τις φίλες να βρεθούμε για καφέ και, για καλή μου τύχη, καθυστέρησα στο ραντεβού μας. Εκείνες έφτασαν πρώτες στην πλατεία, που ήταν το σημείο συνάντησης, τον είδαν και με πήραν ταραγμένες τηλέφωνο να με πληροφορήσουν. Μετά το στιγμιαίο σοκ, με έπιασε πανικός. Σίγουρα δεν μπορούσα να πάω στο ραντεβού μας. Άρχισα να κάνω ένα σωρό καταστροφικά σενάρια στο μυαλό μου: ότι αυτός θα έβρισκε το σπίτι μου, θα ενημέρωνε κόσμο ότι με ψάχνει ή ότι έχει έρθει για μένα, θα γινόμουν ρεζίλι, θα μάθαιναν οι γονείς μου και το χωριό ότι έχω παρτίδες με έναν 28χρονο, θα με μάλωναν, θα απογοητεύονταν. Εν τέλει, οι φόβοι μου αποδείχτηκαν υπερβολικοί, μιας και κανείς ποτέ δεν έμαθε τον πραγματικό λόγο της επίσκεψής του, εκτός από εμένα και τις φίλες μου. Πάντως εκείνα τα γενέθλια τα πέρασα τρομοκρατημένη στο σπίτι. Ένιωθα πάλι αυτή την παραβίαση που είχα αισθανθεί όταν είχε σκύψει από πάνω μου στο μάθημα: αυτή τη φορά μπορεί να μην είχε εισβάλει στον προσωπικό μου χώρο, είχε όμως εισβάλει στο περιβάλλον μου. Πίστευα πως το ότι ζούσε σε άλλη πόλη σήμαινε πως είμαι ασφαλής, πως δεν θα τολμούσε να με αναζητήσει. Μετάνιωνα την ώρα και τη στιγμή που του έδωσα το e-mail μου, σκεφτόμουν ότι εγώ έφταιγα που δεν έκοψα την επικοινωνία νωρίτερα, ότι εγώ του είχα δώσει δικαιώματα, λάθος εντύπωση.

Σχετικά σύντομα, ευτυχώς, ακριβώς εξαιτίας της ενασχόλησής μου με το φεμινισμό, κατάλαβα ότι το έβλεπα τελείως λάθος. Αν και ξεκίνησα να διαβάζω φεμινιστικά blogs επειδή μου φαινόταν trendy, στην πορεία διαπίστωσα ότι το περιεχόμενό τους με αφορούσε άμεσα. Διάβασα για συναίνεση, διάβασα για άνισες σχέσεις, διάβασα για την κουλτούρα του βιασμού, για την πατριαρχία. Είδα καθαρά τι μου είχε συμβεί κι ότι δεν το είχα προκαλέσει με κανέναν τρόπο. Απέκτησα ένα είδος αυτοπεποίθησης που δεν μου είχε καλλιεργήσει ούτε η οικογένεια ούτε το ευρύτερο περιβάλλον μου. Έτσι, όταν ο Κ. “ξαναχτύπησε”, μήνες μετά τα γενέθλιά μου, ένιωθα έτοιμη να τον αντιμετωπίσω. Ένιωθα ασφαλής.

Με ενημέρωσε ότι τότε είχε έρθει στο χωριό περιμένοντας ότι κάπου θα με πετύχαινε. Του είπα ότι είχα διάβασμα. Μου είπε ότι ήταν θλιμμένος, γιατί επικοινωνούσε για μήνες με μία “Μαρία”, η οποία, βάσει της περιγραφής του, ήμουν εγώ (παρόλο που εγώ λέγομαι loglady κι όχι Μαρία) κι έδειχνε ότι τον γούσταρε, αλλά ξαφνικά διέκοψε απότομα την επικοινωνία. Τι λε’ ρε παιδί μου. Έγινε επιθετικός, άρχισε να μου βρίζει τη “Μαρία” με χυδαίο τρόπο, επιμένοντας ότι τον είχε κοροϊδέψει, ότι είχε παίξει μαζί του. Έγινα έξαλλη και του απάντησα ότι δεν είχε καμία δουλειά να φλερτάρει μια ανήλικη και να περιμένει ανταπόκριση, ότι εκείνος ήταν ο ενήλικας και έπρεπε να συμπεριφερθεί ως τέτοιος. Του είπα, ακόμη, ότι ήταν απαίσιο που μιλούσε έτσι για μια κοπέλα 10 χρόνια μικρότερή του, η οποία, ακόμη κι αν του έδειχνε πως ενδιαφερόταν, δεν ήταν υποχρεωμένη να του κάτσει. Το γύρισε είπε πως ίσως είχα δίκιο, αλλά πως δεν βρίσκει νόημα να ζει, εφόσον ήταν τόσο μόνος – σκεφτόταν την αυτοκτονία.

Του πρότεινα να πάει σε ψυχολόγο και τον μπλόκαρα από το msn.

Υ.Γ. Δεν αυτοκτόνησε, φυσικά. Πιθανότατα πλέον είναι μέλος των incels.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

64 points
Upvote Downvote