Προσωπική ιστορία: Σεξισμός και εργασιακό bullying

Καλησπέρα σε όλους. Με αφορμή ερώτηση κοπέλας που πελάτισσα της μίλησε με αγενή τρόπο θέλω να μοιραστώ για  πρώτη φορά την ιστορία μου σε μια εταιρεία όπου δούλευα.

Όλα άρχισαν όταν μέσω του συζύγου μου βρήκα δουλειά σε μια εταιρεία όπου ο γιος του αφεντικού ήταν γνωστός του. Η εταιρεία μεγάλη και εύρωστη δυστυχώς όμως οι υπάλληλοι αλλά και τα αφεντικά ήταν ό,τι χειρότερο έχω συναντήσει σε άνθρωπο. Η προϊσταμένη μου και μοναδική υπάλληλος γραφείου (πέρα των εργατών παραγωγής) ήταν στην εταιρεία 20 χρόνια. Εκείνη λοιπόν μου έκανε τη ζωή μαρτύριο. Εγώ νέα (28ετων) ψαρωμένη και υπερβολικά πρόθυμη να κάνω τα πάντα, έγινα ένας σάκος του μποξ όπως είχε πει και η Λένα σε αντίστοιχη περίπτωση.

Επειδή το αφεντικό δεν είχε κανέναν σεβασμό στους υπαλλήλους και τους θεωρούσε δούλους, όταν εκείνη θύμωνε που τόσα χρόνια η αξία της δεν αναγνωριζόταν, ξεσπούσε πάνω μου. Είχα κλάψει ουκ ολίγες φορές μπροστά της, θύμωνε που αποθήκευα τα αρχεία με διαφορετικό τρόπο, που τύχαινε να μη ρωτήσω στο τηλέφωνο ποιος τη ζητούσε, που άφηνα το μπουκάλι του νερού μου σε συγκεκριμένο σημείο, που δεν είχα προσέξει ότι τελείωσε ο καφές (κι ας μην έφτιαχνα ποτέ). Η λίστα ατελείωτη και είχε να κάνει με αγγαρειες παρά με δουλειά ουσιαστική στην οποία ήμουν άψογη. Οι ερωτήσεις μου απαντώνταν πάντα με ερώτηση ειρωνική και απαξιωτική. Ποτέ σε κατάφαση. Ποτέ φυσιολογικά. Με σπουδές και μεταπτυχιακό δε μου είχαν αλλάξει καν την ειδικότητα στη σύμβαση εργασίας μου και με είχαν απλή υπάλληλο γραφείου ενώ τους είχα πει πως θέλω να με προσλάβουν ως βοηθό λογιστή ώστε να αποκτήσω εμπειρία και δικαίωμα υπογραφής με τα χρόνια. Η προϊσταμένη αρνιόταν έτσι απλά για να μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Τα αφεντικά ήταν άσχετα με λογιστικά και μισθοδοτικά θέματα και εκείνη έκανε ότι γούσταρε απλά για την σπάσει σε υφιστάμενους της.

Το αποκορύφωμα ήταν όταν το αφεντικό μας την έπεφτε απροκάλυπτα αλλά εκείνη συνηθισμένη πια απλά γελούσε, όταν εκείνος σχολίαζε με σαλιαρικο ύφος το φόρεμα μου και τις «ωραίες γάμπες» μου, το γεγονός ότι δε φοράω συχνά φούστα και «τι κρίμα», τις μουσουλμάνες που «δε φοράνε εσώρουχα κάτω από τους μανδύες» και όλα αυτά με το γνωστό διαστροφικό βλέμμα ενός 75 χρόνου!

Έκλαιγα κάθε βράδυ και είχα χάσει 3 κιλά και από αδύνατη έγινα και αδύναμη. Είχα φτάσει σε σημείο να μιλάω απότομα και εγώ η ίδια στους οικείους μου.

Ώσπου πήρα τη δύναμη και έφυγα ύστερα από 5 μήνες στην πιο δύσκολη εποχή τους από άποψη δουλειάς. Σίγουρα με μισούν. Αλλά πιο πολύ εγώ.

Πλέον δουλεύω μαζί με τον άντρα μου εφόσον άδειασε θέση στην εταιρεία που έχει.
Θέλω με αυτή την ιστορία να επιβεβαιώσω την πικρή πραγματικότητα όπου άνθρωποι καταπατούν γυναίκες αδύναμες και άπειρες. Όπου εμείς οι γυναίκες γινόμαστε θύματα εργασιακού bullying και αντί να σηκωθούμε να φύγουμε αμέσως αναρωτιόμαστε μήπως όντως το αξίζουμε, μήπως δεν κάνουμε και τόσο καλά τη δουλειά μας και τελικά μήπως συνηθίσουμε. Ώσπου, να αποκτήσουμε παρόμοιες συμπεριφορές στην προσπάθεια μας να επιβιώσουμε και η ψυχική μας υγεία να πετάξει μακριά χωρίς να καταλάβουμε σε τη ράκη έχουμε καταντήσει. Μακροσκελές το κείμενο αν και θα μπορούσα να γράψω βιβλίο, αλλά ήθελα τόσο να τα βγάλω από μέσα μου!

Τουλάχιστον μέσω αυτής της σελίδας μπορουμε να παίρνουμε θάρρος να αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News