Προσωπική ιστορία: Πώς να πω στον 12χρονο εαυτό μου ότι «δεν είσαι όμορφη»;

Πίστεψα στην ανωτερότητα των όμορφων ανθρώπων και στην ασχήμια την δική μου

«Βασούλα, έχει μια τελευταία πόζα, κάτσε να σε βγάλω μια φωτογραφία, να πάω τα film για εμφάνιση» είπε η μητέρα μου και εγώ υπάκουσα απρόθυμα.

Συνήθως οι φωτογραφίες μας για να είναι επιτυχημένες έπρεπε να περιέχουν χαρούμενα πρόσωπα, ένα τοπίο ή αξιοθέατο ένα αρχαιολογικό χώρο ή ένα πίνακα ζωγραφικής. Σπάνια αποθανατίζαμε τους εαυτούς μας σε καθημερινούς χώρους.

Το φιλμ εμφανίστηκε. Οικογενειακές στιγμές σε ταξίδι αναψυχής και μια τελευταία φωτογραφία παράταιρη, σχεδόν χάλαγε το σύνολο.

Εγώ εκείνη περίμενα να δω, την πόζα μου. Καθόμουν στο γραφείο μου, με τις μοβ πιτζάμες μου, με το μαλλί αφάνα, με την έντονη τριχοφυΐα, με τα πυκνά φρύδια και το χοντρό μου σωματικό σκελετό, έγερνα ελαφρά το κεφάλι μου προς τα αριστερά, για να πάρω μια πόζα.

Την κοιτούσα ώρα πολύ και αναρωτιόμουν αν μου αρέσει η φωτογραφία, δεν μπορούσα να απαντήσω με σιγουριά. Αλήθεια γιατί έθετα αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου, στα 12 μου χρόνια, δεν με απασχολούσε στα 10 ή μήπως τώρα κάτι πυροδότησε αυτή την ερώτηση;

Ρώτησα την μητέρα μου αν της άρεσε η φωτογραφία και μου απάντησε θετικά. Δεν με έπεισε όμως. Αν όντως η φωτογραφία ήταν καλή, γιατί δεν με κάλεσε ο Κοσμάς στο πάρτι του; Γιατί δεν με κυνήγησε ο Σπύρος όταν παίζανε στο προαύλιο «σαλαμάκια»; Γιατί δεν έμαθα αν ο Νίκος με αγαπούσε, αφού του κάρφωσε τον έρωτα μου η Έφη; Γιατί δεν με πείραζε κανείς στο προαύλιο; Γιατί δεν με πείραζε κανένα αγόρι;

Ποιόν να ρωτήσω γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Είμαι 12 χρονών και πάω στην ΣΤ’ Δημοτικού. Λες στο Γυμνάσιο να είναι καλύτερα τα πράγματα;

Είμαστε πέντε κοπέλες και περνάμε πολύ όμορφα. Κρεμάμε πόστερ των New Kids on the Block, ερωτευόμαστε όλες τον Τζόρνταν και χορεύουμε life is a mystery. Γράφουμε ημερολόγιο και εκμυστηρευόμαστε προσωπικές πληροφορίες.

Οι συζητήσεις φτάνουν και στα αγόρια. Και εκεί αρχίζει η σιωπή μου. Δεν έχω τίποτα να πω, και στεναχωριέμαι. Μου αρέσει όμως να ακούω και να φαντάζομαι ότι μπορεί να συμβούν και σε εμένα. Οι προβληματισμοί των φιλενάδων μου γίνονται προσωπικά μου προβλήματα και λίγο πριν κοιμηθώ σκέφτομαι λύσεις για το πώς η «κολλητή» μου θα πει στο αγόρι που την πολιορκεί ότι δεν ενδιαφέρεται. Και στο μυαλό μου η ομορφιά αρχίζει να γίνεται σπουδαίο θέμα και οι όμορφες κοπέλες αποκτούν δύναμη και γίνονται αποδεκτές και τις προσέχουν.

Τα καλοκαίρια τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλύτερα, δεν υπάρχουν ρομαντικές ιστορίες ή τουλάχιστον καταλαβαίνω ότι εγώ για κάποιο λόγο δεν μπορώ να της ζήσω. Και τα ερωτήματα βροχή και η απάντηση πάντα η ίδια. «Εσύ μάλλον δεν είσαι τόσο όμορφη σαν τις άλλες».

Νομίζω ότι μπορώ να καλύψω την ανεπάρκεια μου, φορώντας φαρδιά ρούχα αλλά με εκείνο το κοντό μαλλί αφάνα και την τριχοφυΐα τι μπορώ να κάνω;

Εκδρομή με το σχολείο. Κάθομαι κοντά στην γαλαρία για το χαβαλέ και για άλλη μια φορά τα φλερτ δίνουν και παίρνουν. Κάποιοι ερωτευμένοι αποφασίζουν να παίξουν μπουκάλα, μήπως και πετύχουν το αντικείμενο του πόθου τους. Χαίρομαι που θα συμμετέχω και εγώ, άλλωστε δεν έχω φιλήσει ποτέ και είμαι ήδη στο γυμνάσιο. Η μπουκάλα πέφτει σε εμένα και σε έναν συμμαθητή μου που δεν θα τον χαρακτήριζα και ουάου. Χαίρομαι όμως που κάποιος θα με φιλήσει και που ξέρεις μπορεί να αναπτυχθεί και κάποιο ειδύλλιο, περιμένοντας να έρθει προς το μέρος μου, παρατηρώ την έκφραση αηδίας που σχηματίζεται στο πρόσωπο του και παγώνω. Είχα καταλάβει ότι δεν είμαι όμορφη αλλά δεν περίμενα να είμαι αποκρουστική.

Και τα φαρδιά ρούχα έγιναν ακόμα πιο φαρδιά και οι ματιές έγιναν καχύποπτες, και ο θυμός μεγάλωνε και ο λόγος μου δεν είχε σημασία, και μια συνεχόμενη επιθυμία να με προσέξουν όχι μόνο τα αγόρια αλλά και οι φίλες μου, κούρνιασε μέσα μου, και γινόταν αβάσταχτη μερικές φορές, γιατί μόνο θυμό εξέφραζα γιατί μόνο κατηγόριες εξαπέλυα, αλλά αν κάποιος με άκουγε προσεκτικά θα καταλάβαινε ότι φώναζα «Βοήθεια».

Η βοήθεια δεν ήρθε ποτέ, αντιθέτως πίστεψα στην ανωτερότητα των όμορφων ανθρώπων. Και στην ασχήμια την δική μου.

Κάθε φορά που ακούω μια κολακεία με θέμα την εμφάνιση μου ακούω ταυτόχρονα και μια φωνή από μέσα μου που λέει «Σε κοροϊδεύει». Με τα χρόνια κατάλαβα πόσο άσχημο είναι να αντιδράς με επιφύλαξη και καχυποψία απέναντι σε ένα όμορφο σχόλιο, όσο ψεύτικο και αν είναι. Οι αντιδράσεις μου άλλαξαν, αλλά η φωνή δεν σιώπησε. Απλά έμαθα να μην της δίνω σημασία.

Πάντα φροντίζω να ανταποδίδω τα κομπλιμέντα. Είναι για εμένα μια λυτρωτική διαδικασία. Μου αρέσει να βλέπω εκείνο το χαμόγελο που σχηματίζεται στο πρόσωπο του συνομιλητή μου. Είναι για εμένα η μεγαλύτερη απόλαυση και ανταμοιβή. Μου αρέσει να ξεκινάμε μια συζήτηση με το δεδομένο «Ξέρεις εγώ σε αποδέχομαι ακριβώς όπως είσαι»…το ίδιο θέλω να κάνεις και εσύ για εμένα.

Σαν να προσπαθώ να ξορκίσω εκείνο το συναίσθημα της απόρριψης, σαν να θέλω να πω μην ανησυχείς εγώ δεν σε απορρίπτω. Ναι πάντα αυτό λέω, όμως θα ήθελα να φωνάξω μην βασίζεσαι πάνω μου, είναι μεγάλο το βάρος και θα καταρρεύσω.

Τους βλέπω όλους όμορφους, εξ’ ορισμού.

Μου έχουν λείψει πολύ στην ζωή μου τα κοπλιμέντα ακόμα περισσότερα εκείνα που δεν συνοδεύονται από την φωνή «Σε κοροϊδεύει»….

in

Αξιολογήστε το άρθρο

98 points
Upvote Downvote

20
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
16 Θέματα σχολίων
4 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
17 Συντάκτες σχολίων
HaraΜανδάμ Φρου ΦρουidrilMourmourAlex Rainers Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Mrs Shelby
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Πολύ όμορφο κι ειλικρινές. Σ ευχαριστούμε που το μοιράστηκες! Πραγματικά. Κάθε λέξη σου, μίλαγε στην ψυχή μου γιατί ήμουν « η υπερβολικά αδύνατη, κοντή με τριχοφυΐα που δεν είχε ποτέ αγόρι». Βέβαια το χειρότερο είναι να ακούς την «καψούρα» σου στο γυμνάσιο να λέει «τι να μ αρέσει απ αυτό; Τι να γ@@@@ απ αυτό ρε φίλε» και να συνειδητοποιείς ότι δεν παίζεις σε ταινία της Hilary Duff.

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Το κείμενο μίλησε και στη δική μου ψυχούλα ως τριχωτή, κοντόχοντρη, με σπυράκια και γυαλιά πρώην έφηβη. Για έναν περίεργο λόγο στα 12-13 είχα την ψυχραιμία να σκεφτώ τα εξής α. αφού κι εγώ βρίσκω άσχημο κάποιον που η φίλη μου θεωρεί ωραίο και τούμπαλιν, κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος που θεωρεί εμένα ωραία και ας μη συμφωνεί η πλειοψηφία β. αν έχω γαμάτη προσωπικότητα σίγουρα κάποιους θα τους προσελκύσει αυτό Κάπως έτσι την πάλεψα τα δύσκολα χρόνια της προ-εφηβείας και της εφηβείας. Πάντως το ζήτημα της αυτοπεποίθησης έχει πολύ βαθιές ρίζες στη σχέση με τους γονείς και χτίζεται από… Διαβάστε περισσότερα »

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

αχ φούστα, τις ίδιες σκέψεις κάναμε μικρά.

Origami Lover
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Χοντρή με γυαλιά και nerd. Βιβλιοφαγος και αδέξια . Δεν τρέχω δεν τα πάω καλά στα σπορ έχω αργή ωρίμανση αλλά όταν αναπτύχθηκαν αναπτύχθηκαν όλα . Φοβάμαι να με βλέπουν να τρώω στο διάλειμμα γιατί κάποιος θα με πει “κήτος” η καλύτερη φίλη μου είναι το πιο εντυπωσιακό κορίτσι του σχολείου. Δεν φοβάται ότι θα της φάω τον γκόμενο. Δεν με κοιτάει κανένας. Ντύνομαι και ανδρόγυνα έχω και κοντά μαλλιά μια φρίκη . Στη γυμναστική μου φωνάζουν ότι έχω “κίνηση στους τέσσερις τροχούς” και ο γυμναστής γελάει ΓΕΛΑΕΙ Ο ΜΑΚΑΚΑΣ. Δεν με διαλέγουν ποτέ πρώτη στις ομάδες πάντα τελευταία. Δεν… Διαβάστε περισσότερα »

Flying Grandma
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Advocate

Ουφ! Να ήμουν εκεί να κάνω κιμά τον ηλίθιο γυμναστή σου.
Εμένα ο μπαμπάς μου έπιανε τον ποντιακό μυτάκι μου και έλεγε «να μόνο αυτό το κοκαλάκι να μην είχε θα ήταν μια χαρά». Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο με ρώτησε αν θέλω δώρο αυτοκίνητο ή πλαστική μύτης.
Διάλεξα πλαστική… αχ αυτοί οι γονείς και τα βαλιτσάκια που μας φορτώνουν.

Μανδάμ Φρου Φρου
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Σφιχτηκε η καρδιά μου με την αναφορά που έκανες στη μάνα σου, Origami

Mrs Shelby
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Κορίτσια μου… Απόκληρες… Είμαι σίγουρη κι ας μην το επιβεβαιώνουν τα μάτια μου, ότι είστε πανέμορφες. Αν πω group huggggg θα φανεί πολύ αμερικανιά και σαχλό αλλά το εννοώ. Σας αγκαλιάζω νοερά!

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Τολμώ να πω ότι κι εγώ ταυτίστηκα με το κείμενο. Μεγαλώνοντας όμως απομυθοποιησα την ομορφιά, αντιλήφθηκα πως τις πολύ όμορφες φίλες μου τις θεωρώ (και όχι μόνο εγώ) όμορφες όχι γιατί έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αλλά γιατί έχουν μια όμορφη αύρα, έναν ιδιαίτερο αέρα, μια ευγενική, γλυκιά παρουσία και η απλότητά τους τις κάνει ακόμα πιο όμορφες. Επίσης, η καλή ψυχολογία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ομορφιά που εκπέμπεις, η ηρεμία στο βλέμμα, το ειλικρινές χαμόγελο, η ανάλαφρη γλώσσα του σώματος. Εγώ βέβαια δεν έχω τίποτα απ’ αυτά 😋 αλλά υπήρξαν περίοδοι στη ζωή μου που ένιωθα πολύ καλά και ήμουν… Διαβάστε περισσότερα »

silverstuddedblue_butterfly
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Συμμετέχων

Παίζει να κλαίω κάνα δεκάλεπτο τώρα με αυτό που έγραψες. Γιατί μου ήρθαν οι αναμνήσεις και από τα δικά μου χρόνια δημοτικού και γυμνασίου. ‘Ετσι είναι και για πολλά κορίτσια εκεί έξω. Σκεφτόμουν για τον εαυτό μου πόσο άσχημη είμαι, και μου το είχαν πει κιόλας. Όταν είσαι μικρή βλέπεις τα πάντα γύρω σου υπερμεγέθη και τεράστια, και όταν σου λένε κάτι πολύ κακό για να σε κοροιδέψουν είναι σαν να είσαι μόνη σε ένα δωμάτιο και οι τοίχοι να αντιλαλούν τη λέξη αυτή. “ΑΣΧΗΜΗ” Νομίζεις ότι δεν αξίζει να υπάρχεις όταν είσαι έτσι-νομίζεις ότι θα είσαι για πάντα αόρατη.… Διαβάστε περισσότερα »

Mrs Shelby
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Εγώ πήγαινα στις χοροεσπερίδες και ποτέ δε μου ζητούσαν να χορέψουμε. Κανείς. Πήγαινα με καινούργια ρούχα, παπούτσια, έφερνε η μαμά κομμώτρια να μου ισιώσει μαλλί, έβαζα και lip gloss φράουλα, κανείς. Αναπάντητες, κανεις. Μηνύματα, κανείς. Κράταγα φανάρι και συζητούσα ώρες ατέλειωτες για επετείους ή χωρισμούς – των φίλων μου. Αγίου Βαλεντίνου ερχόταν όλες στο σχολείο και έλεγαν τι έκαναν μετά το φροντιστήριο, για τα τριαντάφυλλα, τις σοκολάτες, τις κάρτες από Ρεζέρβα… μεγάλη πίκρα.

Muse
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Εγω ως μικρη και συνεσταλμενη ή και φοβισμενη, πολλες φορες εκανα παρομοιες σκεψεις. Στο γυμνασιο και το λυκειο θεωρουσα οτι τα φλερτ αφορουν παντα καποιους αλλους, οχι εμενα γιατι, ποια ημουν εγω αλλωστε που ηθελα και φλερτ; Αυτα τα πραγματα δεν συνεβαιναν ποτε σε μενα.

Karlee
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Αχ, τι να πουμε για ολους εμας, ολα τα αγορακια και κοριτσακια που θαφτηκε η αυτοπεποιθηση μας τοσο βαθια. Που θελει χρονια και πονο και πολλη προσπαθεια για να μαθουμε οτι αξιζει ο εαυτος μας να τον αγαπαμε. Και να το καταφερουμε καποια στιγμη.
Ποσος χρονος χαμενος και ποσος πονος. Αλλα αξιζει να προσπαθησουμε. Πρεπει. Το οφειλουμε στον εαυτο μας.
Σ ευχαριστουμε που μοιραστηκες την ιστορια σου μαζι μας. <3

Kritikothessalonikia
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Αχ βρε κορίτσι μου καλό.. να ξερες τί έγραψες. Ήμουν και γω ενα μοναχικό κορίτσι και τώρα που μεγάλωσα και με βλέπω καλά- καλά, δηλαδή σε βάθος, και βλέπω και κάτι φίλες μου που είχαν όλο τον κόσμο στά πόδια τους, αγόρια και κορίτσια, ξέρεις τι καταλαβαίνω; Τότε, δεν ήμουν άσχημο, ούτε τριχοφυΐα, ούτε γυαλιά, ούτε κιλά, ούτε κοντουλα, το αντίθετο! Ψηλό κορίτσι, καστανό, αδύνατο με ψηλά πόδια, χωρίς φρύδι ενωμένο, χωρίς γυαλιά αλλά πολύ πολύ μαζεμένο , πως κατάφερα να βγάλω το Γυμνάσιο χωρίς φίλες και φίλους; Το κατάφερα μή πιστεύοντας ότι αξίζω και γω μια κάποια προσοχή, μιας… Διαβάστε περισσότερα »

Διαλεχτή Κιούση
Μέλος
Δημιουργός Εικόνων
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Πολύ ωραίο και αληθινό.
Και κάπως έτσι αναπτυξαμε χιούμορ και προσωπικότητα…