Προσωπική ιστορία: Όλες οι σχέσεις έχουν τελικά ένα τέλος

Είμαι 18 χρόνων και σε λίγες μέρες τελειώνω το σχολείο, ζω στο εξωτερικό, επομένως οι φίλοι μου είναι από πολλές διαφορετικές κουλτούρες.

Με τον καιρό και όσο μεγαλώνω οι διαφορές στην νοοτροπία γίνονται όλο και μεγαλύτερες. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Στο σχολείο εμάς (τους λευκούς, τους ευρωπαΐους) μας θεωρούσαν πάντα πιο «χύμα» σε σχέση με τους υπολοίπους, θεωρούσαν ότι οι γονείς μας είναι πολύ πιο κουλ. Οι παιδικές μου φίλες, μου τονίζανε με τον τρόπο τους κάποιες διάφορες: πχ. κοιμόμουνα σπίτι τους αλλά ποτέ αυτές στο δικό μου γιατί έχω 2 αδελφούς. Πριν λίγους μήνες ένα περιστατικό που για ακόμα μία φορά έκανε φανερές τις διαφορές μας: Κάνω πέρσοναλ στο γυμναστήριο. Μία από τις φίλες μου ήθελε να κάνει και αυτή, οι μαμάδες μας γνωρίζονται καλά οπότε ρώτησε η μάνα της την μάνα μου να κάνουμε μαζί και μου λέει μετά οπό καμία εβδομάδα: “η μαμά μου, μου είπε να μην με αφήσεις ποτέ μονή μου με “αυτόν” (γυμναστής) γιατί δεν του έχει καμία εμπιστοσύνη”. Δηλαδή η δικιά μου μάνα που με αφήνει ώρες ολομόναχη μαζί του δεν μ’ αγαπάει;; ( κάνει και η ίδια μαζί του γυμναστική και τον ξέρουμε πάνω από 2 χρόνια)

Με την τωρινή παρέα μου τώρα πάλι διαπιστώνω ότι έχουμε απομακρυνθεί λόγο εξεταστών κτλ. Αλλά βασικά μάλλον δεν συνάδουν οι νοοτροπίες μας, του χρόνου όλοι θα φύγουμε για σπουδές μιας και εδώ δεν υπάρχει αυτή η ευκαιρία, οπότε μάλλον θα σταματήσει κάπου εδώ η φίλια μας.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

-19 points
Upvote Downvote