Προσωπική ιστορία: Ο φόβος ότι είμαι αφύσικη και, κυρίως, κακιά

Σκηνή 1η: Κοντεύω τα 22. Με τον φίλο μου, που έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της φοιτητικής μου ζωής, έχουν γίνει πολλές κουβέντες για οικογένεια στο όχι πολύ μακρινό μέλλον. Φαντάζει λογική εξέλιξη. Ένα βράδυ στο κρεβάτι μου προσπαθώ να φανταστώ αυτό το μέλλον. Φαντάζομαι, με πολύ ζωντανό τρόπο, ότι είμαι έγκυος, και μετά ότι υπάρχει δίπλα μου ένα παιδί, δικό μου, που εξαρτάται από εμένα – ξαφνικά με κατακλύζει ένα αίσθημα ακατάσχετου πανικού, πετάγομαι από τα σκεπάσματα και νιώθω να με κόβει κρύος ιδρώτας. Το αίσθημα αυτό εξακολουθεί να βαραίνει πάνω μου τις επόμενες μέρες, αλλά εν πολλοίς το αποδίδω στην ηλικία και στο ότι έχω αρχίσει να χάνω το ερωτικό ενδιαφέρον μου για το αγόρι μου.

Σκηνή 2η: Γύρω στα 26. Απέναντί μου στον ηλεκτρικό κάθεται μια γυναίκα που έχει μόλις πάρει το παιδί της από το σχολείο. Είναι πολύ όμορφο, συμπαθητικό, ήσυχο, της λέει με ενθουσιασμό τι έμαθαν εκείνη τη μέρα, εκείνη κάνει ερωτήσεις γεμάτη ενδιαφέρον. Η εικόνα είναι όμορφη, τρυφερή, μια ζωντανή διαφήμισης των χαρών της μητρότητας. Σχεδόν τις καμαρώνω αλλά συγχρόνως, σκέφτομαι με πολύ ξεκάθαρο τρόπο ότι νιώθω τεράστια ανακούφιση που δεν είμαι στη θέση της μητέρας. Δε χρειάζεται να σκεφτώ εμετούς, τσιρίδες, πυρετούς, άγχος, ακόμη κι αυτή η πανέμορφη, ιδανική εικόνα της μητρότητας είναι κάτι που δε με ελκύει ούτε στο ελάχιστο – όχι ως κάτι αντικειμενικά κακό φυσικά. Είναι κάπως σα να βλέπω μια καταπληκτική επικοντίστρια: τη θαυμάζω και καταλαβαίνω τη χαρά της καθώς περνά με επιδεξιότητα πάνω απ’ τον πήχη αλλά, προς Θεού, δε θέλω ν’ ασχοληθώ με το άθλημα.

Σκηνή 3η: Είμαι 31. Ο άντρας μου θέλει οπωσδήποτε παιδιά. Νιώθω ότι στο πρόσωπό του έχω βρει έναν ιδανικό, αφοσιωμένο σύντροφο. Προδιαθέτει, δε, ότι θα γίνει ένας τρυφερός, εύθυμος χαζομπαμπάς. Όλοι γύρω μας ονειρεύονται μωράκια. «Όπως κι αν νιώθεις με τα ξένα παιδιά, με το δικό σου θα είναι τελείως διαφορετικά. Ούτε εγώ συμπαθώ εύκολα τα παιδιά των άλλων, αλλά με τα δικά μου ήμουν αλλιώς.» «Ό,τι άγχος και αμφιβολίες έχεις είναι καλή ένδειξη, το παίρνεις σοβαρά, όχι σαν τους ελαφρόμυαλους που δεν συνειδητοποιούν καν την ευθύνη!» «Είσαι τόσο μητρική, κοίτα πώς φροντίζεις αυτούς που αγαπάς – μιλάμε για ιδανική μητέρα!»

Όλα αυτά δεν είναι απλώς «κοινωνική πίεση». Όχι, κοινωνική πίεση θα ήταν να με συγκρίνουν με τις συνομήλικές μου, να μου μιλήσουν για την ιερή αποστολή της γυναίκας, να υπονοήσουν το στίγμα της άτεκνης. Όλ’ αυτά θα τα είχα απορρίψει αβασάνιστα. Όμως αυτά που μου λένε τα νιώθουν, είναι ειλικρινή, ισχύουν για τους ίδιους. Όπως αν εγώ έλεγα σε έναν έφηβο «αν πιεστείς λίγο στις πανελλήνιες, μετά θα έχεις το περιθώριο να διαλέξεις σχολή άνετα, θα πιάσουν τόπο οι θυσίες». Και θα είχα δίκιο, αν ο άλλος μου έδινε την αίσθηση ότι τον έπιασε μια μικρή κρίση τεμπελιάς. Αν όμως συνειδητοποιούσα ότι οι ακαδημαϊκές επιτυχίες πραγματικά απέχουν από το δικό του όραμα ευτυχίας; Αυτό θα προϋπέθετε το να κατανοώ ότι υπάρχει ζωή εκτός ανώτατης εκπαίδευσης. Και πολλοί απλώς δε μπορούν να φανταστούν τη ζωή χωρίς παιδιά – ασχέτως αν υπάρχουν κι άλλα πράγματα που τους γεμίζουν και είναι σημαντικά γι’ αυτούς.

Δεν θέλω λοιπόν να τους κατηγορήσω. Δεν είναι τίποτα γείτονες που χώθηκαν εκεί που δεν τους σπέρνουν, ούτε άνθρωποι που όρισαν τη ζωή τους σύμφωνα με το τι θα πει ο γείτονας. Είναι πολύ δικοί μου άνθρωποι που πραγματικά γίνονται χώμα αν με δουν να χύνω ένα δάκρυ. Ειλικρινά φοβούνται μήπως εγώ χάσω κάτι. Μήπως μετανιώσω όταν θα είναι αργά ή έστω πολύ πιο δύσκολα. Όχι, δεν ζητούν να επιβεβαιώσω την ορθότητα των επιλογών τους, επαναλαμβάνοντάς τις. Νιώθουν πλήρως δικαιωμένοι από τις επιλογές τους, και τρέμουν μήπως εγώ χάσω το δρόμο που οδηγεί στο μόνο που αντιλαμβάνονται ως ουσιαστική ευτυχία.

Είμαι λοιπόν 31, οι συνθήκες δείχνουν σχεδόν ιδανικές (οικονομικά, ιατρικά, από άποψη υποστηρικτικού περιβάλλοντος), κι εγώ έχω υποκύψει. Έχω ξεκινήσει τις προσπάθειες. Η ευθύνη -για την ακρίβεια, η ανευθυνότητα, η τεράστια ανευθυνότητα- είναι δική μου: γιατί δεν εμπιστεύομαι την εσωτερική μου φωνή; Γιατί αφήνω τους ανθρώπους που, αδιαμφισβήτητα, θέλουν το καλό μου, να με πείσουν ότι ξέρουν και ποιο είναι το καλό μου; Πάνω απ’ όλα, νομίζω, ο φόβος ότι είμαι αφύσικη και, κυρίως, κακιά. Ναι, κακιά. Τι είδους άνθρωπος νιώθει δυσφορία όταν είναι με παιδιά; Τι είδους άνθρωπος τολμάει καν να σκεφτεί ότι θα έχει παιδί δικό του, «σπλάχνο του», και θα βαρυγκωμάει; Προφανώς, η μητριά της Χιονάτης. Η κακιά μάγισσα. Όχι, εγώ που δεν θέλησα να βλάψω ποτέ κανέναν, που σπαράζει η καρδιά μου όταν ακούω σκυλί να σκούζει, που κλαίω για τα παιδάκια στις εμπόλεμες ζώνες, δε μπορεί να μην έχω αρκετή αγάπη να δώσω στο δικό μου παιδί. Θα δείξω σε όλους, και πρώτα στον εαυτό μου, ότι είμαι καλός άνθρωπος.

Λίγο μετά τα γενέθλιά μου, έχω καθυστέρηση. Βασικά ο κύκλος μου είναι τόσο άστατος που δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα, απλώς όταν περάσει πάνω από μήνας αρχίζω και το σκέφτομαι (όταν το συνειδητοποιήσω). Αν δεν κοντέψουν 40 μέρες δεν ιδρώνει τ’ αυτί μου – συνήθως δεν έχω και λόγο. Τώρα όμως έχω. Είμαι λοιπόν σπίτι και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι κοντεύουν καμιά 35ριά μέρες. Φεύγει όλο το αίμα απ’ το κεφάλι μου, μουδιάζω. «Αυτό είναι» λέω «είμαι έγκυος». Νιώθω 100% σίγουρη. Μια σκέψη σχηματίζεται αυθόρμητα στο μυαλό μου: «Με τι μούτρα θα πάω τώρα στο γυναικολόγο να του ζητήσω έκτρωση; Που πριν 3 μήνες των ρωτούσαμε πώς θα υπολογίσω τις γόνιμες μέρες; Τον ξέρω τη μισή μου ζωή, σκέψου τώρα ρεζιλίκι! Πρέπει να τρέχω να βρω άλλο γυναικολόγο μες στην τούρλα του Σαββάτου;»

Και κάπως έτσι όλα ξεκαθάρισαν μέσα μου. Επιτέλους, μετά από χρόνια δισταγμών, η αλήθεια έλαμπε μπροστά μου ολοφάνερη: αυτή τη συγκλονιστική στιγμή, που θα μπορούσε να είναι καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή μου, το μόνο μου άγχος ήταν μη με πει τρελή ο γυναικολόγος. Γιατί; Επειδή τα άλλα, τα σημαντικά, απαντήθηκαν κυριολεκτικά αυτόματα. Η έκτρωση μου φάνηκε αυτονόητη, ως το μόνο λογικό βήμα, δεν υπήρχε στο μυαλό μου αμφιβολία, προβληματισμός, ενδοιασμός. Ούτε ένα «κι αν ίσως», ένα «πώς θα ήταν αν». Όσο μοχθηρό ή βέβηλο κι αν ακούγεται ίσως σε κάποιους, μου φάνηκε τόσο φυσικό όσο το να βγάλω το μυαλό μου από το νερό επειδή πνίγομαι.

Το άλλο πρωί έκανα δυο τεστ, που βγήκαν σαφώς αρνητικά. Ησύχασα κάπως. Ησύχασα πραγματικά 2-3 μέρες μετά, όταν μου ήρθε περίοδος. Ευχαριστούσα την τύχη μου που δε με τιμώρησε για την τεράστια ανευθυνότητά μου. Ένιωσα σα να μου απένειμαν χάρη ενώ ήμουν καθ’ οδόν για τα κάτεργα. (Περιττό βέβαια να πω ότι δεν ξαναπροσπάθησα, ενώ σύντομα έληξε κι ο γάμος.) Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι πόνεσα πολύ εκείνη τη φορά, κι ότι ένιωσα λες και η Φύση με «τιμωρεί» που την αγνοώ, που χοροπηδούσα όταν μου ήρθε περίοδος, αντί να απογοητευτώ (όπως θα ήταν λογικό για μια γυναίκα που υποτίθεται ότι προσπαθούσε να συλλάβει).

Η Φύση. Αυτό το εικόνισμα κραδαίνουν μπροστά σε ανθρώπους σαν εμένα όσοι θέλουν να μας καταδικάσουν για τις επιλογές μας. «Πάτε κόντρα στη φύση σας». Για τους άλλους δεν ξέρω, αλλά εγώ έχω πλέον βεβαιωθεί ότι ακολουθώ τη φύση μου. Όπως το διεμφυλικό άτομο κατηγορείται ότι πάει κόντρα στη φύση, ενώ κάνει αυτό που το ίδιο νιώθει φυσικό, αυτό που βγαίνει από μέσα του. «Τι θα γινόταν αν η μητέρα σου δεν σε είχε κάνει/σε είχε ρίξει;» Δεν θα ένιωθε κανείς την έλλειψή μου, γιατί δεν θα υπήρχα. Ο φόβος της μη-ύπαρξης προϋποθέτει την ύπαρξη.

«Αν όλοι οι άνθρωποι σκέφτονταν έτσι, το ανθρώπινο γένος θα εξαφανιζόταν». ΟΚ αυτό προφανώς ισχύει. Βέβαια, επίσης, αν όλοι -ή έστω σχεδόν όλοι- οι άνθρωποι ήθελαν να γίνουν ζωγράφοι πάλι το ίδιο θα γινόταν, γιατί δε θα είχαμε γιατρούς, υδραυλικούς, οδοκαθαριστές και αγρότες, οπότε σύντομα θα κατέρρεε ο κρατικός μηχανισμός και η ελεύθερη αγορά, όλα. Πάμε ποτέ σε κάποιον που θέλει να γίνει ζωγράφος -ή οποιοδήποτε επάγγελμα, βασικά- να του πούμε «Μην το κάνεις, γιατί τι θα συνέβαινε αν το έκαναν όλοι;» Η απάντηση είναι απλούστατα ότι δεν πρόκειται να το επιλέξουν όλοι, γιατί οι περισσότεροι δεν το θέλουν καν. (Η δε ανησυχητική μείωση του πληθυσμού εμφανίζεται πρωτίστως επειδή όσοι θέλουν παιδιά [που είναι η συντριπτική πλειοψηφία] συχνά δεν κάνουν ή κάνουν λιγότερα απ’ όσα θα ήθελαν, για καθαρά οικονομικούς και πρακτικούς λόγους.)

Αυτό που σίγουρα δεν επιδιώκω να πλασάρω την επιλογή μου ως κάτι ανώτερο/πιο ψαγμένο/κουλ και αντισυμβατικό, κόντρα στο κατεστημένο. Ας είμαστε ρεαλιστές, όντως θα ήταν προβληματικό αν ξαφνικά η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού απέρριπτε τον ρόλο του γονέα. Με κίνδυνο να μην ακουστώ πολύ ευχάριστα σε όσους μοιράζονται τις επιθυμίες μου, θεωρώ δίκαιο να παραδεχτώ ότι δεν είναι κάτι τυχαίο ή ουδέτερο το ότι η “default” κατασκευή του ανθρώπου περιλαμβάνει. Δηλαδή, πώς να το πω, καλώς ισχύει. Δεν αποκλείω ακόμη και να «λείπει» κάτι από τις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις. Κάποτε ίσως να με τρόμαζε αυτή η ιδέα, αλλά πλέον απλώς μου φαίνεται σα να παραδέχομαι ότι έχω πχ. δυσανεξία στη λακτόζη. Ναι, οι περισσότεροι δεν έχουν, ναι, βοηθάει να μην έχει κανείς, αλλά δεν είναι κάτι για να ντρέπεται κανείς ή να νιώθει κατώτερος, σωστά;

Κάποιοι λένε ότι οι κατ’ επιλογήν άτεκνοι είναι εγωιστές. Ε λοιπόν εγώ ομολογώ ότι είμαι λίγο. Ναι, με τρομοκρατεί η ιδέα ενός ατόμου που οι ανάγκες του θα έχουν πάντα προτεραιότητα έναντι των δικών μου. Η ψυχική μου ισορροπία είναι λίγο πιο εύθραυστη από του μέσου ανθρώπου. Ο ελεύθερος χρόνος μου, ο ύπνος, η χαλάρωσή μου είναι εκ των ων ουκ άνευ για να την διατηρήσω. Όλο αυτό καταλήγει σε μια συμπεριφορά που θα μπορούσες να την πεις και εγωιστική.*

Από την άλλη δε με λες και παρτάκια ή χοντρόπετση. Έχω συναδέλφους, οικογένεια, σύντροφο και φίλους, κι όλοι αυτοί ξέρουν ότι μπορούν να στηριχτούν σε μένα – και δεν εννοώ μόνο για μια καλή κουβέντα. Έχω μέσα μου και αγάπη, και τρυφερότητα, και νοιάξιμο. Στην καθημερινότητά μου με νοιάζει να είμαι ευγενική, να μην επιβαρύνω τους άλλους, να μην στεναχωρήσω κάποιον άδικα. Για την ακρίβεια, όσοι με ξέρουν θεωρούν συνήθως ότι είμαι καλός άνθρωπος. Με αποτέλεσμα να αναρωτιούνται: Ε μα πώς θα φερόσουν τέλος πάντων στο παιδί σου; Είναι δυνατόν να είσαι καλή με τους άσχετους και με το παιδί σου να ήσουν ένα τέρας;

Όχι, δεν πιστεύω με τίποτα ότι θα ήμουν μάνα-τέρας. Όταν ακούω για κακοποίηση παιδιών αηδιάζω. Κι ούτε ακραία αδιάφορη, απόμακρη, ψυχρή. Δε μπορώ να φανταστώ ένα δυστυχισμένο παιδάκι μες στο σπίτι μου, που να διψάει για προσοχή, κι εγώ να σφυρίζω αδιάφορα. Αν ήμουν τέτοιος άνθρωπος, πραγματικά αναίσθητος, ε τότε ίσως έκανα όντως παιδί. Έτσι, για να πω ότι έκανα και μπράβο μου, να εξασφαλίσω και την κοινωνική επιβεβαίωση, και να ελπίζω ότι ίσως το φορτώσω αρκετές ενοχές για να με γηροκομήσει κιόλας.

Δε θα ήσουν κακιά, δε θα ήσουν αδιάφορη, ε τι θα ήσουν τέλος πάντων, θα μου πείτε.

Δυστυχισμένη. Πώς ακριβώς θα εκδηλωνόταν αυτό δεν το ξέρω, και δεν έχω κανέναν λόγο να το ανακαλύψω. Τι θεωρώ πιθανότερο; Να ήμουν με μια ημι-μόνιμη κακή διάθεση. Να γκρινιάζω με το παραμικρό. Να κλαίω με το παραμικρό. Να το αγαπώ, να το νοιάζομαι, και να νιώθω τόοοσο πιο ελεύθερη όταν λείπει. Και, ίσως το χειρότερο όλων, να βαριέμαι. Να βαριέμαι ανελέητα τις παιδικές κουβέντες, τις γιορτούλες, το ντύσιμο, το πλύσιμο, τα παραμύθια, τις παιδικές παραξενιές (που είχα κι εγώ άπειρες τρομάρα μου), τα πείσματα, τις ερωτήσεις «γιατί αυτό, γιατί εκείνο», κι αυτό το καημένο να το καταλαβαίνει. Να νιώθει ότι όχι, δε βρίσκω συναρπαστικό το παιχνίδι μας, ότι το σκετσάκι του σχολείου με κάνει να θέλω να τραβήξω τα μαλλιά μου. (Επίσης, έπειτα κι από μια αντίστοιχη εμπειρία λόγω αντισυλληπτικών, θεωρώ σοβαρή την πιθανότητα μιας ξεγυρισμένης επιλόχειας κατάθλιψης που να κατσικωθεί για χρόνια ολόκληρα.)

Διερωτώμενη αν είναι τρελό αυτό που νιώθω, αν είναι απλώς λάθος και όντως θα άλλαζα με το παιδί, έψαξα πολύ στο ίντερνετ εξομολογήσεις (ανώνυμες, προφανώς) ανθρώπων που να μη χαίρονται που είναι γονείς. Με συγκλόνισε η μαρτυρία ενός πατέρα, που αποφάσισε να γίνει γονιός μετά από έντονη πίεση της γυναίκας του, που αγαπούσε και δεν ήθελε με τίποτε να χάσει. Έγραφε ότι αγαπάει πολύ το γιο του, και κάνει ό,τι περισσότερο μπορεί για να τον φροντίζει και να μην του λείπει τίποτα, αλλά αναπολεί ασταμάτητα τη ζωή του πριν το παιδί και εύχεται να μην είχε πάρει την απόφαση. «Τον αγαπώ πολύ», κατέληγε, «αλλά εύχομαι να τον είχε ένας πατέρας που να τον αγαπάει με τον τρόπο που του αξίζει πραγματικά». Ακόμη και η παραμικρή πιθανότητα να καταλήξω έτσι με τρομοκρατεί περισσότερο απ’ όλη τη μοναξιά και τη ματαίωση που υποτίθεται πως με περιμένουν στη γωνία.

* Εννοείται ότι αυτά δεν ισχύουν για όλους τους childfree βέβαια. Ανάμεσά τους βρίσκουμε πχ. άτομα που προσφέρουν άπειρη, ενίοτε εθελοντική, στήριξη σε ασθενείς, πρόσφυγες, ηλικιωμένους, ζώα, στο περιβάλλον, στην κοινότητα και, πολύ συχνά, σε παιδάκια. Θα έλεγα ότι οι συγκεκριμένοι είναι πολύ πιο αλτρουιστές από τον μέσο γονέα.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

157 points
Upvote Downvote

Total votes: 177

Upvotes: 167

Upvotes percentage: 94.350282%

Downvotes: 10

Downvotes percentage: 5.649718%

51
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
40 Θέματα σχολίων
11 Απαντήσεις θεμάτων
7 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
41 Συντάκτες σχολίων
Den ksero ti na valolatroTokyo Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Leftmind
Μέλος
Συμμετέχων

Το κείμενο σου με σόκαρε. Όχι για το περιεχόμενο, αλλά γιατί είναι σαν να το έγραψα εγώ. Μόνο που εγώ την πλήρωσα με μια έκτρωση. Τότε επιτέλους κατάλαβα ότι μου το είχαν κάνει όλοι τόσο δεδομένο ότι θα κάνω παιδί που ενώ δεν ήθελα, δεν καθόμουν καν να το σκεφτώ. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Ειμαι 36, και δεν φοβάμαι τίποτα. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη. Το μόνο που μετανιώνω είναι ότι πέρασα αυτή τη διαδικασία αντί να σκεφτώ νωρίτερα. Μια συμβουλή μόνο, μη νιώθεις εγωίστρια. Δεν εισαι. Αλλοι λένε ότι εγωιστές είναι αυτοί που… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συμμετέχων

Κι εγώ έτσι ένιωσα, λες και το έγραψα εγώ. Ή μόνη διαφορά είναι ότι δεν έχω φτάσει στο παρα: η δαγκάνες του πανικού με αρπάζουν σφιχτά μόνο και στην ιδέα.

Δεν είσαι μόνη και δεν είσαι η μόνη. Σε ευχαριστώ για το κείμενο. Είναι φοβερό.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Όσο διάβαζα το κείμενο, από την μία σκεφτόμουν ότι χρειαζόμαστε και άλλες, πολλές τέτοιες εξομολογήσεις και από την άλλη θυμωνα που μια γυναίκα πρέπει να πει τόσα λόγια, τόσα επιχειρηματα σχετικά με το γιατί δεν θέλει να γίνει μητέρα.

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Iris, σήμερα μίλησες στην καρδιά μου, σε εκτιμούσα ήδη, τώρα τερμάτισα. Και ναι, με είχε συγκλονίσει κι εμένα η συγκεκριμένη μαρτυρία στο quora 😉 Μπράβο για το θάρρος σου, ο κόσμος χρειάζεται περισσότερους συνειδητοποιημένους childfree ανθρώπους! Μόνο <3

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Iris ευχαριστώ για αυτό το κείμενο

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

Νομίζω πως σήμερα έκανες το μεγαλύτερο δώρο στις γυναίκες που δε θέλουν να γίνουν μητέρες. Παρόλο που δεν ανήκω σ’αυτές, σ’ευχαριστώ. Αν δεν ήθελα να κάνω παιδί, θα μου είχες δείξει πώς να υπερασπιστώ την απόφαση μου, αν φοβόμουν ή δεν ήξερα πώς να το κάνω. Πώς να το πω, είναι η απάντηση που δεν αφήνει κανένα περιθώριο να μην τη σεβαστείς, επειδή ακριβώς σέβεται αυτόν που κάνει την ερώτηση. Ο οποίος μπορεί να μην έχει τις καλύτερες προθέσεις και αυτό είναι που την κάνει ακόμα πιο Μεγάλη.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Ίρις, είναι συγκλονιστικό το κείμενό σου. Είναι σαν να μου περιγράφει κάποιος τον εαυτό μου μέχρι τα 34. Είναι σαν να ξαναζώ τις αμφιβολίες και την ταραχή που μου προκαλούσαν όλες αυτές οι παραινέσεις και οι προτροπές. Δεν πήρα σχεδόν ανάσα όσο το διάβαζα. Δεν μετανιώνω για την κόρη μου, χαίρομαι που την έφερα στον κόσμο. Αλλά θα ήθελα να είχα τη δική σου σιγουριά και να καταλαβαίνω τόσο ξεκάθαρα τι θα θυσίαζα για να αναθρέψω ένα παιδί. Όλα αυτά που έχεις ψηλά στις προτεραιότητές σου είναι πλέον θηλειές, τύψεις, γιατί τα θέλω και τα λαχταρώ ακόμη και αισθάνομαι άσχημα… Διαβάστε περισσότερα »

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πραγματικά συγκλονιστικό κείμενο. Και εγώ πριν πάρω την απόφαση και κάνω τα παιδάκια μου έπαθα κρίσεις πανικού στην ιδέα και μόνο. Δε μου βγήκε καθόλου φυσιολογικά. Χρειάστηκε να πάω σε ψυχολόγο πάλι να δουλέψω και να δω τι συμβαίνει. Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την περίοδο τα λόγια της μητέρας μου: «Δε χρειάζεται να κάνεις παιδιά αν δε το θέλεις. Δεν είναι υποχρεωτικό ξέρεις.» Η ανακούφιση που αισθάνθηκα με αυτή τη φράση δεν περιγράφεται.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Αχ αυτή η επίκληση στην Φύση και στην βιολογία , για να πείσουν μια γυναίκα να κάνει παιδί! Εγώ έχω σκεφτεί δύο απαντήσεις: 1) Αν είναι έτσι, όλες οι γυναίκες να κάνουν συνέχεια παιδιά από τα 12 μέχρι τα 40, για μην πηγαίνει κανένα ωάριο χαμένο. 2) Την Φύση της γυναίκας την θυμάστε όλοι μόνο οταν πρόκειται για.παιδί. Όταν όμως πρόκειται για σεξ, που είναι επίσης βιολογική ανάγκη, τότε όλοι την ξεχνάτε την Φύση της γυναίκας.

Chaotic Jester
Μέλος
Συμμετέχων

Σε κάποιο ιστότοπο διάβασα, νομίζω «α, μπα» τον λένε, ότι δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα άμα δεν κάνεις σεξ. Άρα δεν είναι βιολογική ανάγκη.

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κάθε φορά που τίθεται ένα θέμα που προκαλεί μεγλαλη συζήτηση, λέω, κάτσε να δω τι θα πει η Ίρις. Σ’εκτιμώ βαθύτατα κι ας μη σε γνωρίσω ποτέ. Το κείμενό σου θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ αν είχα το ταλέντο σου να γράφω τόσο καθαρά. Εγώ δεν έκανα έκτρωση μόνο χάπι της επόμενης ημέρας έχω πάρει γιατί είχαμε ατύχημα. Σε φιλώ

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ενθουσιώδης

Διάβαζα και διάβαζα και αναρωτιόμουν σε κάθε παράγραφο γιατί πρέπει να κάτσεις να εξηγήσεις τους λόγους που δε θέλεις να κάνεις παιδιά. Θέλω να πω…γιατί πρέπει να γίνεται θέμα (όχι για εσένα προσωπικά, γενικώς, γιατί κάποια που δε θέλει να κάνει παιδιά πρέπει να λογοδοτήσει;). Μετά θυμήθηκα την αδερφή της μαμάς μου, που είναι ακριβώς το αντίθετο της μάνας μου από κάθε πιθανή άποψη. Η θεία μου άσκησε έντονη επιρροή επάνω μου καθώς μεγάλωνα, ξαφνικά στα 13 μου έμαθα από εκείνη πως δεν είναι επιθυμία όλων να παντρευτούν ή να κάνουν παιδιά και δε θα ξεχάσω το σοκ μου. Δε… Διαβάστε περισσότερα »