Προσωπική ιστορία: Mπορώ τώρα να μιλήσω με τον πατέρα σου;

Ήμουν γύρω στα 27 την εποχή που οι τράπεζες μοιράζαν δάνεια. Δούλευα από τα 19 πολλές φορές από το ξημέρωμα ως τα μεσάνυχτα και έμενα με τους γονείς μου χωρίς να χαλάω καθόλου χρήματα (και να ήθελα δεν προλάβαινα). Είχα λοιπόν μαζέψει ένα σεβαστό ποσό και με ένα λογικό δάνειο μπορούσα να αγοράσω μια γκαρσονιέρα που στην ουσία θα έβγαζε το δάνειο αν την νοίκιαζα. Πήγα στην τράπεζα, συζήτησα τις λεπτομέρειες, κουβάλησα και τον πατέρα μου που θα έμπαινε εγγυητής, πήρα κάτι σαν προέγκριση δανείου και άρχισα να ψάχνω για σπίτια.

Έπαιρνα τα τηλέφωνα ρωτούσα τις λεπτομέρειες και έκλεινα τα ραντεβού. Πήγαινα ή με την μητέρα μου ή με τον πατέρα μου (4 μάτια καλύτερα από τα 2) αλλά εγώ έκανα τις συζητήσεις. Μια περίπτωση μου έχει κολλήσει τόσα χρόνια μετά. Είχα πάει με την μητέρα μου και μας έδειξε το σπίτι μια νεαρή χαριτωμένη υπάλληλος μεσιτικού. Το είδαμε, μας άρεσε και της είπαμε ότι ενδιαφερόμουν σοβαρά, οπότε να μας δώσει τα συμβόλαια για περαιτέρω έλεγχο. “Ωραία θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο” Μισή ώρα μετά τηλεφώνησε σπίτι μας ο 60κάτι μεσίτης. Η μητέρα μου που σήκωσε το τηλέφωνο μου τον έδωσε κατευθείαν, άλλωστε το δικό μου όνομα υπήρχε στα χαρτιά, εμένα ζήτησε.

Αρχίσαμε να συζητάμε, τα “είναι καταπληκτικό σπίτι, μεγάλη ευκαιρία” του τα απάντησα με τα εμφανή προβλήματα (ήμουν κάπως της δουλειάς και τα έβλεπα ξεκάθαρα). Του τόνισα ότι ενδιαφέρομαι πραγματικά για το σπίτι, και του είπα πως έβρισκα την τιμή κάπως τσιμπιμένη, σε σχέση με γειτονικά διαμερίσματα που είχα ήδη δει. Μου έφερε σαν αντεπιχείρημα το γεγονός ότι θα πάρω δάνειο και έτσι θα καθυστερήσει η εκταμίευση του ποσού για τον ιδιοκτήτη. Του εξήγησα ότι είχα την δυνατότητα να δώσω σχεδόν τα μισά εκτός δανείου, οπότε δεν θα ήταν και τεράστιο πρόβλημα, κόλλησε λίγο, τα μάσησε, μου έβγαλε τον ιδιοκτήτη τρελό και επέμεινε ότι το δάνειο θα ήταν πρόβλημα, εκεί πάνω του είπα ότι αν ήταν να γλιτώσω κάτι από την τιμή, μπορούσα να δώσω όλο το ποσό μετρητά “τούβλο” και να έπαιρνα το δάνειο για την επισκευή. Το είχα συζητήσει από πριν με τον πατέρα μου και το είχαμε σαν εναλλακτική, στην ανάγκη να συμπλήρωνε αυτός το ποσό και να του τα έδινα έναν μήνα μετά όταν θα έπαιρνα “επισκευαστικό” δάνειο, αλλά αυτό δεν το ανέφερα καθόλου στον μεσίτη, του είπα ότι υπήρχε η δυνατότητα αγοράς όλο το ποσό σε μετρητά, αλλά ήθελα να την αποφύγω για φορολογικούς λόγους. Εκεί βεβαιώθηκε ότι ήμουν σίγουρη αγοράστρια, μου υποσχέθηκε ότι θα μιλούσε με τον ιδιοκτήτη, χωρίς να υπόσχεται τίποτα, και για να μην χάνουμε χρόνο θα έστελνε τα χαρτιά στη συμβολαιογράφο μου.

“Ωραία”

“Ναι, πολύ χαίρομαι να συνεργάζομαι με τόσο νέους και συγκροτημένους ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν, μπορώ τώρα να μιλήσω με τον πατέρα σου;”

 **μούδιασμα σαγονιού**, **βουητό στα αυτιά από γκονγκ**, **μα του έχω πει τίποτα για τον πατέρα μου;;;**

“Τι σχέση έχει ο πατέρας μου, αφού εγώ το αγοράζω το σπίτι;”

**που ξέρεις ρε φίλε ότι έχω πατέρα-γιατί έχει μουδιάσει η γλώσσα μου και δεν μπορώ να του πω τίποτα βαρύ-τι γίνεται;;;***

“Ναι το κατάλαβα, απλά έτσι, καλό είναι να μιλήσουμε”

Είχε την ταυτότητά μου, ήξερε την ηλικία μου, μιλούσαμε μισή ώρα, καταλάβαινε ότι δεν ήμουν ηλίθια, καταλάβαινε ότι ήξερα τι έλεγα, καταλάβαινε ότι μιλούσα σοβαρά ΑΛΛΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ. Ντρέπομαι που ήθελα τόσο πολύ το σπίτι που τελικά είπα στον πατέρα μου να του τηλεφωνήσει, αφού πρώτα του περιέγραψα σε έξαλλη κατάσταση την όλη φάση. Θυμάμαι ακόμα να κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι του, να σηκώνεται από την βεράντα και να πηγαίνει να τηλεφωνήσει. Τον άκουσα να λέει “μου είπε ότι θέλετε να μου μιλήσετε, αλλά εγώ δεν μπλέκομαι στην υπόθεση, μόνη της το αγοράζει” και του έκοψε την συζήτηση. Τον αγάπησα λίγο παραπάνω εκείνη την στιγμή. Χρόνια μετά καταλαβαίνω ότι παρότι μεγάλωσα σε ένα μη μισογύνικο σπίτι, παρόλο που είχα δυνατές γυναικείες προσωπικότητες στην οικογένειά μου, γυναίκες που πέρναγε ο λόγος τους και “δεν μασάγανε”, όταν βγήκα στον έξω κόσμο άργησα να εντοπίσω την πατριαρχία. Ίσως ακριβώς για τον λόγο ότι οι γυναίκες της οικογένειας ήταν υπολογίσιμες, όταν βρέθηκα σε θέση που μίλαγα και δεν ακογόμουνα άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου, η μόνη σκέψη που μου ερχόταν ήταν ότι μάλλον έλεγα καμιά μαλακία και οι άνθρωποι απλά δεν μου έδιναν σημασία, χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι έφταιγε ΜΟΝΟ το φύλο μου.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

153 points
Upvote Downvote

14
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
9 Θέματα σχολίων
5 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
10 Συντάκτες σχολίων
Bourbouritanot today...Lobelia Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Bourbourita
Μέλος
Συμμετέχων

Συγκινήθηκα. Θυμήθηκα τον μπαμπά μου, που μου λείπει. Από τότε που ήμουν μικρή επέμενε να με μάθει μαστορέματα για να είμαι αυτόνομη. Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε αλλά πλάκα είχε και έμαθα. Όταν έπιασα το πρώτο μου σπίτι, μου δάνεισε την εργαλειοθήκη του. Τη μέρα που την επέστρεψα, τον πέτυχα να μιλάει με ένα φίλο του. Ο φίλος δεν εννοούσε να δεχτεί πως έβαλα μόνη μου τα κουρτινόξυλα και κατέληξε, μπροστά μου, στην ατάκα – έπος “ήθελες γιο, ε;” Ο μπαμπάς είπε πως όχι, κόρη ήθελε και επίσης ήθελε να μην είναι ο φίλος του τόσο μ@λ@κας. Το μόνο που εύχομαι… Διαβάστε περισσότερα »

Puma
Μέλος
Συμμετέχων

Μπράβο στον μπαμπά!Εισαι τυχερή που μεγάλωσες σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κι ας τα βρήκες “σκούρα” μετά. Ο δικός μου ο μπαμπάς δεν υπήρχε περίπτωση να μη θέλει να ανακατευτει για να μου τα κάνει πιο εύκολα. μεγάλωσα με τη νοοτροπία του άντρα-προστάτη που τώρα δεν αντέχω. Γίνεται μεγάλος πόλεμος για να μην ανακατεύεται, τώρα που κατάλαβα, έστω κι αργά, πόσο παρεμβατικος και ξερολας ήταν και είναι. Αγαλι αγαλι κάτι γίνεται! Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε ολες/ους!

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Μια απ’ τα ίδια κι εδώ. Αν εξαιρέσεις δηλαδή την αγορά σπιτιού.
Κατά τα άλλα, σ’ευχαριστώ πολύ που το έγραψες, ήταν σαν να είδα και να άκουσα τον μπαμπά μου, που μου λείπει πάντα και πολύ.

Lobelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Τι μου θύμισες…Όταν έφτιαχνα την δουλειά μου 29 χρόνων και είχα συνεργεία όταν έτρεχα στις υπηρεσίες άφηνα το μπαμπά μου να βλέπει ώρες που προσέρχονται, δουλειά μέχρι που μια μέρα είχα έρθει σαλταρισμενη και βλέπω έναν από αυτούς να μιλάει στο μπαμπά μου και ο μπαμπάς μου να με κοιτάει με ύφος σώσε με φτάνω λέει ο μπαμπάς μου να ορίστε ήρθε το αφεντικό πες της τα γυρνάει αυτός μου λέει είπα με το μπαμπά σου η πόρτα να μπει εδώ….Και τον κόβει ο μπαμπάς μου λέγοντας δεν είπαμε εσύ λες εγώ σου είπα ότι η δουλειά είναι της κόρης… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Συμμετέχων

Μπράβο στον μπαμπά! Έχω βρεθεί κι εγώ σε διαδικασία αγοράς σπιτιού, την οποία και ολοκλήρωσα με επιτυχία. Στα 31 μου είχα τα χρήματα που χρειαζόταν για τον συγκεκριμένο σκοπό, αλλά δεν είχα υπολογίσει τον μαγικό κόσμο του real estate. Διότι στην αναζήτηση μου που κράτησε περίπου 1 χρόνο η αδιακρισία, η υποτίμηση και η πατριαρχία πήγαινε σύννεφο! Οφείλω να αναφέρω ότι γενικά ντύνομαι casual και κάπως μικροδείχνω. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα στα ραντεβού που πήγαινα να συμβαίνουν τα εξής: 1. Να με κοιτάζουν από πάνω ως κάτω με την απορία στο μάτι “έχεις εσύ τα χρήματα να αγοράσεις σπίτι;” 2.… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Είμαι υπερβολική αν κάνω την παρατήρηση ότι ο χαρακτηρισμός “χαριτωμένη” για την εργαζόμενη δεν μού άρεσε κάπως;
ΥΓ. Κατά τα άλλα, εννοείται, συμφωνώ σε όλα. Επίσης, δούλεψες τόσο πολύ που κατάφερες στα 27 σου να αγοράσεις σπίτι! Ειλικρινά, συγχαρητήρια!

Fuchsia
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Fuchsia

Κι εγω Φωτεινη, Βρηκα ακομψο τον χαρακτηρισμο ´ νεαρη χαριτωμενη’.
Επισης, με μπερδεψε και η περιγραφη με τη συνομιλια κλπ

Karlee
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Advocate

Πολύ χαίρομαι με κάτι τέτοιες ιστορίες. Είσαι πολύ τυχερή που έχεις τέτοιους γονείς. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που η μάνα μου δεν εμπιστεύεται τη γνώμη μου ούτε για το ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, με ο,τι επιπτώσεις είχε αυτό στην αυτοπεποίθησή μου, χαίρομαι και συγκινούμαι όταν διαβάζω ιστορίες σαν τη δικιά σου.<3

not today...
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Συμμετέχων

μπράβο στον μπαμπά! μπράβο και σε σένα. σε αυτές τις φάσεις τι καλά να μην μουδιάζουμε και να απαντάμε κάτι τύπου: ο μπαμπάς μου δεν μπορεί τώρα, πλένει τα πιάτα και μετά έχει να απλώσει τα ρούχα…