Προσωπική ιστορία: Μια χαρούμενη χοντρή

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου είχα αρκετά παραπάνω κιλά. Είχα να μοιάσω. Τόσο η μαμά μου, όσο και οι δύο μου γιαγιάδες ήταν ανέκαθεν αρκετά κιλά πάνω από το αδύνατο. Λόγω παιδικού άσθματος, έπαιρνα και κορτιζονούχα εισπνεόμενα, οπότε χειροτέρευε η κατάσταση.

Τα άλλα παιδιά στο σχολείο πάντα με κορόιδευαν. Ήμουν και άριστη μαθήτρια, από κάποια ηλικία και μετά φορούσα και γυαλιά. Πάντα ήμουν ντροπαλή και χωρίς καθόλου αυτοπεποίθηση… Ε, καταλαβαίνετε ότι ήμουν το ιδανικό θύμα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε-Δημοτικό ή αρχές Γυμνασίου-πήγα πρώτη φορά με τη μητέρα μου σε διαιτολόγο. Απαίσια εμπειρία. Έχω διαγράψει τις λεπτομέρειες από το μυαλό μου, ήταν και τόσα χρόνια πριν. Αυτό που θυμάμαι πάντως ήταν ότι ήταν ένας άνθρωπος που φώναζε-ούρλιαζε σχεδόν-που σε έβαζε να στέκεσαι ημίγυμνη για να σε μετρήσει και να σε ζυγίσει και που σε μάλωνε γιατί ήσουν χοντρή. Γιατί ήμουν χοντρή. Περιττό να πω ότι η δίαιτα απέτυχε παταγωδώς κι εγώ βούλιαξα περισσότερο στη θλίψη και την αυτολύπηση.

Γιατί δεν μπορούσα να αδυνατίσω; Γιατί να μην είμαι σαν τα άλλα κορίτσια της ηλικίας μου; Γιατί να είμαι χοντρή;

Δεν θα μιλήσω για τα μαθητικά μου χρόνια. Το bulling που έφαγα από συμμαθητές, γνωστούς, τον πατέρα μου και τα σχόλια καλοθελητών ότι «καλό θα ήταν να αδυνατίσεις. Μικρή κοπέλα και να είσαι τόσα κιλά:» Ναι, πώς δεν το σκέφτηκα;

Fast Forward, φτάνω Γ΄ Λυκείου, η χρονιά που όλοι έπαιρναν κιλά από τις Πανελλήνιες και το άγχος. Όλοι έπαιρναν κιλά κι εγώ έχανα! Βλέποντάς το από μια απόσταση τόσα χρόνια μετά, νομίζω ότι πέραν του ότι το είχα πάρει απόφαση, με βοήθησε πολύ και το πρόγραμμα που είχα: σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα. Έτσι μπορούσα σχεδόν ψυχαναγκαστικά να ακολουθώ και πρόγραμμα δίαιτας. Να μην τα πολυλογώ Σεπτέμβρη που μετακόμισα για σπουδές ήμουν άλλος άνθρωπος.

Πάντα μου έλεγαν πως έχω ωραίο πρόσωπο και ωραία μακριά και λεπτά πόδια. Ακόμη και στα πιο χοντρά μου είχα λιγότερη κυτταρίτιδα από αδύνατες φίλες μου. Ήμουν σχετικά ψηλή, αλλά λόγω κορμοστασιάς φαινόμουν ακόμη ψηλότερη. Τώρα λοιπόν που ήμουν αδύνατη φοιτήτρια θα έπρεπε να νιώθω θεά. Σωστά; Εχμ, όχι! Ένιωθα χοντρή, χοντρή και αποτυχημένη. Και άσχημη.

Εκείνη την περίοδο άρχισαν να με προσέχουν και τα αγόρια. Όχι κάτι ιδιαίτερο. Ως άνθρωπος ήμουν κλειστή και απόμακρη. Αλλά και πάλι δεν πίστευα ότι τους άρεσα εγώ. Σκεφτόμουν, δεν βρήκαν κάτι καλύτερο και κατέληξαν σε μένα ή κάτι τέτοιο.

Στα 4 χρόνια της φοιτητικής μου ζωής έπαιρνα λίγα κιλά, έχανα κάποια, ποτέ όμως δεν ένιωθα αρκετά αδύνατη. Ώσπου την τελευταία χρονιά ένα σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα με έριξε. Πήρα τα 20 κιλά που είχα χάσει στη Γ΄ Λυκείου. Μετά γύρισα στο πατρικό μου όπου, απλώς έτρωγα, έκλαιγα και πήγαινα για δουλειά (μια ημιαπασχόληση, ίσα-ίσα για το χαρτζιλίκι). Ήμουν χάλια.

Εκείνο το καλοκαίρι ήμουν πάνω στο ποδήλατο και γύρναγα από τη δουλειά. Πίσω μου ήταν μια παρέα νεαρών σε ένα αμάξι που βλέποντάς με στο ποδήλατο άρχισαν τα γέλια και τα σχόλια «Μωρή χοντρή, κάνε στην άκρη!» «Θα σπάσει το ποδήλατο, πού πας;» «Πώς κυκλοφορείς έτσι;». Πήγα σπίτι μου και έκλαψα. Ένιωθα θλίψη και θυμό. Θυμό για μένα. Γιατί ήμουν χοντρή; Γιατί δεν μπορούσα να αδυνατίσω; Ποιον ενοχλούσα με το ποδηλατάκι μου στην άκρη του δρόμου; Και κυρίως, γιατί δεν μπορούσα να διαχειριστώ τέτοια σχόλια; Δεν θα έπρεπε να με νοιάζουν, έτσι δεν είναι; Είμαι 22 χρονών και κλαίω λες και είμαι νήπιο.

Εκείνη τη χρονιά έχασα 22 κιλά. Ξανά. Δεν θυμάμαι αν ήταν αυτό το περιστατικό που με έκανε να το αποφασίσω ή κάτι άλλο. Ειλικρινά δεν θυμάμαι. Αλλά το αποφάσισα. Και το έκανα. Ήμουν νέα, αδύνατη, ωραία. Είχα αρχίσει να περιποιούμαι τον εαυτό μου, να ντύνομαι με ωραία ρούχα, να βάφομαι, να πηγαίνω γυμναστήριο. Είχα ήδη ξεκινήσει κάποια χόμπι (πριν αδυνατίσω) και ξεκίνησα και κάποια καινούρια. Γνώριζα κόσμο. Με φλέρταρε κόσμος. Οι συμμαθητές μου που παλιά με κορόιδευαν τώρα ζητούσαν να βγούμε ραντεβού. Πάντα σε καινούριες γνωριμίες θα είχα και από μία κατάκτηση. Έβγαινα με τις φίλες μου για ποτό και με γλυκοκοίταζαν αγόρια. Μερικά έρχονταν να μου μιλήσουν ή με έβρισκαν στο fb. Ήμουν η πιο δημοφιλής της παρέας. Καλά μην φανταστείτε, μικρή παρέα σε μικρή πόλη που το «καινούριο» ενθουσιάζει. Κι εγώ ήμουν καινούρια. Ήμουν και ένας άνθρωπος με αρκετά ενδιαφέροντα που έκανε καλή συζήτηση. Ε, ήμουν στην καλύτερη φάση της ζωής μου. Ή μήπως δεν ήμουν;

Λόγω σωματοδομής δεν μπορούσα να πέσω ποτέ κάτω από ένα συγκεκριμένο βάρος. Πετάγονταν τα κόκκαλα στη λεκάνη και ρουφιόνταν τα μάγουλα. Ζαλιζόμουν από το λίγο φαγητό. Άκουγα όμως φίλες και γνωστές που ήμασταν στο ίδιο ύψος και αυτές ήταν 5-6 κιλά παρακάτω και ένιωθα χοντρή. Όσο και να κοπανιόμουν στο γυμναστήριο, όσο και να περιόριζα τις μερίδες δεν αδυνάτιζα. Η κοιλιά μου ήταν επίπεδη (σχεδόν) μόνο το πρωί που ξυπνούσα. Με το που έτρωγα κάτι τουμπάνιαζε. Έκανα παλινδρομήσεις και η κατάσταση χειροτέρευε. Ποτέ δεν ήμουν αρκετά αδύνατη. Κάτι πέταγε, κάποιο φόρεμα δεν με κολάκευε, δεν μπορούσα να μπω στο small. Έπαιρνα ένα κιλό και έβαζα τα κλάματα. Κοιταζόμουν όλη μέρα στον καθρέφτη και πάντα κάτι δεν μου άρεσε, τα μπράτσα μου ήταν πλαδαρά, η κοιλιά μου ήταν μεγάλη, το στέρνο μου ανοιχτό αλλά το στήθος μου μικρό. Δεν ήμουν ποτέ ευχαριστημένη. Έβγαινα έξω και έψαχνα συνεχώς καθρέφτη για να τσεκάρω τον εαυτό μου. Είχα εμμονή με τις θερμίδες, είχα τύψεις όταν έτρωγα. Έκλαιγα. Ένιωθα χοντρή, άσχημη. Αναρωτιόμουν γιατί με πλησιάζουν τα αγόρια. Εκεί που ένιωθα μια επίπλαστη αυτοπεποίθηση από το φλερτ που είχα, ένιωθα πάλι χοντρή, άσχημη. Φοβόμουν ότι θα δουν το πάχος μου, ότι θα σχολιάσουν τα κιλά μου ή την κοιλιά μου.

Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, για κάποια άλλα θέματα που αντιμετώπιζα, αλλά δεν κατάφερα να δουλέψω τη σχέση μου με το φαγητό και την εικόνα μου.

Και τότε γνώρισα αυτόν. Τον (πλέον) σύζυγό μου. Μακάρι να έλεγα ότι ήταν η ψυχοθεραπεία που με βοήθησε να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου, ή ότι ήταν κάτι που το έκανα μόνη μου. Ήταν αυτός. Μου έλεγε συνέχεια πόσο με λατρεύει και 5 και 10 και 15 κιλά πάνω. Μαζί αισίως πήραμε αθροιστικά 50 κιλά! Ναι, ξέρω δεν είναι καλό. Θέλω κάποια στιγμή να τα χάσω. Αλλά θέλω να τα χάσω για μένα. Και δεν νιώθω άσχημα που έχω παχύνει. Οκ, δεν χαίρομαι, αλλά είμαι παραπάνω από εντάξει. Δεν κοιτάζω πλέον τον καθρέφτη κλαίγοντας. Δεν κοπανιέμαι στο δοκιμαστήριο γιατί η φούστα που διάλεξα δεν μου στέκεται καλά. Δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων.

Όπως είπα, θέλω κάποια στιγμή να χάσω αυτά τα κιλά. Όμως το έχω συζητήσει και με την τωρινή μου θεραπεύτρια και νομίζω ότι απλά αυτή την περίοδο δεν είμαι σε θέση να ξαναπεράσω όλον αυτόν τον πόνο που ένιωσα όλα αυτά τα χρόνια που προσπαθούσα να είμαι αδύνατη, αλλά αισθανόμουν πάντα ως μια χοντρή, ατσούμπαλη κοπελίτσα με γυαλιά και ακμή.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

92 points
Upvote Downvote

17
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
12 Θέματα σχολίων
5 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
14 Συντάκτες σχολίων
Mia ideaOpheliachrissie spanikouHaifischnet Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Neli
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συμμετέχων

You are not fat. You have fat. You also have fingernails. You are not a fingernail. Απο τα πιο ωραία που έχω διαβάσει σχετικά. Μια τεράστια αγκαλιάααα!

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Από τα σχόλια σου και μόνο Granita, σε έχω συμπαθήσει φοβερά, η προσωπικότητα σου ακτινοβολεί! Μπράβο που κάνεις ψυχοθεραπεία και χίλια μπράβο που επέλεξες έναν υπέροχο άνθρωπο. Αποψάρα μου, τα παραπάνω κιλά δεν είναι πρόβλημα, η μιζέρια είναι – κι όσοι τα σχολιάζουν είναι δυστυχισμένα ανθρωπάκια, για λύπηση. Live and let live, people 🤬🤬🤬🤬

ChainReaction
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Καλή σου τύχη στην ψυχοθεραπεία! Σε ευχαριστούμε που μοιραστηκες την ιστορία σου!
Με αφορμή τη σκηνή σου με το διαιτολόγο, σκέφτηκα πόσοι διαιτολόγοι κυκλοφορούν εκει έξω που πιστεύουν ότι μια συγκεκριμένη δίαιτα κάνει για όλους τους ανθρώπους… Ιστορίες εγκληματικές με ανθρώπους να πάσχουν από κληρονομικη παχυσαρκία και να μην περνάει ούτε καν από το μυαλό του διαιτολόγου, έως ότου τη στιγμή που επισκέφθηκαν διαβητολογο να τους διαγνώσει.. Γι’αυτό πρεπει να αφυπνιστουμε για την εξατομικευμένη ιατρική και να κατανοήσουμε την διαφορετικότητα του καθενός στην παχυσαρκία.
Σου εύχομαι ότι καλύτερο, κανείς δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση, εμείς είμαστε σύμμαχοι σου 🙂

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

πρωί: ένα ποτήρι γάλα
μεσημέρι: πρωτείνη με σαλάτα
βράδυ: γιαούρτι με φρούτο

ΑΥτό είναι το σύνηθες διαιτολόγιο που δίνουν. Άντε να προσθέσουν και κανά κράνμπερι στη σαλάτα. Πως να κρατήσεις αυτή τη δίαιτα; και πόσο καιρό να αντέξεις χωρίς να υποκύψεις στους πειρασμούς;

ChainReaction
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ειναι τουλαχιστον τραγικο να μην αναρωτηθεις για το γενετικο υποβαθρο του καθενος, το οποιο τον επηρεαζει και στις αυξομειωσεις του βαρους. Ναι ισως αυτη η διαιτα που ειπες να δουλευει για μια μεριδα του κοσμου, αλλα για μια αλλη ειναι σαν να προσπαθεις να καταπολεμησεις το παρκινσον με γιογκα… Δεν θα επρεπε να ειναι μονο τα χρηματα απο τη συνεδρια που τους ενδιαφερουν… ετσι καταληγουν πολλοι ανθρωποι που εχουν πχ κληρονομικη παχυσαρκία σε ψυχολογους, και θεωρουν οτι κατι δεν κανουν οι ιδιοι καλα και γεμιζουν ενοχες που δεν χανουν βαρος (true story). Βρισκω απολυτα αληθινο αυτο που ειπες στο δικο… Διαβάστε περισσότερα »

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Συγγνώμη ρε παιδιά αλλά έχω χρόνια που πηγαίνω σε διαιτολοωο και πότε δε μου έδωσε τέτοια δίαιτα. Και τώρα που έρχεται και η αδερφή μου μαζι μου τοα προγράμματα μας είναι τόσο διαφορετικά όπως η μέρα με τη νύχτα.

Haifischnet
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Πρωί: ένα λίτρο γάλα
Μεσημέρι: σαλάτα ΟΚ
Βράδυ: 5-6 γιαούρτια με φρούτα και μπόλικη ζάχαρη (για να χορτάσουμε, δηλαδή)

Αυτό δεν είναι φαΐ. Κολατσό είναι (με εξαίρεση την μεσημεριανή σαλάτα. Τα πιτόγυρα πού είναι;

chrissie spanikou
Επισκέπτης
Συμμετέχων
chrissie spanikou

Στα γιαουρτια το βραδι βαζεις σκορδο που βοηθαει στον υπνο, ανηθο και απο φρουτα επιλεγεις τη ντοματα. Συνοδευεις με πιτα ολικης αλεσης κ πρωτεινη.

εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Αχ, πόσο μπορεί να μας ρίξει η κακεντρέχεια των άλλων. Όσο πιο μακριά είμαστε από τέτοιες νοοτροπίες τόσο πιο βαριές μας πέφτουν. Ό,τι πέρασες είναι αποτέλεσμα της πατριαρχίας γιατί για ποιο σκοπό να υπάρχει μια γυναίκα, αν όχι για να ικανοποιεί την αισθητική των άλλων; Μπράβο σου που βγήκες δυνατή από όλο αυτό και που έχεις καταλάβει ότι είναι μύθος η ευτυχία στα ιδανικά κιλά. Το παιχνίδι είναι στημένο για να μην κερδίζει καμιά μας, όσα κιλά κι αν είναι, όσο ιδανική κι αν θεωρείται. Την κατηγορούν για χαζή, για πουτ@ν@, για αντροχωρίστρα, δεν έχει τέλος η λίστα του μισογυνισμού.… Διαβάστε περισσότερα »

Divine21
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Τρομερή η ιστορία σου, αν και στενάχωρη σε ορισμένα σημεία, δε μου έβγαλε ποτέ μια μιζέρια. Πολλές φορές, όλοι σκεφτόμαστε τι λένε για εμάς ενώ στην πραγματικότητα δεν ασχολούνται καν. Είναι απίστευτα θετικό που έχεις έναν άντρα να σε υποστηρίζει και να νιώθεις όμορφα και που κάνεις ψυχοθεραπεία. Από τη στιγμή που έχεις ξαναχάσει κιλά, δεν πιστεύω ότι είναι θέμα να χάσεις από τη στιγμή που έχεις και μια σταθερότητα. Καλή συνέχεια!

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Υπέροχο κείμενο Γρανίτα! Νομίζω εκφράζεις όλες εμάς που παλεύουμε με το ίδιο τέρας. Στο μυαλό κάποιων ανθρώπων όλοι γενιόμαστε με σωματότυπο Gigi αλλά ο αδύναμος χαρακτήρας μας και η κοιλιοδουλίασή μας μας κάνει χοντρές. Οπότε εκτός από τη μομφή για το σώμα μας εισπράττουμε και μια υφέρπουσα μομφή για την αδυναμία του χαρακτήρα μας. Από την άλλη, ακόμα και αν είναι εμφανές ότι προσπαθούμε πάλι θα μας την πούνε (ναι, με έχουν πεί και μένα “χοντρή, θέλεις και ποδήλατο”) γιατί είναι πολύ εύκολο να μειώσεις τον χοντρούλη για να νιώσεις εσύ καλύτερα. Όπως είχε πει και μια φίλη μου, πιστεύουν… Διαβάστε περισσότερα »

masal gibi
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας την ιστορία σου γρανίτα λεμονί! από τα σχόλια σου μου έχεις δώσει την εντύπωση ενός πολύ συγκροτημένου ανθρώπου και οι απόψεις μας πολύ συχνά συμπίπτουν! χαίρομαι που τώρα αισθάνεσαι πολύ καλύτερα..ελπίζω να συνεχίσεις έτσι και ακόμα καλύτερα…μια αγκαλιά και από έμενα! 🙂 🙂

Mia idea
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Σε κάποιο σημείο της ανάγνωσης φοβήθηκα…φλέρταρες επικίνδυνα με την ανορεξία….δεν ξέρω κατά πόσο ο σύντροφος που σε αποδέχεται είναι η βαθιά, οριστική λύση του προβλήματος…μακάρι να είστε πάντα μαζί κι αγαπημένοι, πιστεύω όμως ότι το να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου θα ήταν αρκετά πιο δύσκολο από το να πιστέψεις στην αγάπη που σου δείχνει ένα άλλο άτομο. Εδώ μωρομάνα δις + σινγκλ με μηδέν φλερτ και για πρώτη φορά με περιττά κιλά, που δεν φεύγουν με τίποτα….ή μάλλον δεν φεύγουν με τον τρόπο που συνήθιζα να χάνω τα κιλά πριν γίνω μάνα…λίγα μπάνια, λίγο πεπονάκι αντί για μερίδα φαΐ, λίγες… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

“Το bulling που έφαγα από (…) τον πατέρα μου” Το πιο λυπηρό σημείο της ιστορίας.

Ophelia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Εντάξει, ταυτίστηκα απίστευτα. Κι εμένα ο σύντροφός μου με έβγαλε από αυτό το φαύλο κύκλο. Ευχαριστούμε που το μοιράστηκες!