Προσωπική ιστορία: Κανένας, κανένας δεν ήξερε ότι με χτυπάει. Κανένας δεν μπορουσε να φανταστεί το δυναμικό κορίτσι να τρώει ξυλο

Με χτύπησε στο πρόσωπο και σώμα, μου τράβηξε τα μαλλιά και μου ξεριζωσε μια τούφα την οποία μετά αγκάλιασε και άρχισε να κλαίει στο πάτωμα

Διαβάζοντας χρόνια στο σαιτ προσωπικές ιστορίες για κακοποιητικές σχέσεις αποφάσισα κι εγώ να γράψω την δική μου, την οποία δεν έχω μοιραστεί με κανέναν.

Μεγάλωσα σε μια υπεροχη οικογένεια με γονείς υπέρμαχους της ισότητας και με πράξεις που το αποδείκνυαν καθημερινά. Ήμουν πάντα ένα δυναμικό κορίτσι που υπερασπιζόμουν τα αδύναμα παιδάκια στο σχολείο και αργότερα μεγάλωσα και έγινα μια δυναμική γυναίκα. Οι σχέσεις μου, όσες είχα ως την στιγμή για τη οποια θα μιλήσω, ήταν υγιείς με άτομα που μέχρι σήμερα θεωρώ εξαιρετικά. Όλα αυτά μέχρι τα 21.

Στα 21 μου γνώρισα ένα παλικάρι στην σχολή τον οποίο ερωτεύτηκα παράφορα. Βίωσα μια έντονη ερωτική απογοήτευση οι λεπτομέρειες της οποίας δεν είμαι σίγουρη ότι είναι χρήσιμες στην ιστορία. Ήμουν όμως σε πολύ άσχημη κατάσταση. Παράλληλα αδυνάτισα υπερβολικά και επειδή είμαι ψηλή φαινόταν πολύ έντονο. Αρχισα να κοιμάμαι 12-15 ώρες την ημέρα, να μην μπορώ να ξυπνήσω, να μην μπορώ να φάω. Κάπου εκεί μπήκε στην ζωή μου ο Κ. Ο Κ. ήταν ένας τυπος στην ηλικία μου τον οποίο ήξερα από το σχολείο. Συναντηθήκαμε τυχαία σε μια θεατρική παράσταση και βγήκαμε για ποτό όπου μου εξομολογήθηκε ότι ήταν ερωτευμένος μαζί μου τα τελευταία χρόνια. Άρχισε να μου λέει πόσο όμορφη είμαι, πόσο έξυπνη, διάφορα… Κι εγώ είχα μεγάλη ανάγκη αγάπη και αποδοχή. Και τον πίστεψα και έτσι ξεκινήσαμε να βγαίνουμε. Τα πάντα ξεκίνησαν από μια συνήθεια να μου επισημαίνει συνέχεια πόσο ερωτευμένος είναι μαζί μου και πως τόσα χρόνια σε όλες τις σχέσεις που έκανε, ακόμα και στις μιας βραδιάς, φαντασιωνόταν εμένα. Μην με ρωτήσετε γιατί δεν έτρεξα. Δεν ξέρω. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια του και ένιωθα θεά. Οχι για πολυ.

Ξεκίνησε να μου ζητάει λεπτομέρειες για τις προηγούμενες σεξουαλικές μου εμπειρίες. Να μου λέει πως είχα πολλούς ερωτικούς συντρόφους για την ηλικία μου. Να κατακρίνει τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, τις μουσικές μου επιλογές, τους φίλους μου, το πως ντυνόμουν. Άρχισα να αποφεύγω να βγαίνω με άλλους εκτός απο τον ίδιο. Μου έκανε πανάκριβα δώρα και επεμενε να τα φοράω και να λέω σε όλους ότι είναι απο εκείνον. Σε άσχετες στιγμές με κοίταζε σχεδόν με μίσος και έλεγε με ένα υφος που με στοιχειώνει μέχρι και σήμερα “δικιά μου”. Ισχυριζόταν πως όλοι οι άντρες φίλοι μου με γουστάρουν. Και το συμπλήρωνε δίπλα πάντα με το “ε μα είναι φυσικό αφου είσαι η πιο τέλεια γυναίκα που υπάρχει, μπλα μπλα μπλα”. Κάποια στιγμή συνάντησα έναν φίλο μου τυχαία και πήγαμε για καφέ. Με πήρε τηλ και του το είπα. Το βράδυ που συναντηθήκαμε, αφού κάναμε σεξ και όσο ήμουν ακόμα γυμνή άρχισε να με ρωτάει για τον φίλο μου και χωρίς καλά καλά να καταλάβω τι γινόταν άρχισε να ουρλιάζει και να με λέει «που… να» που τόσα χρόνια δεν κατάλαβα ότι με γουστάρει και τον ανάγκαζα να με βλέπει με άλλους, πως τολμούσαν να με αγγίζουν άλλοι, πως τολμούσα εγώ να τους αφήνω και φυσικά με χτύπησε.

Με χτύπησε στο πρόσωπο, στο σώμα, μου τράβηξε τα μαλλιά και μου ξεριζωσε μια τούφα την οποία μετά αγκάλιασε και άρχισε να κλαίει στο πάτωμα. Κι εγω σηκώθηκα και τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα συγγνώμη και του υποσχέθηκα πως όλα τα πάνε καλά. Το γράφω και ντρέπομαι. Το γράφω και η πρώτη μου παρόρμηση είναι να ζητήσω συγγνώμη από εσάς που το διαβάζετε. Τους επόμενους μήνες τους θυμάμαι αποσπασματικά. Θυμάμαι πως όλοι οι κοινοί γνωστοί μας νόμιζαν πως “τον έχω του χεριού μου” και εκείνος με κοιτάει στα μάτια και λιώνει. Θυμάμαι να με χτυπάει ξανά και να νομίζω πως είναι οκ γιατί αμυνόμουν κι εγώ. Θυμάμαι να μου λέει πως το όνειρο του είναι να μου φτιάξει ένα τεράστιο σπίτι, να μην χρειάζεται να δουλεύω ποτέ και να μένω μέσα και να του κάνω πολλά παιδιά. Θυμάμαι να με απειλεί συνέχεια ότι θα αυτοκτονήσει. Θυμάμαι να κόβει τις φλέβες του μπροστά μου, την μάνα του να κλαίει για τον μοναχογιό, τους γιατρούς να με κοιτάνε υποτιμητικά και μια μόνο γιατρό να με φωνάζει στο γραφείο της να με ρωτήσει πότε έφαγα τελευταία φορά. Νομίζω ήθελε να με βοηθήσει. Θυμάμαι τους γονείς μου να με παρακαλάνε να παω σε ψυχολόγο, θυμάμαι τον πατέρα μου να με παίρνει και να πηγαίνουμε ταξίδι όπου επί τρεις μερες προσπαθούσε να καταλάβει τι μου συμβαίνει, θυμάμαι κάποιους φίλους, όχι φίλους, κάποια άτομα να γελάνε και να λένε καλά ρε δεν παίζει η Τάδε (εγώ) που είναι δυο μέτρα σίγουρα τον δέρνει. Θυμάμαι πως μου είπε ότι τον ζήτησαν από μια εταιρεία σε άλλη πόλη να δουλέψει και φτερούγισε η καρδιά μου γιατί θα γλύτωνα. Θυμάμαι τον κολλητό μου να επέμενε να με παίρνει τηλ ακόμα κ αφού αυτός τον έβρισε στο τηλ άπειρες φορές (μου έπαιρνε το τηλ απ’το χέρι). Θυμάμαι την μάνα μου και την καθημερινή στήριξη της και την προσπαθεια της να χωρίσω, ακόμα και χωρίς να ξέρει τι συνέβαινε. Θυμάμαι να βλέπω την ζωή μου να περνάει από μπροστά μου.

Κανένας, κανένας δεν ήξερε ότι με χτυπάει. Κανένας δεν μπορουσε να φανταστεί το δυναμικό κορίτσι να τρώει ξυλο. Να κάνει σεξ χωρίς να το θέλει. Να νιώθει μια μόνιμη αποστροφή δίπλα του. Και να μην μιλάει. Όλοι ανησυχούσαν, όσοι ανησυχούσαν, ήταν γιατί εμφανώς δεν ταιριάζαμε. Ένα βράδυ καθόμασταν στο μπαλκόνι του σπιτιού του και τρώγαμε. Δεν θυμάμαι την συζήτηση αλλά θυμάμαι πως μου είπε “καλά σας είδαμε και εσάς τις φεμινίστριες” και γέλασε χτυπώντας μου το μπούτι. Κι εκεί, μετά το ξύλο, την υποτίμηση, τις φωνές, τον έλεγχο, εκεί φρίκαρα. Θυμάμαι πως σήκωσα το τραπεζομάντηλο πολύ ψύχραιμα και άδειασα τα πάντα κάτω. Του είπα χωρίζουμε και έφυγα. Μου φώναζε από το μπαλκόνι ότι θα πεθάνει θα αυτοκτονήσει θα πέσει μπροστά μου και σας ορκίζομαι ότι παρακαλούσα με μια άγρια χαρά να το κάνει. Έφυγα, πήγα σπίτι μου και έκλαψα μέχρι το πρωι. Όλο αυτό κράτησε δυο χρόνια. Αφου χώρισα είπε σε όλους πόσο κα…λα είμαι που τον χώρισα ενώ με λάτρευε. Πως η άρρωστη σχέση που έχω με το σεξ οφείλεται στο ότι με βίασαν σαν παιδί (όλα από το μυαλό του) και γι’αυτό έχω ανάγκη τώρα να κάνω σεξ δεξιά και αριστερά με τον κάθε τυχαίο. Πως θα καταλάβω οτι μόνο αυτός με αγάπησε και θα γυρίσω. Και διάφορα άλλα. Έμαθα πως την επόμενη κοπέλα που βρέθηκε στον δρόμο του την έστειλε στο νοσοκομείο. Προσπάθησα να την βρω αλλά δεν τα κατάφερα. Μετά από αυτό δεν μπορουσα με τίποτα να συγχωρήσω τον εαυτό μου που επέτρεψα σε κάποιον να μου φερθεί έτσι. Πήγα σε θεραπεία, ακόμα πάω αλλά έχω σταματήσει εδώ και χρόνια να μιλάω για αυτόν. Από τότε έχουν περάσει δέκα χρόνια.

Έκανα σχέσεις, καμία κακοποιητική. Όλες έληξαν πολιτισμένα. Σε κάθε μια από αυτές τις σχέσεις έβλεπα έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη: πως ήμουν ακόμα μαζί με αυτόν. Ξυπνούσα ιδρωμένη και κλαμένη. Με τον άντρα που είμαι τώρα, που νομίζω ότι είναι ο άνθρωπος μου, έβλεπα αυτόν τον εφιάλτη κάθε μα κάθε βράδυ. Για πάνω από χρόνο. Και κάθε φορά σηκωνόμουν και άνοιγα το φως. Και όταν έβλεπα ποιος κοιμάται δίπλα μου έκλαιγα από ανακούφιση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

167 points
Upvote Downvote

49
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
41 Θέματα σχολίων
8 Απαντήσεις θεμάτων
9 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
46 Συντάκτες σχολίων
Σκληροπυρηνική ΚατσαρίδαNtaliaNom de plumeπολυμήχανη_μηχανοβιόλαFridaFree Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Διαλεχτή Κιούση
Μέλος
Δημιουργός Εικόνων
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Χρόνια συμμετοχής
Ήρωας

Πόνεσε η ψυχή μου.
Αυτη την ” άγρια χαρά” που ένιωσες φεύγοντας στη σκέψη ότι φεύγει ,νομίζω ότι την ένιωσα κι εγώ με την εξέλιξη της ιστορίας σου.
Μια αγκαλιά. Να σαι πάντα καλα.

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Τόσες τέτοιες ιστορίες έχω διαβάσει εδώ μέσα αλλά κάθε φορά μου σταματάει το μυαλό. Κάθε φορά. Αλλά κάθε φορά όμως.
(Και δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι κάπου εκεί έξω και κάνουν τη ζωή τους κανονικά και τη ζωή κάποιων άλλων κανονική κόλαση.
Δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι έχουν κι αυτοί κάποιον κύκλο που τους υποστηρίζει.
Δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι είναι εκτός φυλακής.)
Πολλή δύναμη να έχεις σου εύχομαι.

Lou
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Για να βρεθούν στη φυλακή, θα πρέπει κάποιος να τους καταγγείλει..

εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ήρωας

Έκλαψα αγαπητή φίλη….Μην ντρέπεσαι για τίποτα, ξέρουν τι κάνουν αυτοί, πρώτα σου αφαιρούν όλη τη δύναμη και μετά ξεκινάνε τα βασανιστήρια. Πίστεψε με, όλες όσες το έχουμε περάσει δεν πιστεύουμε ούτε για μια στιγμή ότι μπορούσες να αντιδράσεις αλλιώς εκείνη την πρώτη φορά, ούτε καν την εικοστή. Είμαστε πολλές και είμαστε δίπλα σου. Μια μεγάλη αγκαλιά κι από μένα ❤️❤️❤️

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Συνεργάτης

“όλες όσες το έχουμε περάσει δεν πιστεύουμε ούτε για μια στιγμή ότι μπορούσες να αντιδράσεις αλλιώς εκείνη την πρώτη φορά, ούτε καν την εικοστή”
Πολύ όμορφη κουβέντα, σα βάλσαμο.
Να είστε σίγουρες ότι και όσες δεν έχουμε τέτοια ή τέλος πάντων τόσο ακραία βιώματα πιστεύουμε την κάθε σας λέξη και θαυμάζουμε τη δύναμή σας.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κάθε σου λέξη με άγγιξε. Κάθε σου βίωμα το έχω ζήσει. Κάθε σου σκέψη την έχω κάνει. Κάθε σου όνειρο το έχω δει. Ηταν σαν να μιλούσες για τη δική μου ζωή. Είμαι τόσο περήφανη για εμάς που σωθήκαμε από αυτούς τους εφιάλτες και είμαστε εδώ να βοηθήσουμε και κάθε επόμενη πριν τα ζησει. Σου στέλνω μια αγκαλιά τόσο σφιχτή και θερμή και εύχομαι να μπορούσα να είμαι δίπλα σου και να σε κοιτώ στα μάτια για να καταλάβεις πόσο πολύ σε νιώθω. Κοίτα την ευτυχία σου τώρα και άσε τα όλα πίσω.

The other Moomin
Μέλος
Ενθουσιώδης

Τι γροθιά στο στομάχι ήτανε αυτό…Μπράβο σου που κατάφερες να γλιτώσεις. Και που κατάφερες να το γράψεις και να το μοιραστείς μαζί μας. Ειλικρινά ευχαριστούμε.

stephiestep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Advocate

Έβαλα τα κλάματα. Δεν ξέρω τι να γράψω. Νιώθω ανακούφιση που έφυγες, που ξέφυγες και που είσαι με έναν άνθρωπο που θεωρείς ότι είναι ο άνθρωπός σου. Εύχομαι μέσα απ’ όλη μου την καρδιά οι εφιάλτες να σταματήσουν σύντομα. Σου στέλνω μια τεράστια αγκαλιά<3

Σουσουράδα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ανατριχιασα. Καλή δύναμη

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ωωωωω τι πέρασες. Και κατάφερες να φύγεις. Μπράβο σου.
Λες πως δεν το είπες ποτέ πως σε χτυπούσε. Είναι προσωπικό σου και δική σου υπόθεση αν θα το μοιραστείς ή όχι. Αρκεί να ξέρεις καλά πως δεν είναι ντροπή. Αυτός έπρεπε να εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης. Το κάθαρμα.
Σου στέλνω μια αγκαλιά.

mm
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Το χειρότερο σε αυτή την ιστορία είναι ότι είναι τόσο απλή, τόσο «λογική», τόσο αιτιολογημένη. Ακόμα και ο τρόπος διήγησης, είναι τόσο στρωτός και δομημένος που σε κάνει να νιώθεις στο πετσί σου το πόσο πολύ ισχύει το «Μπορεί να συμβεί στην καθεμία». Ευχαριστούμε που την μοιράστηκες, μακάρι να σε βοήθησε λίγο.

Αστρική Ραστώνη
Επισκέπτης
Συμμετέχων

Διαβάζω το κείμενο και με δάκρυα μου σκάνε μνήμες από μια κακοποιητική σχέση που είχα πριν δύο χρόνια, ευτυχώς με σύντομη χρονική διάρκεια. Πραγματικά δεν μπορώ να διανοηθώ πόσα μπορεί να προκαλέσει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον. Τόσο σε επίπεδο σωματικό, μα κυρίως ψυχικό. Θερμή, θερμή ιντερνετική Αμπο-αγκαλιά και θαυμασμό που μπόρεσες να το παλέψεις όλο αυτό σε τόση νεαρή ηλικία.