Προσωπική ιστορία: Η μάνα μου

Πάνε πάρα πολλά χρόνια που δεν την φωνάζω μαμά, αλλά μάνα. Η μάνα μου δεν είναι μαμά.

Πάνε πάρα πολλά χρόνια που δεν την φωνάζω μαμά, αλλά μάνα. Η μάνα μου δεν είναι μαμά. Είναι μάνα, κάτι πιο σκληρό πιο δυνατό, αυτός ο χαρακτηρισμός της ταιριάζει καλύτερα. Ακόμα και μπροστά στους τρίτους μάνα τη λέω. Στο κινητό την έχω αποθηκευμένη “Μάνα”. Σκέτο. Κάπου στην τρίτη γυμνασίου αν θυμάμαι καλά άρχισε αυτό.

Πάντα με πίεζε πολύ. Μέσα στο σπίτι υπήρχε πάντα και ο πατέρας μου, αλλά δούλευε πολύ και χρόνο για μένα είχε μόνο τα σαββατοκύριακα. Τελείως άλλος άνθρωπος, άλλος χαρακτήρας, άλλες αρχές και για μένα αντρικό πρότυπο.  Ποτέ δεν με πίεσε για τίποτα. Με άκουγε πιο εύκολα και προσπαθούσε να καταλάβει. Μάλλον ανησυχούσε σιωπηλά. Η μάνα μου ανησυχούσε φανερά. Πάνω από όλα ήθελε να μορφωθώ. Λες και δεν την έννοιαξε τίποτα άλλο ποτέ εκτός από το να μπω στο πανεπιστήμιο. Ήθελε να με βγάλει επιστήμονα, όλα της τα απογεύματα μετά τη δουλειά τα περνούσε πάνω από το κεφάλι μου, μην τυχόν και μου μείνει το παραμικρό κενό στο μάθημα της ημέρας. Κι αυτό γιατί όσο τέλεια κι αν τα κατάφερνα, όσο έξυπνη και ώριμη να έλεγαν δάσκαλοι και καθηγητές ότι είμαι αυτή ποτέ δεν με εμπιστεύθηκε να με αφήσει να διαβάσω μόνη μου. Αυτό μέχρι την πρώτη Λυκείου που η μόρφωση της δεν της επέτρεπε να βοηθήσει πια. Ούτε δάσκαλο μου πήρε ποτέ. Ποτέ δεν κατάλαβε πόσο παραπάνω με δυσκόλεψε με τον τρόπο που μου επέβαλε να διαβάσω, ούτε με τον τρόπο που προσπαθούσε να με κάνει να μάθω. Ίσα το λύκειο που είχε βγάλει και μια ιδιωτική σχολή για γραμματείς. Δεν μπορώ να την κατηγορήσω, έκανε το καλύτερο πράγμα που μπορούσε να σκεφτεί. “Έτσι είσαι καταπληκτική καθηγήτρια σήμερα και βγάζεις εύκολα τα λεφτά σου” μου λέει. Πάλι έτσι νομίζει, ότι τα βγάζω εύκολα, επειδή τα βγάζω σε λίγη ώρα.

Κάπου παραδοσιακή και στενόμυαλη, κάπου μοντέρνα και προοδευτική. Ίσως γι’ αυτό πιο καταπιεστική από όσο μπορούσα να αντέξω. Τρομερά γκρινιάρα και χειριστική. Ούτε για αυτό την κατηγορώ, είχε πολύ κακό οικογενειακό περιβάλλον από το οποίο έπρεπε να ξεφύγει και ο μόνος τρόπος να το κάνει ήταν να βγάλει λεφτά. Μόνο αυτό καλλιέργησε στα νιάτα της. Ευτυχώς είχε την τύχη να συναναστραφεί  επαγγελματικά και προσωπικά με κάποιους αρκετά μορφωμένους και φιλοσοφημένους ανθρώπους από τους οποίους επηρεάστηκε σε κάποιους τομείς. Όπως στο θαυμασμό της για την μόρφωση, την αγάπη της για το διάβασμα και την προσπάθεια αυτοβελτίωσης της που ήρθε τώρα κοντά στα 60 της.

Η αλήθεια είναι ότι είχε πάντα τεράστια αδυναμία να καταλάβει τους ανθρώπους γύρω της και τα συναισθήματα τους. Ενσυναίσθηση μηδέν. Εγώ προσπαθούσα πάντα να την κάνω να με καταλάβει.  Όταν ήμουν μικρή και ορεξάτη σφαζόμουν μαζί της για να διεκδικήσω αυτά που ήθελα. Σαν έφηβη έλεγα πολλά ψέματα για το τι έκανα και που πήγαινα. Αφού φυσικά είχε προηγηθεί τεράστιος καβγάς. Είχα αντοχές όμως. Πέρασαν κάποια δύσκολα χρόνια (για τα οποία θα μιλήσω σε λίγο) από τα οποία βγήκα πολύ κουρασμένη και πια στα 18 μου δεν μπορούσα ούτε να τσακωθώ, ούτε να διεκδικήσω. Έλεγα κανένα πολύ ελαφρύ ψεματάκι που και που το οποίο ήμουν πολύ σίγουρη ότι δεν υπήρχε περίπτωση να το μάθει, γιατί δεν άντεχα, ούτε να προσέχω ούτε να κρύβομαι. Όπως το ότι πέρασα κάποια μαθήματα το σεπτέμβρη του πρώτου έτους για να σταματήσει να μου γκρινιάζει που ήθελα να πιάσω δουλειά. Χρειαζόμουν τη δουλειά όσο τίποτα άλλο στα 19 μου για να αρχίσω να ισορροπώ μέσα μου και να βλέπω γύρω μου και να γίνομαι άνθρωπος. Πέρασαν κι άλλα χρόνια έτσι. Από τότε που έπιασα δουλειά όλα έγιναν καλύτερα, γιατί ένιωθα καλύτερα, μπορούσα να ασχοληθώ με την σχολή μου καλύτερα και με τους ανθρώπους καλύτερα και άρχισα να νιώθω πώς έχω άποψη και αξία και πως είμαι όντως ικανή και τότε άρχισα να μιλάω πάλι, για όσα πιστεύω προσπαθώντας να την πείσω. Σε κάποια τα κατάφερα σε κάποια όχι.

Ο πατέρας μου ήταν ανύπαρκτος λόγω ψυχολογίας, η μάνα μου με είχε κάνει να πιστέψω ότι είναι άχρηστος και ανεύθυνος και ότι αυτός φταίει για τα προβλήματα μας, ότι είναι γάιδαρος που αρρώστησε και με είχε κάνει να τον μισήσω. Παράλληλα μισούσα κι εκείνη. Ήμουν 17 η κατάσταση αυτή κρατούσε από τα 15 μου και ένιωθα πως εγώ δίπλα μου δεν είχα κανέναν. Μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβω τι έγινε, όταν άρχισα να καταλαβαίνω, στην αρχή πήρα το μέρος του πατέρα μου.

Μέχρι που άρχισα να διαβάζω Α, μπα και έτσι έμαθα πώς δεν χρειάζεται να την πείσω για τίποτα, γιατί είναι αυτή που είναι και πώς αν είμαι ανεξάρτητη δεν χρειάζεται ούτε να διεκδικήσω τίποτα. Και δούλεψα πάνω σε αυτό. Μπορεί να μένω στο ίδιο σπίτι ακόμα, αλλά πλέον έχω καταφέρει πιο πολύ με φέρω σε θέση συγκατοίκου παρά κόρης.  Στην αρχή βέβαια, όταν έβλεπε τις επιλογές μου στεναχωριόταν. Και στεναχωριόμουν κι εγώ γι’ αυτό. Πλέον, έμαθα να μην σκάω ούτε γι’ αυτό, το κλειστό της μυαλό είναι αυτό που τη στεναχωρεί, όχι εγώ. Εγώ κάνω το χρέος μου απέναντι στον εαυτό μου.

Σκληρή κουβέντα για κάποιους, αλλά αυτά που η ίδια έχει πει είναι μάλλον πιο σκληρά. Όπως όταν είχαμε τον πατέρα μου άρρωστο για τρία χρόνια και της είχαν πέσει όλα πάνω της, που άρχισε να μας απειλεί τον τρίτο χρόνο ότι θα σηκωθεί να φύγει και σηκωνόταν μέσα στη νύχτα και μάζευε τα πράγματα της, που έλεγε ότι θα ήμασταν πιο χαρούμενοι αν είχε πεθάνει. Ακόμα μας το λέει αυτό. Τότε ο πατέρας μου ήταν ανύπαρκτος λόγω ψυχολογίας, η μάνα μου με είχε κάνει να πιστέψω ότι είναι άχρηστος και ανεύθυνος και ότι αυτός φταίει για τα προβλήματα μας, ότι είναι γάιδαρος που αρρώστησε και με είχε κάνει να τον μισήσω. Παράλληλα μισούσα κι εκείνη. Ήμουν 17 η κατάσταση αυτή κρατούσε από τα 15 μου και ένιωθα πως εγώ δίπλα μου δεν είχα κανέναν.

Μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβω τι έγινε, όταν άρχισα να καταλαβαίνω, στην αρχή πήρα το μέρος του πατέρα μου τον οποίο συγχώρεσα και στράφηκα εναντίον της. Εκείνο το διάστημα είχα αρχίσει να την κατηγορώ για οτιδήποτε πήγαινε στραβά στη ζωή μου. Μετά καθάρισε κι άλλο το τοπίο και στο τέλος κατάλαβα. Δεν φταίει κανείς, έκανε ότι καλύτερο της επέτρεπε το μυαλό και η ψυχραιμία της να κάνει.  Είναι μια γυναίκα που πιστεύει ότι όλα πρέπει να περάσουν από το χέρι της για να είναι σωστά, ότι όλα τα πράγματα θα πρέπει να είναι πάντα στη θέση τους για να είναι εντάξει και ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να πετύχεις κάτι, ο οποίος είναι απαρχαιωμένος και δύσκολος. Έχει μια μεγάλη φοβία για κάθε τι νέο. Η απίστευτη βλακεία της στο συγκεκριμένο θέμα φτάνει στο σημείο να έχει στην πλάτη της υποχρεώσεις για τρεις ανθρώπους, πρόβλημα στη μέση, χαλασμένο πλυντήριο και να πλένει τα πάντα στα χέρια γιατί φοβόταν να πάρει καινούριο.

Πέρα από το να με κάνει επιστήμονα ήθελε να με κάνει ζωγράφο. Είχα ταλέντο στη ζωγραφική και κάπου κοντά στα 14 τα παράτησα εντελώς λόγω συναισθηματικής πίεσης από τις προσδοκίες που είχε η ίδια και όλοι μου οι καθηγητές πάνω σε αυτό το θέμα από μένα. Καλά το διάβασμα, αλλά και αυτό; Αυτό είναι προσωπικό, ποτέ δεν φαντάστηκα τον εαυτό μου ζωγράφο, με σκάσανε. Τελικά έγινα μουσικός, πράγμα με το οποίο εκείνη ποτέ δεν συμφωνούσε, μόνο άμα παίζεις στο Μέγαρο είσαι κάτι αξιοπρεπές που δεν παίρνει ναρκωτικά, για εκείνη. Η πρώτη μου νίκη πάνω στο θέμα ήταν στα 20 μου που την έπεισα να μου κάνει δώρο για τα γενέθλια μου μια φυσαρμόνικα.

Κάποια στιγμή μέσα στο διάστημα της οικογενειακής μας δυστυχίας έκανε έναν τεράστιο κόπο να μου πάρει μια πράσινη μπαντάνα από το Μοναστηράκι που της ζήτησα. Μάλιστα, η απόχρωση του πράσινου ήταν λάθος. Όμως την ευχαρίστησα και την κράτησα. Ακόμα την φοράω και την κουβαλάω πάντα μαζί μου, είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μου έχει κάνει ποτέ.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

47 points
Upvote Downvote

10
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
6 Θέματα σχολίων
4 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
8 Συντάκτες σχολίων
πόντια ιντερνάσιοναλJelly Rollpapia Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Πιστεύω όμως ότι είσαι πολύ τυχερή που είχες μια μάνα που αυτό που ήθελε από εσένα ήταν να μορφωθεις και να γίνεις οικονομικά ανεξάρτητη και όχι να βρεις έναν γαμπρό για να σε συντηρεί εκείνος. Μην το υποτιμας καθόλου αυτό. Επίσης νόμιζω ότι ενώ είσαι αυστηρή με την μητέρα σου, είσαι πολύ επιεικής με τον πατέρα σου. Τι θα πει ότι ανησυχούσε σιωπηλά και ότι λόγω ψυχολογίας ήταν ανύπαρκτος;;;

acantholimon
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Συγκινήθηκα.Γέλασα όμως κιόλας αναγνωρίζοντας κάπου μέσα στις γραμμές και τη δική μου μάνα.Όταν είμαι από απόσταση μου φαίνονται αστεία.Την ώρα που συμβαίνουν,μου ανεβάζει την πίεση.Drama Queen.Γνωστή με το κωδικό όνομα ο Στρατηγός.Αγαπημένες ατάκες:θα πάρω των ομματιών μου και θα φύγω,μόνο άμα με δείτε στον τάφο θα χαρείτε,να σας δω τι θα κάνατε χωρίς εμένα.Βέβαια,αν τολμήσει να υπονοήσει κάποιος κάτι αρνητικό για μας,τον έχει βάλει στη θέση του με συνοπτικές διαδικασίες.Και στις πραγματικές μας αδυναμίες,στα πραγματικά μας λάθη,στο δύσκολο στραβοπάτημα,θα δείξει την πιο μεγάλη κατανόηση.Εκεί γίνεται αγκαλιά,αποδοχή και δύναμη.Έστω και λίγο από αυτό με τον τρόπο,που το κάνει,θα ήθελα να το… Διαβάστε περισσότερα »

yiota007
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Τι σύμπτωση! Στρατηγό αποκαλούσαν και τη δικιά μου η πρώτη παρέα που απέκτησα ως έφηβη και στην οποία συμπεριλαμβάνονταν αγόρια βεβαίως βεβαίως.
Εσωτερικευμένος μισογυνισμός στο φουλ (τώρα τα καταλαβαίνω αυτά) αλλά ταυτόχρονα και μάνα, πάντα δίπλα μου ακόμη και με το λάθος τρόπο.
Απολύτως απαραίτητη γιατί αν περίμενα από τον πατέρα μου που ήταν και παραμένει συναισθηματικά απών βράσε ρύζι.
Jelly Roll συγχαρητήρια για το ότι έβαλες μια τάξη σε αυτό το χάος. Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε δυστυχώς αυτονόητο.

papia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Ενδιαφέρον το κομμάτι που αναφέρεσαι στο πώς η δουλειά επηρέασε και τη σχολή με καλό τρόπο. Με ενέπνευσε λίγο!

Lefteris
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μπράβο σου για ό,τι κατάφερες, μπράβο.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ταυτίστηκα τόσο πολύ με κάποιες εκφράσεις και καταστάσεις που περιγράφεις…Η αποδοχή είναι πολύ δύσκολη και παίρνει πολύ χρόνο. Αλλά νομίζω πως αξίζει τον κόπο να φτάσεις ως εκεί και να βρεις την ηρεμία που χρειάζεσαι.

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

“Και νομίζω ότι αυτόματα όποιος νιώθει καλά τα κάνει όλα καλύτερα και αν μη τι άλλο έχει το μυαλό του ήσυχο”

Αχ αυτό. Αυτό αν ξέραμε οι άνθρωποι από νωρίς, θα ζούσαμε μόνο με το δημιουργικό άγχος και όχι με το άλλο, που τρώει την ψυχή.

Μπράβο σου, χίλια μπράβο.