Προσωπική ιστορία: Η μάχη με την απόρριψη

Δεν ανήκω πια στα “καλά κορίτσια”

Συχνά πυκνά, αναφέρω στα σχόλια ότι έχω δεχθεί την απόρριψη στην προσωπική μου ζωή. Σιγά τα λάχανα θα πείτε και με το δίκαιό σας. Πριν κάποια χρόνια όμως, μια τέτοια διαπίστωση δεν ήταν αυτονόητη σε εμένα. Και εξηγούμαι.

Μεγάλωσα σε ένα λαμπρό περιβάλλον. Οι γονείς μου ήταν αυτοδημιούργητοι και γεμάτοι όρεξη να φτιάξουν μια λειτουργική και ευτυχισμένη οικογένεια και μπορώ πλέον να πω ότι το έχουν καταφέρει. Όταν γεννήθηκα, ήταν απερίγραπτη η χαρά τους μιας και η μητέρα μου είχε καημό το πρώτο της παιδί να είναι κορίτσι και ο πατέρας μου ήθελε να δώσει στην κόρη που θα αποκτούσε το όνομα της δικής του μητέρας. Μεγάλωνα μέσα σε ένα κλίμα αγάπης και προσφοράς, δεν μου έλειψε ποτέ τίποτα αλλά ταυτόχρονα δεν ήμουν κακομαθημένη. Περισσότερο καλομαθημένη, θα έλεγα. Πέρα από αυτά, είχα την τύχη να έχω και τα λεγόμενα “καλά” γονίδια: ήμουν πάντα από τα πιο ψηλά κορίτσια της τάξης μου στο σχολείο, είχα καλοσχηματισμένο αδύνατο σώμα παρόλο που δεν γυμναζόμουν καθόλου, είχα μακριά πλούσια μαλλιά και καθαρό δέρμα. Σε συνδυασμό με τις καλές μου επιδόσεις στο σχολείο και τον χαμηλών τόνων χαρακτήρα μου, ήμουν πάντα το καμάρι της οικογένειάς μου και όλοι μας οι γνωστοί είχαν να λένε πόσο καλό κορίτσι είναι το αγριοκέρασο και όλο φούσκωναν από υπερηφάνεια οι γονείς μου.

Στο δημοτικό, ήμουν θύμα σχολικού εκφοβισμού από μια συμμαθήτριά μου. Όχι γιατί της είχα κάνει κάτι αλλά γιατί δεν με συμπαθούσε. “Μα γιατί δεν με συμπαθεί;” αναρωτιόμουν. Αφού οι γονείς μου μου έλεγαν ότι είμαι το καλύτερο παιδί, γιατί να μην με κάνει και εμένα παρέα; Αντί να επαναστατώ και να της απαντώ ευθέως κάθε φορά που με προσέβαλλε, εγώ πείσμωνα και προσπαθούσα να της δώσω λόγους να με συμπαθήσει. Της έδινα τους μαρκαδόρους μου να ζωγραφίσει και ας τους χάλαγε, αρκεί να μου έλεγε πόσο ωραίοι είναι, την χαιρετούσα πάντα το πρωί στο σχολείο και ας μην με χαιρέταγε εκείνη ποτέ, έδινα το 100% του εαυτού μου στους σχολικούς αγώνες και ας ίδρωνα εξ’ αιτίας της έλλειψης φυσικής άσκησης ώστε η ομάδα της να νικήσει (στην οποία θα άνηκα και εγώ) και ας μην μου έλεγε ποτέ μπράβο. Ήμουν το καλό κορίτσι, εκείνο που δεν αντιδρούσε, που δεν μάλωνε με τους άλλους, που δεν τσακωνόταν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη ημέρα μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων όπου ο δάσκαλος μας ρώτησε τι δώρο μας έφερε ο Άγιος Βασίλης. Η εν λόγω συμμαθήτρια, ως το αλάνι και αρχηγός της τάξης, απάντησε ότι δεν της έφερε τίποτα γιατί δεν πιστεύει στον Άγιο. Και εγώ, με την αφελή παιδική μου αθωότητα, είπα ότι μου έφερε το Χριστουγεννιάτικο σπίτι της Barbie. Μέχρι και το τέλος εκείνης της χρονιάς, όλη η τάξη μου με πρωτοστάτη το κορίτσι αυτό με κορόιδευε για το σπίτι της Barbie. Και ήμασταν 10 χρονών. Κάθε φορά που έβρισκα λίγο θάρρος και μιλούσα στους γονείς μου για τα καψόνια της συμμαθήτριας, εκείνοι μου έλεγαν να μην της δίνω σημασία και να κοιτάω τα μαθήματά μου. “Γιατί έτσι κάνουν τα καλά κορίτσια”. Ήμουν πολύ μικρή τότε για να αντιληφθώ πόσο κακό μου έκανε αυτή η αντίληψη. Όταν κάναμε το αποχαιρετιστήριο πάρτι του δημοτικού, θυμάμαι πόση ανακούφιση ένιωσα και πόσο βάρος έφυγε από πάνω μου όταν πληροφορήθηκα ότι η κοπέλα αυτή θα πήγαινε σε άλλο γυμνάσιο από το δικό μου.

Στο γυμνάσιο και στο λύκειο, τα πράγματα κύλησαν ομαλά, ήταν όμορφα χρόνια σε γενικές γραμμές. Άρχισα να μπαίνω στην εφηβεία, άρχισα να κλείνομαι στον εαυτό μου και να βλέπω τα πράγματα από την σκοπιά της έφηβης πλέον: όλα ήταν πρωτόγνωρα. Η μητέρα μου δεν μου είχε κάνει ποτέ μέχρι τότε συζήτηση για τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και κατά συνέπεια για το σεξ. Θυμάμαι πως όταν έβλεπα τηλεόραση και προβαλλόταν κάποια σκηνή με γυμνό ή με σεξουαλική επαφή, οι γονείς μου έτρεχαν να αλλάξουν κανάλι. Όχι γιατί ήταν συντηρητικοί άνθρωποι, αλλά γιατί τους έφερνε απίστευτη αμηχανία αυτό. Σε συνδυασμό με την έλλειψη ειλικρινούς συζήτησης και ενημέρωσης για το σεξ, υποσυνείδητα στο μυαλό μου, η ερωτική συνεύρεση συνδέθηκε με το “απαγορευμένο” και το “κρυφό”. Αυτή η συστολή ήταν που έθρεψε και καθοδήγησε και την δική μου ντροπή για το σεξ, εκείνη που με στοίχειωσε για αρκετά χρόνια.

Η μοναδική συζήτηση περί σχέσεων που θυμάμαι έντονα με την μητέρα μου ήταν όταν ήμουν κοντά στα 17. “Η γυναίκα πρέπει να κάνει σχέση, σχέση όμως με τον άνδρα που θα την διεκδικήσει, που θα ξέρει ότι θα την κάνει δικιά του με κόπο. Γιατί μια τέτοια γυναίκα αξίζει την προσοχή ενός άνδρα, η δύσκολη. Γιατί έτσι κάνουν τα καλά κορίτσια.”

Στην πενταήμερη, φιλήθηκα με έναν συμμαθητή μου. Επιστρέφοντας από την εκδρομή, τον έπαιρνα τηλέφωνο και έλεγα στην κολλητή μου ότι επιτέλους απέκτησα αγόρι. Βλακείες! Μετά από κάμποσες μέρες, μου έστειλε μήνυμα ότι δεν θέλει κάτι από εμένα και ότι ποτέ δεν μου είπε πως έχουμε σχέση (το οποίο φυσικά και ίσχυε). Θυμός, ανεξέλεγκτος θυμός! “Μα γιατί; Αφού είμαι καλό κορίτσι!”

Περιττό να αναφέρω ότι τα επόμενα δύο ειδύλλια που είχα, εξελίχθηκαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο: προσέγγιση, φιλιά, αγκαλιές, σεξ (με τον δεύτερο) και μετά μην τους είδατε! Και, φυσικά, στο τέλος έμενα να αναρωτιέμαι τι πήγε στραβά αφού ήμουν καλό κορίτσι και να κλαίω με λυγμούς. Αλλά, ταυτόχρονα, να θυμώνω με εκείνους, τους “αχάριστους που με εκμεταλλεύτηκαν και στο τέλος με πέταξαν σαν στημένη λεμονόκουπα”. Δεν ήξερα όμως ότι η αντίστροφη μέτρηση για εμένα είχε ήδη αρχίσει!

Η επόμενή μου σχέση ήταν και η αποτελειωτική: γιατί ήταν η πρώτη μου μεγάλη σχέση. Βγαίναμε, μιλάγαμε κάθε μέρα, κοιμόμασταν μαζί, πηγαίναμε εκδρομές. Και, φυσικά, έπρεπε να είμαι το καλό κορίτσι. Δεν του χάλαγα χατίρι, τον ακολουθούσα όπου εκείνος ήθελε και ας μην μου άρεσε απόλυτα το μέρος που πηγαίναμε, εξέφραζε μια άποψη και προσπαθούσα ευγενικά, σχεδόν γλυκανάλατα, να διαφωνήσω αλλά μάταια, μου έκανε υποδείξεις για την δουλειά μου και ενώ θύμωνα για τον τρόπο που μου μιλούσε, κατάπινα τον θυμό μου για να μην καταλήξουμε να τσακωνόμαστε. “Γιατί τα καλά κορίτσια δεν τσακώνονται!” Δεν ήθελα να τον φορτώνω με έννοιες, ούτε να τον πρήζω με την συμπεριφορά μου, ήθελα να είμαι το καλό κορίτσι. Όταν, λοιπόν, με παράτησε στα κρύα του λουτρού (εν ολίγοις, εξαφανίστηκε), όλα όσα κρατούσα μέσα μου σχημάτισαν ένα ηφαίστειο το οποίο και εξερράγη. Εκείνη την ημέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ: έκλαιγα, ούρλιαζα, φώναζα. Όχι τόσο για τον χωρισμό όσο για εμένα: το καλό κορίτσι, που τόσα χρόνια με επιμέλεια φρόντιζα και συντηρούσα, είχε γίνει ένας πραγματικός τύραννος, ένας δυνάστης που μέρα με την μέρα έσφιγγε όλο και πιο πολύ την αλυσίδα γύρω από τον λαιμό μου. Ώσπου πια δεν άντεχα άλλο! Εκείνος ο χωρισμός ήταν και η αφορμή να ξυπνήσω από έναν λήθαργο που είχε κρατήσει χρόνια.

Το καλό κορίτσι πληρούσε όλες τις προδιαγραφές να αρέσει σε όλους, να είναι η Κυρία Τέλεια και όταν ερχόταν αντιμέτωπο με την απόρριψη, γινόταν έξαλλο με τους άλλους! Γιατί οι άλλοι έφταιγαν που δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν την μοναδικότητά της και ποτέ η ίδια.

Δύο χρόνια μετά, έχοντας διαβάσει πολύ, έχοντας έρθει σε ρήξη με εμένα την ίδια, έχοντας ανακαλύψει την κοινότητα του Α,μπα, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ανακάλυψα τον εαυτό μου, τι θέλω σε μια σχέση, τι δεν θέλω, ποια είναι τα όριά μου, και παρότι δεν έχω σύντροφο αυτά τα δύο χρόνια, πλέον ξέρω τι θέλω. Και αφού ξέρω, θα το βρω. Ζω μακριά από την εικόνα και την επιρροή του καλού κοριτσιού, το σκότωσα πριν πολύ καιρό και συνιστώ να το κάνουν όλες οι κοπέλες που πιστεύουν πως δρουν όπως δρούσα εγώ. Αγαπώ πολύ τους γονείς μου αλλά τα μηνύματα που μου πέρασαν ήταν τα πλέον λανθασμένα. Τώρα πια, όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις, αντιμιλάω, τσακώνομαι, αντιδρώ. Δεν ανήκω στα “καλά κορίτσια”. Στα θύματα, δηλαδή, ενός καταπιεστικού πρωτοκόλλου συμπεριφοράς με σκοπό να μην κακοχαρακτηριστούν από τους υπόλοιπους. Να μην τις πουν ξινές, αντιδραστικές, αγάμητες.

Πλέον, η απόρριψη δεν με πονάει, όχι ότι δεν πλήττεται ο εγωισμός μου αλλά το έχω αποδεχθεί και ας ξέρω ότι θα ζήσω πολλές απορρίψεις ακόμα. Η ωραία μου εμφάνιση και οι καλοί μου τρόποι δεν αποτελούν εγγύηση ότι θα αρέσω σε όλους ή ότι θα μου συμπεριφερθούν όλοι σωστά. Και αυτή είναι μια αλήθεια σκληρή αλλά ταυτόχρονα ανακουφιστική. Γιατί πιστέψτε με, είναι απίστευτα εξαντλητικό και ψυχοφθόρο να προσπαθείς να αρέσεις σε όλους!

Εδώ και λίγο καιρό, μιλάω με ένα παιδί και κανονίζουμε να βρεθούμε για σεξ. Για πρώτη φορά, δεν έχω το άγχος της πιθανής απόρριψης. Αν δεν κάτσει η φάση, δεν έγινε και τίποτα. Θα έρθει ο επόμενος!

Μόνο, σας παρακαλώ, μην το πείτε στην μαμά μου!

in

Αξιολογήστε το άρθρο

129 points
Upvote Downvote