Προσωπική ιστορία: Η ανεκτίμητη αξία της Α, μπα (με αφορμή την Γιορτή της Μητέρας)

Και εδώ θα ευλογήσουμε λίγο τα γένια μας (ευχαριστούμε πολύ, αγαπητή αναγνώστρια)

Δε θα κρύψω ότι με την ανακοίνωση του νέου σάιτ τη Α, μπα δεν ενθουσιάστηκα αρχικά. Είμαι άνθρωπος τη συνήθειας και το γεγονός ότι έπρεπε να ξεβολευτώ από την πρωινή ρουτίνα μου που με το πήγαινε 9 πατούσα lifo/ Α,μπα στο κινητό και ούσα ακόμα το κρεβάτι διάβαζα μονορούφι τις απαντήσεις. Τώρα έπρεπε να ξοδέψω χρόνο να εξοικειωθώ με το νέο σαιτ, να καταλάβω κάθε πότε ανεβαίνει ερώτηση και πώς την βρίσκω. Ύστερα διάβασα ότι επιθυμία της Λένας είναι να δημιουργηθεί με αυτό το σαιτ ένας ασφαλής  χώρος που να μπορεί η κοινότητα του Α, μπα να μοιραστεί εμπειρίες, ανησυχίες, ερωτήσεις και το κράτησα το πίσω μερος του μυαλού μου για να δω πώς θα εξελιχθεί και αν θα νιώσω έτσι.

Η δυσπιστία μου κράτησε μόλις μέχρι σήμερα λοιπόν. Hμέρα τη Μητέρας σήμερα και το timeline μου (όπως όλων φαντάζομαι) γέμισε με quotes, φωτογραφίες και κάθε λογής αφιερώσεις σε κάθε είδους μάνα, μητέρα, μαμά. Ας μην γελιόμαστε στην πλειοψηφία τους τα quotes αυτά και οι αφιερώσεις είναι το λιγότερο banal ή γλυκανάλατα και το περισσότερο με μια γερή δόση κρυμμένης πατριαρχίας από πίσω αφού ο ρόλος της μάνας παρουσίαζεται συχνά ως η μοναδική αυτό-ολοκληρωση τη γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση και εκεί να μην πάμε, οι περισσότεροι παρουσιάζουν μια εξιδανικευμένη εικόνα της σχέσης μαμάς-παιδιού. Διαβάζοντας λοιπόν πριν λίγες μέρες το κάλεσμα τη Λένας για ιστορίες σχετικές με μαμάδες, μπήκα σήμερα στο σαίτ περιμένοντας να διαβάσω άλλη μια από τα ίδια: ιστορίες για μαμάδες ηρωίδες και ιδανικές σχέσεις. Και τότε είναι που με περίμενε η έκπληξη, γιατί οι ιστορίες που διάβασα μόνο αυτό δεν ήταν. Aντιθέτως, ήταν ιστορίες αληθινών ανθρώπων με αληθινές μαμάδες. Ιστορίες που μιλάνε για το πώς αυτή η άτιμη η κριτική και η παρεμβατικότητα των μανάδων μας, μας παιδεύει στην ενήλικη ζωή μας σαν τον διάολο. Ιστορίες για το πώς η διαδικασία “ξεχωρισμου” από αυτή την σχέση και ο επαναπροσδιορισμός της ως δύο ενήλικες άνθρωποι, είναι μια διαδικασία επίπονη και χρονοβόρα.  Ιστορίες που μου φάνηκαν όαση μπροστά στην κονσερβοποιημένη γιορτή της Μητέρας που έβλεπα παντού γύρω μου. Και τότε ήταν που η δυσπιστία μου για το νέο σαιτ διαλύθηκε και την θέση της πήρε ένα αίσθημα ζεστασιάς και ασφάλειας, γιατί ναι, εγώ ένιωσα ασφαλής μέσα από αυτές τις ιστορίες, ένιωσα ότι δεν είμαι μόνη μου, ότι μοιράζομαι με άλλους ανθρώπους ΚΑΙ αυτά τα συναισθήματα για την μαμά μου και είναι εντάξει, γιατί είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού και επιτέλους υπάρχει ένας χώρος να μιλήσουμε για αυτά τα ταμπού συλλογικά. Ίσως να με άγγιξε τόσο πολύ το συγκεκριμένο θέμα γιατί τώρα στα 25 μου βρίσκομαι με τα μπούνια σε μια τέτοια διαδικασία επαναπροσδιορισμού της σχέσης μου με την μαμά μου -με την πολύτιμη βοήθεια της ψυχοθεραπεύτριας μου-  και είναι ένα ευαίσθητο θέμα για μένα. Όπως και να έχει, λειτούργησε έτσι ώστε να βρεθώ και πάλι στον «ίσιο» δρόμο της λατρείας της Α, μπα με ακόμα μεγαλύτερη θέρμη και ανυπομονησία για όλα αυτά που έρχονται.  Ηθικό δίδαγμα; Δώστε χρόνο στα καινούργια πράγματα και φυσικά μην αμφισβητείτε την Α, μπα 😉  Cheers σε όλα τα καινούργια και ωραία που έρχονται Λένα!

Υ.Γ. Επειδή είμαι ακόμα στη διαδικασία και όχι στο τέλος της και οι τύψεις τρυπώνουν σαν ζιζάνια, να που νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω ότι ναι παιδιά και εγώ αγαπάω την μαμά μου και την ευχαριστώ για όσα κάνει για μένα όσο κυνική και να ακούγομαι παραπάνω! Και τελικά “Life doesn’t come with a manual, it comes with a mother”οπότε deal with it προσθέτω εγώ, για να μην ξεχνάμε και τα πολυαγαπημένα μας quotes.  😛

in

Αξιολογήστε το άρθρο

33 points
Upvote Downvote