Προσωπική ιστορία: «Είμαι καλή μάνα άραγε;»

Αχου και δεν με νοιάζει!

«Πώς τα πας στην δουλειά, πώς σου φαίνεται, μετά από τόσο καιρό απουσίας;» ρώτησα την φίλη μου στο chat που ένωνε δυο κεντροευρωπαϊκές πόλεις.

Είχαν περάσει σχεδόν πέντε χρόνια από τότε που και οι δύο, άτεκνες και δυναμικές, κάναμε το κομμάτι μας σε επαρχιακή πόλη της Ελλάδος και καταφέρναμε να ανεχόμαστε την καθημερινή απαξίωση της δουλειάς μας και την καφρίλα, με συζητήσεις που τελείωναν στο «έτσι είναι, τι να γίνει». Έκτοτε, δυο κόρες αυτή, μία εγώ, ένα γάμο αυτή, έναν χωρισμό εγώ. Αλλαγή χώρας και ζωής και για τις δύο. Και τώρα, μετά από 4 χρόνια εκτός δουλειάς λόγω παιδιών και μετακόμισης, ξεκινούσε πάλι σε μια πολύ καλή θέση ενός διεθνούς οργανισμού.

«Τι να σου πω ρε Bolter, μου φέρονται πολύ καλά εδώ, πολύ καλό το συναδελφικό κλίμα, είμαι τρομερά χαρούμενη και περνάω καλά… χαίρομαι να πηγαίνω στην δουλειά κάθε πρωί»

Και, χωρίς μάλλον να το πολυσκεφτεί, πρόσθεσε:

«Μωρέ μακάρι να περνούσα και το ίδιο καλά με τα κορίτσια, όταν ήμασταν στο σπίτι …» 

Και θυμήθηκα τις τύψεις, το άγχος και την πίεση που είχα και εγώ όταν ένιωθα πως θέλω πίσω την επαγγελματική και προσωπική μου ζωή μετά τον ερχομό του παιδιού, αλλά δεν μπορούσα καλά καλά να το πω στον εαυτό μου. Και όλα γύρω μου, όλοι γύρω μου, φώναζαν «δεν είσαι καλή μάνα», ειδικά όταν απολάμβανα τον χρόνο χωρίς την κόρη μου. Όταν φίλες και γνωστές άνοιγαν τεράστια μάτια με αποδοκιμασία σαν τους έλεγα πως για επαγγελματικούς λόγους ταξιδεύω και κρατάει η μάνα μου το παιδί, μερικές φορές έως και για 2 εβδομάδες. Ή όταν έλεγα ότι η κόρη μου πάει στον παιδικό σταθμό 9 με 6, και ότι, όχι, δεν μου λείπει όταν είμαι στην δουλειά. Και σχεδόν πάντα άκουγα το αποδοκιμαστικό «πωπω, εγώ δεν θα μπορούσα να αποχωριστώ το παιδί μου ούτε για μια μέρα». Με αποκορύφωμα, όταν χώρισα και μου είπαν πολλές φίλες «ε μωρέ να προσπαθούσες λίγο ακόμα… για το παιδάκι…». Ακόμα και φίλες που είχαν ζήσει την τραγική σχέση με τον πρώην άντρα μου και ήξεραν το πόσο μακριά ήμασταν, δυο κόσμοι που ποτέ δεν ταίριαξαν. Και αμέσως κατάλαβα πόσο με είχαν πιέσει όλες αυτές οι κοινωνικές προσδοκίες. Πόσο βαρύ ένιωσα στους ώμους μου αυτό το «καλή μάνα», αυτή που θυσιάζει τα πάντα για το παιδί της, που μένει ακόμα και σε σχέσεις από καιρό τελειωμένες για το χατίρι του, γιατί το έχει πάνω από όλα. Και ότι αυτό το peer pressure μας έχει κάνει να έχουμε και τύψεις όταν περνάμε καλά και ζούμε την ζωή μας χωρίς τα παιδιά μας.

Έτσι λοιπόν είπα να σου γράψω την αντίδραση μου. Με συνειδητή την υπερβολή και την ακρότητα σε αυτά που ακολουθούν, μπας και κάνω ένα peer pressure προς την αντίθετη πλευρά.

Δεν θέλω να θυσιαστώ για την κόρη μου, και δεν θυσιάζω τίποτα σημαντικό πια, και νιώθω υπέροχα για αυτό. Ούτε και η μάνα μου ήθελα να θυσιάσει τίποτα για μένα. Ούτε και η κόρη μου για το παιδί της θέλω να θυσιάσει τίποτα, αν αποφασίσει να κάνει. Θέλω να δώσω στην κόρη μου αγάπη και να είμαι ένα role model για αυτήν και όχι μια παροχή υπηρεσιών. Ναι, θέλω να της δώσω και ευκαιρίες, και να την βοηθήσω, και παίζω μαζί της, να την φροντίζω και και και…. Αλλά πάνω απ’ όλα θέλω να είμαι ένα παράδειγμα για αυτή με τις επιλογές που κάνω στην ζωή μου. Να δει ότι κάνω μια δουλειά που με συναρπάζει και με κάνει ευτυχισμένη το να είμαι δημιουργική. Να δει ότι έχω ζωή πέρα από την οικογένεια, και να την παρακινήσω έτσι να έχει και αυτή ζωή έξω από το σπίτι, να παθιαστεί και αυτή αργότερα με τις σπουδές της, με την δουλειά της, τις ταινίες, την μουσική ή ό,τι τέλος πάντων κάνω όταν την αφήνω στον παιδικό σταθμό ή όταν δεν παίζω μαζί της. Και να δει ότι όπως εγώ δεν είμαι μόνο μάνα σε αυτή την ζωή αλλά και επιστήμονας, ταξιδιώτισσα, φίλη, ερωμένη, κόρη, εγγονή κτλ  έτσι και αυτή μπορεί να ζήσει πολλές ζωές μέσα από πολλές ιδιότητες. Να την εμπνεύσω με το παράδειγμά μου.

Ένωσα την αγωνία σου, το άγχος του «είμαι καλή μάνα;». Όχι, δεν νομίζω ότι υπάρχουν καλές και κακές μάνες. Πρέπει να είσαι μια, κάποια μάνα. Να παίζεις τον ρόλο. Υπάρχει καλή και κακή μαγείρισσα, νοικοκυρά, επιστήμονας αλλά όχι, δεν υπάρχει καλή και κακή σύζυγος, κόρη ή μάνα. Για τον απλούστατο λόγο ότι το «σύζυγος, κόρη ή μάνα» αναφέρεται όχι σε μια ικανότητα ή δεξιότητα που αποκτάς διαβάζοντας και προσπαθώντας, αλλά  αναφέρεται σε μια σχέση. Είναι μια ιδιόμορφη σχέση αυτής της μάνας και κόρης, αλλά είναι μια σχέση και έχει μοιραία τα χαρακτηριστικά των σχέσεων. Και σαν όλες τις σχέσεις πρέπει να είμαστε και οι δύο ευτυχισμένες, μάνα και κόρη. Όχι να την κάνω ευτυχισμένη, αλλά να είμαστε μαζί, στην σχέση μας ευτυχισμένες. Τότε είναι μια ευτυχισμένη σχέση και όχι μια καλή μάνα και μια καλή κόρη. Και μην ξεχνάς, οι κόρες σου έχουν και αυτές μερίδιο ευθύνης στην σχέση, ανάλογο φυσικά της ηλικίας τους. Και σίγουρα εντυπωσιάζονται που η μαμά τους έχει μια ενδιαφέρουσα δουλειά, διαβάζει, γράφει και δεν είναι μόνο μια μαμά που παίζει και ταΐζει.

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την κόρη μου αλλά δεν μπορώ-και δεν θέλω-και δεν πρέπει να ζήσω για αυτή. Από τότε που το ξεστόμισα αυτό, περνάω τέλεια μαζί της, και νιώθω υπέροχα που είμαι η μαμά της. Και ελπίζω να νιώθει και αυτή υπέροχα που είναι κόρη μου. Δικό σας τώρα, μικρές μου κυρίες.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

96 points
Upvote Downvote

24
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
14 Θέματα σχολίων
10 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
20 Συντάκτες σχολίων
AguafiestaspapiaLuthienno-noBeholder Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Όταν κάποτε ρώτησα την μητέρα μου: “Ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σου;” μου απάντησε: “Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο.” και αμέσως μετά το διόρθωσε και είπε: “Ε, όχι, ήταν όταν γέννησα εσένα και όταν γέννησα την αδερφή σου.”. Εγώ πάντως πιστεύω ότι το διόρθωσε γιατί νόμισε ότι θα με στενοχωρήσει. Και ότι όντως η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή της μητέρας μου ήταν όταν πέρασε στο πανεπιστήμιο – και είμαι πολύ περήφανη γι αυτό! 😊

mongrel
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Συμφωνώ σε όλα μαζί σου, εκτός από το ότι δεν υπάρχουν κακές μάνες, η σύζυγοι. Κακη/κακός γονιός η σύζυγος γίνεσαι όταν ενδιαφέρεσαι μόνο για τον εαυτό σου, κι αυτό δεν είναι με τίποτα μου αρέσει η δουλειά μου και ο χρόνος που περνάω εκεί, η στο σινεμά η στο γυμναστήριο κλπ. Όταν βγάζεις όλα τα απωθημένα σου με αλλοπροσαλλες και κακές συμπεριφορές, συνθλιβοντας την προσωπικότητα των παιδιών η του/της συζύγου. Ίσως ακόμα κι όταν τα κακομαθαινεις υπερβολικά, στην ουσία για να τα ξεφορτωθείς, και τους φορτώνεις συνήθειες και συμπεριφορές που θα τους δημιουργήσουν αργότερα προβλήματα.

Melissa
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ απολύτως

Rebecca de Winter
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Κι εγώ συμφωνώ απολύτως, σαφέστατα υπάρχουν και κακες μάνες. Και δεν είναι μόνο αυτές που δεν ζουν τη ζωή τους, είναι και αυτές που είναι υπερβολικα απορροφημενες από τη ζωή τους. Συμφωνώ με το κείμενο σε γενικες γραμμες, δεν μπορώ να πιστέψω πώς γίνεται να γινεσαι μάνα και να βάζεις στην άκρη τη δουλειά σου, την ανεξαρτησία σου και τη δημιουργικότητά σου, αλλά αν είναι προκειμένου να κάνεις καριερα και τη ζωή σου να βλέπεις το παιδί πχ τέσσερις ωρες εβδομαδιαίως, ε τοτε σόρι αλλά είσαι κακη μάνα γιατί το παιδί δεν μεγαλώνει μαζί σου αλλά στον αυτόματο. Και δεν… Διαβάστε περισσότερα »

tsikampoum
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Συμφωνώ απολύτως! Άλλωστε αυτά συζητάμε κι εδώ κάθε μέρα, φυσικά και υπάρχουν και κακές μάνες! Γενικά ενώ καταλαβαίνω το στόχο του άρθρου, πιστεύω ότι το παρατραβάει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Υποθέτω ότι ήταν προσωπική σου απόφαση να κάνεις παιδί. Σίγουρα θα χρειαστεί να αφιερώσεις πολύ από τον χρόνο σου για το παιδί σου και προφανώς θα αλλάξεις το πρόγραμμα σου αν χρειάζεται για να περνάς ποιοτικό χρόνο με το παιδί σου.

Jelly Roll
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Δεν ξέρω ένα γονιό που να έγινε θυσία για το παιδί του και να μεγάλωσε ευτυχισμένο παιδί. Ξέρω όμως γονιό που ήξερε να κρατά ισορροπία στη ζωή του και μεγάλωσε ισορροπημένο παιδί. Ακόμα κι αν ο γονιός – θυσία δεν γυρίσει ποτέ να πει στο παιδί του “κοίτα τι έκανα για σένα”, το παιδί αποκτά την εντύπωση ότι πρέπει να κρατά το γονιό ευχαριστημένο. Νιώθει ότι χρωστάει. Χρωστάει τη ζωή του την ίδια. Τις επιλογές του. Τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Απαγορευονται οι αποτυχίες.

Beholder
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Τι στενάχωρο πόστ. Πόση δυστυχία κρύβει ( πάντα κατά τη γνώμη μου) και πόσο προσπαθεί να δικαιολογήσει μια άσχημη κατάσταση ως κάτι που είναι οκ… 1) Φυσικά και υπάρχει καλή και κακή μάνα, σύζυγος, κόρη. Πως είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι αν κάνεις ένα τηλέφωνο το εξάμηνο στους γονείς σου είσαι καλή κόρη; Επειδή όλο αυτό το εξάμηνο μπορεί να γυρίζεις το κόσμο ως CEO της «Παπαροπουλος ΑΕ» 2) Όταν λες ότι δε θες να είσαι «παροχή υπηρεσιών» για την κόρη σου, τι ακριβώς εννοείς; Γιατί βλέπεις δυστυχώς η κόρη δεν είναι η ενήλικη φίλη που θα αρνηθείς πχ να… Διαβάστε περισσότερα »

Evil
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Evil

Νομίζω ότι έχεις κάνει πολλές υποθέσεις και την αδικείς. Δεν λέει κάτι τρομερό η γυναίκα. Στις 6 παίρνει το παιδί της από τον παιδικό και μπορεί να περνάει περισσότερο χρόνο μαζί του απ οτι εσύ με το δικό σου. Δεν είπε πουθενά οτι το αφήνει για να βγαίνει. Μιλάει για τη δυστυχία που ένιωθε όταν δεν δούλευε και ανεχόταν μια κακή σχέση για χάρη του παιδιού. Κι αν ειναι CEO μαγκιά της.

Beholder
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

“Να δει ότι έχω ζωή πέρα από την οικογένεια, και να την παρακινήσω έτσι να έχει και αυτή ζωή έξω από το σπίτι, να παθιαστεί και αυτή αργότερα με τις σπουδές της, με την δουλειά της, τις ταινίες, την μουσική”

Από αυτά εγώ κατάλαβα ότι τα κάνει. Μπορεί να κάνω λάθος.

no-no
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

εχμ, αυτά γίνονται και στο σπίτι. Μπορεί κανείς να ακούει ή να παίζει μουσική μαζί με το παιδί του ας πούμε. Ή να το παίρνει και μαζί σε συναυλίες, αν είναι μεγαλύτερο.

papia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Beholder, Κακό είναι να έχει ζωή έξω απο το σπίτι; Εσύ θα ήθελες γονείς που η μόνη τους απασχόληση θα ήσουν εσύ και θα ήταν όλη μέρα πάνω απο το κεφάλι σου; Ή να είναι όλη μέρα μέσα στο σπίτι και να μην έχουν χόμπι; Συνήθως οι γονείς που ασχολούνται μόνο με τα παιδιά τα πνίγουν και έχουν παράλογες απαιτήσεις. Επίσης όσο πιο ανεξάτρτητος ο γονιός, τόσο πιο εύκολα θα δεχθεί τις επιλογές του παιδιού. Αν όλη σου η ζωή είναι το παίδί, τι θα κάνεις όταν θελήσει να μείνει μόνο του, όταν επιλέξει άλλα άτομα να έχει ως οικογένεια;… Διαβάστε περισσότερα »

Chublis
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

τα έχω ξαναπει οτι η κατανόηση κειμένου έιναι μεγάλη πληγή

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Μία από τις πολλές τέλειες ατάκες της αείμνηστης Μαλβίνας Κάραλη ήταν η εξής: “Αν η μοίρα της μάνας ή του πατέρα είναι να θυσιαστεί, τότε το σφάλμα του παιδιού να γεννηθεί δεν εξαγοράζεται με τίποτα.”.

Kritikothessalonikia
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Και μόλις τώρα διαβάζοντας αυτό, μάς διαλυσατε τις αμφιβολίες για το αν μπορούμε να αναλάβουμε τόν “υπερβολικά δύσκολο” αυτό ρόλο. Είναι μία σκέψη που μου τριβελιζει το μυαλό και με γεμίζει φόβο ότι θα γίνω σάν τή μαμά μου και ακόμα χειρότερη. Και τώρα που διαβάζω και γράφω αυτά, συνειδητοποιώ ότι αυτό που έλειπε από την μαμά μου και είχε τόσα κενά είναι το πάθος για την ζωή της! Αυτό τής έλειπε και γαντζωθηκε πάνω μου! Ευχαριστούμε πολύ!!

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

μου φτιαξες τη μέρα, σε ευχαριστώ. Ετσι τα έχω κάπως στο μυαλό μου 🙂

isminious
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Eνώ καταλαβαίνω το point του άρθρου, νομίζω ότι το παρατραβάει προς την αντίθετη κατεύθυνση και τελικά καταλήγει σε λάθος συμπεράσματα. Εμένα το προσωπικό μου μόττο αλλά και η συμβουλή που δίνω σε κάθε νέα μητέρα είναι μία: ισορροπία. Ούτε μανούλα πάνω από το παιδί και μόνο (και πόσο εύκολο είναι αυτό να συμβεί!), ούτε προσπαθώ να συνεχίσω την ζωή μου σαν να μην υπάρχει παιδί. Επιλογή μας ήταν να γίνουμε γονείς, εύχομαι συνειδητή. Από κει και πέρα, βεβαίως τα παιδιά χρειάζονται γονείς ολοκληρωμένους ανθρώπους, με δουλειά, ενδιαφέροντα, ερωτική ζωή, φίλους. Αλλά τα παιδιά χρειάζονται και τους γονείς τους εκεί, κοντά… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Όλοι αυτοί που αποδοκιμάζουν τις μητέρες που δουλεύουν, θα ήθελα να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: “Πώς ακριβώς θα βρεθούν τα λεφτά για να ζήσει το παιδί;;;”. Εκτός αν πιστεύουν ότι όλοι οι πατεράδες βγάζουν μισθό αρκετό για να θρέψει μια ολόκληρη οικογένεια.

Cloud on Toast
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτό έχει τόσα στερεότυπα μέσα του… Γιατί να μείνει η μάνα με το παιδι αν πχ θέλει ο πατέρας να μείνει. Γιατί να είναι ο βιοπορισμός μόνο ο λόγος να πάει ένας γονιός να δουλέψει. Γιατί να έχει ο πατέρας την ευθύνη να βγάλει τα χρήματα.
Χρειαζόμαστε ελευθερία να βιώσουμε τους ρόλους μας ως γονείς όπως το νιώθουμε καλύτερα οι ίδιοι, άντρες και γυναίκες. Ουφ!

Cloud on Toast
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Στην δική μου περίπτωση οι συνθήκες είναι ιδανικές, γιατί ο σύζυγος είναι πραγματικός πατέρας και μοιραστήκαμε τις άδειες 50/50. Επίσης, ενώ δεν υπάρχει θέμα βιοπορισμού, και θα μπορούσαμε να ζούμε αν δούλευε μόνο ο ένας (εγώ όμως) αποφασίσαμε να στείλουμε το παιδί μας στον παιδικό από 12 μηνών. Ήταν η καλύτερη απόφαση που πήραμε ποτέ. Επίσης στην περίπτωση μας δεν μιλάμε απλά για δουλειά αλλά για καριέρα που χτίζουμε σιγά σιγά χρόνια τώρα. Αν σταματούσαμε για χρόνια θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να επιστρεψουμε χωρίς να χάσουμε αυτά που χτίζαμε. Στις δουλειές μας το ξέρουν φυσικά γιατί όλοι έτσι ειναι. Τα… Διαβάστε περισσότερα »