Πως θα μπορέσω να τα καταφέρω με τα αισθήματα ενοχης που με κατατρώνε;

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

Με λένε Θωμα και εαι 50 ετών παντρεμένος ,με μία υπέροχη γυναίκα που αγαπώ και με αγαπά,και ένα 11χρονο αγορι. Το προβλημα ξεκινά πριν πολλά χρόνια οταν ο αδερφός μου άρχισε να παρουσιάζει συμπεριφορα problem child..(σε ηλικία 20 και κάτι)χασις,στην αρχή και μετα κοκαΐνη με τσουβαλι Οι δικοι μου τοτε μενανε Γερμανια,εγω ηρθα να σπουδάσω εδω στην Αθήνα Ξεχασα να αναφερω οτι ειναι 5 χρονια μεγαλυτερος Οταν ηρθε στην Ελλαδα ,καταλαβα μετα απο επισκεψεις σε διαφορες δομές απεξάρτησης που τον πήγαινα, για να τον βοηθήσω, 18 άνω κλπ οτι τελικα το πρόβλημα ηταν ψυχολογικο Απο τον Αννα στον Καίάφα. Οι μεν ειναι ψυχολογικο η δε ειναι θέμα ναρκωτικών…και περνουσαν τα χρόνια,ποτε στα πάνω τογ πότε στα κάτω του. Μεχρι το 2000 που πέθανε ο πατέρας μου,όπου ειχε κόψει την κοκαΐνη ,και ειχε βουτηχτεί κυριολεκτικα στα xanax….με τις χούφτες Η μητέρα μου που ειχε ελαφρα καταθλιψη,εμφάνισε οξεία κατάθλιψη Αντε πάλι γιατροι, ψυχολόγοι και πολύ αναστάσωση στην όποια ηρεμία μου. Παραίτηση, αυτοκτονικες τάσεις κλπ Την έβαλα σε ιδιωτική κλινικη,για 3 μηνες,οπου την διέγνωσαν με Διπολικη διαταραχη Σε αυτο το διάστημα προσεχα τον αδερφο ,και πασχιζα να βρω μια δουλειά, να ξεφυγω απο αυτο το αποπνυκτικο περιβάλλον. Στο μεταξυ ένιωθα Τεράστια πίεση απο την μητερα να την βγάλω έξω,και την έβγαλα βλ.τύψεις Ηταν καλα με διακυμάνσεις,αλλα με πιεζε πολυ να κανω καλα τον αδερφό μου…τρομεροτατη πίεση,οπου ο αδερφός ταχα εκανε την θεραπεια του ψυχιατρου,αλλα έπερνε μόνο τα ξανάξ και οχι τα υπόλοιπα που του εγραφε ο ψυχίατρος. Εν το μεταξυ ειχα βρεί μια καλη δουλειά,που ακόμη σε αυτην εργάζομαι,εφυγα απο το σπιτι και τους άφησα στην μοίρα τους γιατι δεν γινόταν αλλιως…… Αλλα κάθε φορα που χτυπαγε το τηλεφωνο ,ενας τεραστιος κομπος στο στομαχι,ενας αποπροσανατολισμος τις ζωής μου Τρεξε ο αδερφος σου εμπλεξε,τρεξε δεν ειμαι καλα,τρεξε για το ενα και το άλλο.Οι εκάστοτε σχέσεις τις εποχης εκείνης,έδειχναν μια κάποια κατανόηση,μέχρι που γνώρισα την συντροφό μου Μεγάλη καρδιά ,και με μεγάλη αυταπάρνιση Να (ξανά)βοηθησει τον αδερφό μου πηγαίνοντας σε αλλον ψυχολόγο,το ιδιο και με την μητέρα μου. Στα επόμενα 2 χρόνια ,μαζι με ολα αυτα να προσπαθούμε να κανουμε και παιδι. Ο αδερφός πια ειχε φτάσει στο απροχώρητο και χρειαστηκε να νοσηλευτει σε ψυχιστρικη κλινικη…ανακουφιστηκα οσο δεν μπορεις να φανταστείς, συγνώμη για τον ενικό Ψύχωση η τελικη διαγνωση, και μαζί με αυτό η μητέρα μου με κρισάρες μανίας….έλεος …βοήθεια πια Η γυναίκα μου όμως εκεί βραχος Χρειάζεσαι οποσδήποτε γιατρο μου είπε.Με τα χιλια ζόρια πήγα. Εισαι σαν μια χύτρα που ειναι έτοιμη να εκραγεί η πρωτη κουβεντα του ψυχολόγου μου.Μου έγραψε αντικαταθλιπτικα που ακομη τα πέρνω(εκανα και αρκετες συνεδρείες που με βοήθησαν παρα πολυ). Μετά απο πολλα ,που συνεχιζόταν απο μερια τις μητερας μου την εβαλα πλεον για 2 χρονια σε κλινικη,μεχρι που εγινε λειτουργικη.Την πηραμε στο σπιτι.Πρώτη φορά μίσησα / εβρισα τόσο πολυ άνθρωπο που τυχαινε να ειναι η μητερα μου. Την εβαλα σε γηροκομειο, γιατί στο χωριό μονη της δεν τα καταφερνε με τα χαπια κλπ.Οσες γυναικες πηρα για να την προσέχουν,εφυγαν τρεχοντας. Τύψεις,ενοχές και Ερυνίες και τούμπαλιν Ο αδερφός μου βρισκεται ακόμη στην κλινικη,και οσες προσπάθειες καναμε με την κλινικη για επανένταξη,κατεληγε να ξαναπέρνει χαπια,και ξανα πάλι απο την αρχή. Για συνεδρείες δέν έχω αλλα χρήματα ,γιατι φευγουν ολα στα ιδρύματα των δικών μου,καθως εδωσα πολλα για την συζυγό μου που ειχε καρκινο στο στήθος,και ευτυχως ολα πήγαν καλα. Τι ζητάω; Πως θα μπορέσω να τα καταφέρω με τα αισθήματα ενοχης που με κατατρώνε;,έχω αναγκη απο γαλήνη Είχα αναγκη να το γράψω, Σε ευχαριστώ πολύ

Λυπάμαι πάρα πολύ για όσα περνάς. Ξέρω πως δεν έχεις ακριβώς ερώτηση, αλλά η ιστορία σου αξίζει να δημοσιευτεί και ίσως τα σχόλια που θα λάβεις να σε ανακουφίσουν.

Ψάξε για δημόσιες δομές που προσφέρουν ψυχολογική στήριξη. Τα ραντεβού είναι αραιά, και μπορεί να καθυστερήσουν να σε δεχτούν, αλλά από την άλλη είναι κάτι μπροστά στο τίποτα.

Καλή δύναμη!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

42 points
Upvote Downvote

21
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
21 Θέματα σχολίων
0 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
21 Συντάκτες σχολίων
gia pesluckystriketsoutseki71 Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Είσαι ήρωας με όλα αυτά που εχεις περάσει αλλά και οι ήρωες δικαιούνται να λυγίζουν. Φρόντισε τον εαυτό σου, βρες έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Το δικαιούσαι.

emy memy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συγχαρητήρια για την δύναμη με την οποία αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες που σου έχει φέρει η ζωή, πολλοί τα παρατάνε με το 1/10 αυτών που περνάς, είσαι γενναίος. Πολύ γενναίος. Οι συμβουλές περιττεύουν, το μόνο που θα σε παρότρυνα να κάνεις είναι να βρεις έναν ειδικό σε δημόσιο φορέα για να στηριχθείς και εσύ κάπου, δεν μπορείς να είσαι μόνο στήριγμα. Η γυναίκα σου είναι και εκείνη τυχερή που σε έχει. Σας εύχομαι υγεία και κάποια στιγμή να μπορέσετε να χαρείτε την οικογένεια που εσείς δημιουργήσατε, είτε περιλαμβάνει παιδία, είτε όχι.

Kelly
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Δεν ξέρω σε ποια πόλη ζεις αλλά υπάρχουν ομάδες υποστήριξης ανθρώπων με ψυχικές νόσους και εθισμούς σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Θα έλεγα πως είναι, αν έχεις χρόνο μέσα στη βδομάδα σου, μια καλή συνήθεια. Σκέψου το σαν γυμναστήριο για τη ψυχή. Σου στέλνω μια αγκαλιά γεμάτη κατανόηση!

A-Kira
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Οι τύψεις μας έχουν δημιουργήσει ένα μεγάλο κενό, πιθανότατα επειδή φοβόμαστε να αποδεχτούμε ότι είμαστε μόνοι μας και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε την απώλεια ανθρώπων στην ζωή μας. Όλα αυτά είναι τύψεις συναισθημάτων…!

Boudruna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Γεια σου Θωμά. Σε πολλά σημεία της ιστορίας σου αναγνωρίζω τη δική μου.
Χωρίς πολλά λόγια : αν είσαι στην Αθήνα, ινστιτούτο έρευνας και συμπεριφοράς, μετρό πανορμου.
Βοηθήθηκα πάρα πολύ, δε φαντάζεσαι πόσο. Ανακουφίστηκα, ηρέμησα.
Και είναι οικονομική λύση, είναι 18 ευρώ η συνεδρία.
Ελπίζω, όπου κι αν μένεις, να βρεις τον κατάλληλο ειδικό, τις ξέρω αυτές τις τύψεις.

Cycling in the rain
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Ξέρεις στα αεροπλάνα πρώτα πρέπει να βάλουμε εμείς τις μάσκες και μετά να βοηθήσουμε τους άλλους. Η ευθύνη που έχεις είναι πρωτίστως στον εαυτό σου και μετά σε όλους τους άλλους. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που περνάς και θέλει δύναμη.
Να είσαι καλά.

Jelly Roll
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Οι τύψεις ειναι πράγμα πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί, όμως γίνεται αν δεχτείς τη βοήθεια και αν φροντίσεις τον εαυτό σου. Η ιστορία σου μου θυμίζει τον αγαπημένο μου φίλο το Γιάννη. Δεν τον λένε Γιάννη, αλλά χρειάζομαι ένα όνομα για να πω αυτή την ιστορία. Τον Γιάννη τον γνώρισα όταν ήταν εκείνος 20 κι εγώ 15. Μου είχε κάνει πολύ εντύπωση η καλοσύνη που έβγαζε σαν άνθρωπος κι ο χαρακτήρας του, δεν είχα ξαναγνωρίσει τέτοια βαθιά ευγενική ψυχή. Ο Γιάννης είχε μια αλκοολική μητέρα με αδιαγνωστες μέχρι πολύ πρόσφατα ψυχικές διαταραχές. Όταν ο Γιάννης ήταν στο δημοτικό οι γονείς του… Διαβάστε περισσότερα »

gia pes
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ακόμα και στα αεροπλάνα, σου λένε “φόρα πρώτα τη μάσκα εσύ, και μετά βοήθα τα παιδιά σου”. Δεν έχει να κάνει με εγωισμό, έχει να κάνει με την επιβίωση όλων. (Τέλος η παρομοίωση). Μόλις προχθές, σε μια συνάντηση με ψυχίατρο-ψυχαναλυτή (όπου πάω για την άρρωστη σχέση μου με τον 52χρονο αδελφό μου, κάτι ανάλογο με τη δική σου), και όπου είχα πει “Αυτό το παιδί δε θα συνέλθει ποτέ!” μου λέει: “Πάψτε πια να το αποκαλείτε παιδί. Δεν είναι δικό σας πρόβλημα. Βοηθήστε όσο σας παίρνει, αλλά πρέπει να βάλετε ένα όριο, το οποίο δε θα το ξεπερνάτε ΠΟΤΕ!”

lina
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητέ Θωμά, ο άντρας μου έχει περάσει σχεδόν τις ίδιες καταστάσεις που περιγράφεις, σε πιο light ίσως εκδοχή (όχι ναρκωτικά, αλλά όλα τα άλλα: ψυχολογικά προβλήματα, ψυχοφάρμακα, εξάρτηση, παθολογικές συμπεριφορές, γηροκομεία, κλπ κλπ). Δυστυχώς αυτό όλο τελείωσε αργά, αφού πέθανε η πεθερά μου και μετακομίσαμε μακριά από την υπόλοιπη οικογένειά του. Αφού πια είχε εκλείψει το φυσικό πρόβλημα, χρειάστηκε δύο χρόνια ψυχοθεραπείας για να αντιμετωπίσει τις τύψεις που τον κατέκλυζαν. Το οποίο είναι αστείο, γιατί κι εκείνος είχε δώσει από παιδί όσο λίγοι γιοι και αδερφοί, αλλά δεν ήταν ποτέ αρκετό… Θα ήθελα να πω το εξής, από τη μεριά… Διαβάστε περισσότερα »

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα είχαν διαλυθεί με τα μισά από τα δικά σου θέματα. Νομίζω πως πρέπει να βρεις χρόνο να απευθυνθείς σε ειδικό γιατί το βάρος είναι τεράστιο. Καλό κουράγιο και σε σένα και στη γυναίκα σου. Προσπαθείστε να βρείτε βοήθεια για να μεγαλώσει και το παιδάκι σας σε όσο το δυνατό πιο χαρούμενο περιβάλλον.