Πως να κοινωνικοποιηθώ;

Είμαι 40 χρονών και είμαι εδώ και πολλά χρόνια μόνη μου. Οι λόγοι πολλοί. Κάνω μια δουλειά που είμαι αρκετά απομονωμένη και έρχομαι σε επαφή με συγκεκριμένους (παντρεμένους) ανθρώπους, στους κύκλους μου όλοι έχουν παντρευτεί και βγαίνουν σε ζευγάρια, ενώ οι πολύ καλοί μου φίλοι έφυγαν στο εξωτερικό ή σε άλλες πόλεις. Εδώ να σημειώσω ότι μέρος της ελλειψης κοινωνικοποίησής μου ειναι και το γεγονός ότι έχω ένα κινητικό πρόβλημα που ναι μεν περπατάω, αλλά κάποια μέρη είναι δυσπρόσιτα για μένα, όπως αυτά που έχουν σκάλες. Επομένως βγαίνω με συγκεκριμένα άτομα σε μέρη που με βολεύουν κινητικά αλλά δεν μπορώ να ανοιχτώ σε νέες παρέες καθώς με το καλημέρα θα πρέπει να επιβάλλω κανόνες για το πού θα πάμε, πραγμα δύσκολο και άβολο. Με την αδερφή μου, που είναι παντρεμένη και έχει παιδιά, πάντα είχαμε κακές σχέσεις αλλά προσπαθούσαμε να κρατάμε μια πολιτισμένη τυπικότητα για την ηρεμία μας αλλά και για τα μάτια του κόσμου. Πρόσφατα, έκανε κάτι τραγικό που ο μόνος λόγος που δεν μπορώ να σου το πω είναι γιατί είναι τόσο μοναδικό που ειλικρινά θα με φωτογραφίσει. Με αυτό έθεσε σε κίνδυνο την υγεία μου, με ξεφτίλισε σαν ανθρωπο και είχε τεράστιες οικονομικές και ψυχολογικές επιπτώσεις σε εμένα και τη μητέρα μου. Μας κατέστρεψε σε βαθμό που ούτε εχθρός δεν το έχει κάνει. Όπως καταλαβαίνεις, αυτό ηταν το (βαρύ) κερασάκι στην τούρτα μου, πλέον βλέπω πιο καθαρά από ποτέ πόσο πραγματικά μόνη είμαι, και τα προβλήματα υγείας μου δεν βοηθάνε καθόλου, καθώς σκέφτομαι συνεχώς τί θα απογίνω αν πάθει κάτι η μητέρα μου. Είμαι εντελώς, μα εντελώς μόνη. Αν μείνω κατάκοιτη (πολύ πιθανόν στο μέλλον λόγω της κατάστασή μου), δεν έχω κανέναν να νοιαστεί καθώς οι σχέσεις με την αδερφή μου έχουν πλέον διαρραγεί για πάντα. Δεν ξέρω πώς έφτασα ως εδώ, πάντα είχα φίλους, έντονη κοινωνική ζωή, έκανα ταξίδια, όμως τα τελευταία χρόνια, καθώς σταθερά αρχιζα να περιορίζομαι κινητικά, νιώθω σα να μου πήραν τη ζωή από τα χέρια μου. Πώς να κοινωνικοποιηθώ όταν είναι ελάχιστες οι δραστηριότητες που μπορώ να κάνω λογω της κατάστασής μου. Ακόμη και σε σεμινάρια να πάω, τις πιο πολλές φορές έχουν σκάλες, ή τα καθίσματα είναι πολύ χαμηλές καρέκλες από τις οποίες δεν μπορώ καν να σηκωθώ. Ειλικρινά είναι πρακτικό το κινητικό ζήτημα και επηρεάζει τη ζωή μου σε όλα τα επίπεδα. Δεν ξερω πώς να πιάσω την άκρη του νήματος, γιατί δεν είναι ότι έχω πρόβλημα με το να κάνω φίλους, αλλά το πρόβλημα υγείας μου τα ακυρώνει όλα εν τη γεννέσει τους. Τί να κάνω για να αποκτήσω πάλι τη ζωή μου πίσω; Ανατολή

Αρχικά να σου πω ότι λυπάμαι πολύ για το πρόβλημα στην υγεία σου, αλλά και για το γεγονός ότι ένα πρόσωπο που θα έπρεπε να μας είναι αγαπητό και να μας στηρίζει, όπως ο αδελφός/ η αδελφή, εσένα σου φέρθηκε με αυτό τον τρόπο. Λεχθέντων αυτών, νομίζω ότι δεν είναι μόνο το κινητικό πρόβλημα που σε περιορίζει στην κοινωνικοποίηση σου, αλλά κυρίως η σκέψη που έχεις γύρω από αυτό.

Λες πως με το καλημέρα πρέπει να επιβάλεις κανόνες για το που θα πάτε, το οποίο σου φαίνεται δύσκολο και άβολο. Με αυτή σου τη φράση ακυρώνεις κάθε πιθανότητα νέων γνωριμιών. Πάντα θα υπάρχει αυτό, πάντοτε θα υπάρξει η πρώτη φορά που θα βρεθείς με κάποιον/ κάποιους έξω και θα πρέπει να σεβαστούν- όχι να το επιβάλεις, θα πρέπει οι ίδιοι να το προβλέψουν και να το σεβαστούν, επειδή αυτό είναι δείγμα κοινωνικής μόρφωσης αν μη τι άλλο- ότι δεν μπορείς να τα κάνεις όλα και δεν μπορείς να πας παντού. Αν λοιπόν ξεπεράσεις αυτό που σου φαίνεται δύσκολο και άβολο, αλλά που δεν έχει τεράστια διαφορά με άλλα πράγματα που φαίνονται αυτονόητα, τότε ο δρόμος προς τις νέες γνωριμίες θα φανεί. Ποια άλλα πράγματα είναι αυτονόητα; Μητέρες ή εργαζόμενες με βαρύ πρόγραμμα που πρέπει να προσαρμόζουμε το πρόγραμμα και το σημείο συνάντησης γύρω από το πότε μπορούν, άνθρωποι που δεν τρώνε μια συγκεκριμένη τροφή, οπότε επιλέγουμε κάποιο μέρος να τους βολεύει, άνθρωποι που έχουν άσθμα οπότε δεν επιλέγουμε μαγαζιά που καπνίζουν- καλά αυτό το τελευταίο είναι αστείο, γιατί υπάρχει νομοθεσία, αλλά τέλος πάντων- και πάει λέγοντας. Αν κάποιος θέλει να σε γνωρίσει, δεν θα σταθεί στο που και στο πως θα γίνει αυτό. Οπότε το πρώτο πράγμα στο οποίο θα πρέπει να αλλάξεις σκέψη είναι στο δύσκολο και άβολο, που αν συνεχίσει να είναι έτσι, καταδικάζεις κάθε εγχείρημα.

Και πάμε στο πρακτικό ζήτημα. Που γνωρίζει λοιπόν κάποιος νέους ανθρώπους; Εδώ οι απόψεις είναι πολλές και μακάρι να βοηθήσουν και οι αναγνώστριες/αναγνώστες στα σχόλια, αλλά εμένα η άποψη μου είναι μία, γιατί έχω προσωπική εμπειρία πάνω σε αυτό, χωρίς να με περιορίζει κάτι στο να γνωρίσω ανθρώπους στην εργασία ή σε δραστηριότητες. Θεωρώ λοιπόν σωτήρια λύση είναι το ίντερνετ. Το ίντερνετ έχει προσφέρει στους ανθρώπους βαθιές φιλίες χρόνων και σχέσεις που οδήγησαν σε γάμο. Θα μου πεις ισχύει πάντα; Μήπως είναι η εξαίρεση; Νομίζω όχι. Πιστεύω μάλιστα πως το ίντερνετ σαν μέσο κοινωνικοποίησης είναι πολύ πιο ασφαλές και αναίμακτο από τον φυσικό τρόπο, γιατί πολύ γρήγορα φαίνονται οι προθέσεις και ο τρόπος του άλλου. Πως είναι που ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του στα σχόλια του facebook, βρίζει και χυδαιολογεί, κάτι που δεν θα έκανε ποτέ στην πραγματική του ζωή σε τέτοιο βαθμό; Ε, κάπως έτσι είναι και αν γνωρίζεις έναν νέο άνθρωπο στο ίντερνετ. Καταλαβαίνεις γρήγορα τα ενδιαφέροντα του, ποιότητες όπως η ευγένεια και ο τρόπος συμπεριφοράς, το χιούμορ, κτλ. Και θα σταματήσω εδώ, γιατί απαντάω κάτι άλλο και δεν κάνω δοκίμιο για τα καλά του ίντερνετ  (Και όμως θα μπορούσα).

Καλή τύχη!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News