Αμποπαρέα, χαιρετώ! Αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κάτι που συνέβη σήμερα και να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου που με έχετε τόσο πολύ βοηθήσει να τακτοποιήσω όσα σκόρπια είχα για χρόνια μέσα μου, που με τάραζαν και δεν ήξερα πώς να τα διαχειριστώ. Που με κάνατε να συνειδητοποιήσω πως όλες και όλοι μας, οι άνθρωποι ψηφίδες στο χαώδες και συναρπαστικό συνάμα μωσαϊκό της ανθρώπινης κοινωνίας, μπορούμε σιγά – σιγά να συμβάλλουμε, να βοηθούμε στην διαμόρφωση μιας νέας εικόνας του βίου που ζούμε και που θέλουμε να ζήσουμε.
Πριν από λίγο χτύπησε το τηλέφωνο του γραφείου μου. Μια κοπέλα 19 χρόνων, η οποία δεν ήθελε να μου πει το επίθετό της (Βάσω σκέτο), με ρώτησε πώς μπορεί να αποσύρει μια μήνυση για ενδοοικογενειακή βία που είχε καταθέσει πρόσφατα κατά του φίλου της (ήμουν η τρίτη ή τέταρτη Δικηγόρος που “συμβουλευόταν” τηλεφωνικά,. όπως μου είπε, και προφανώς δεν έπαιρνε την απάντηση που -νόμιζε πως- ήθελε).
Αφού της εξήγησα ότι το αδίκημα αυτό είναι αυτεπαγγέλτως διωκόμενο, άρα δεν χωρεί ανάκληση, εκείνη με ρώτησε τη διαδικασία των καταθέσεων και της δικαστικής διαδικασίας γενικότερα και αντιλήφθηκα έναν φόβο αλλά και μια ανακούφιση ταυτόχρονα όταν συνειδητοποίησε ότι η πορεία της υπόθεσης είχε ξεφύγει πλέον από τα δικά της χέρια.
Την ρώτησα για το περιστατικό, συγκεκριμένα αν τη χτύπησε, και έλαβα την απάντηση: “δε με χτύπησε, μου έσφιξε τον λαιμό με τα χέρια του”. Σα να ήθελε να ξορκίσει τη λέξη ή να υποτιμήσει τη σημασία όσων της είχαν συμβεί. “Δηλαδή… πήγε να σε στραγγαλίσει”, της αντέτεινα.
Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να ψιθυρίσει ένα ξεψυχισμένο “ναι”, σαν να συνειδητοποιούσε μόλις εκείνη τη στιγμή τι της είχε συμβεί.
Γαμώτο. Μια ακόμα νέα γυναίκα, 19 μόλις ετών, που δεν τολμά καν να σκεφτεί ότι βιώνει επικίνδυνη κακοποίηση. Σφίχτηκε το στομάχι μου, αυτό είναι κάτι που δεν θα συνηθίσω ποτέ. Πήρα βαθιά ανάσα και άρχισα να της μιλώ: Της είπα ότι αυτό είναι βία και κακοποίηση και ότι ποτέ δεν γίνεται καλύτερο, μόνο χειροτερεύει. Ότι η βία έχει πολλά πρόσωπα (σωματική, ηθική, ψυχολογική) και είμαι σίγουρη ότι δεν ξεκίνησε ξαφνικά αλλά πολύ νωρίτερα, με υποτίμηση, πατρονάρισμα και απειλές.
Της μίλησα για το θλιβερό μοτίβο που επαναλαμβάνεται και γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό και επικίνδυνο: Ο “προστατευτικός” σύντροφος που θέλει και ξέρει “το καλό της” καλύτερα από εκείνην, που τη ζηλεύει γιατί “την αγαπάει”, που της λέει ότι οι φίλες της φθονούν την ευτυχία τους και ότι η οικογένειά της δεν την καταλαβαίνει, ποτέ δεν την κατάλαβε άλλωστε. Της περιέγραψα τον “άντρα” (της), που καθορίζει ποιους και υπό ποιους όρους εκείνη θα συναναστρέφεται, τι θα φορά και αν θα της “επιτρέψει” να βγει μια βόλτα χωρίς εκείνον. Της περιέγραψα τη στιγμή που συνέβη το πρώτο σπρώξιμο και μετά τη “συγγνώμη” γιατί “είχε νεύρα” ή γιατί εκείνη “τον έφερε στα όριά του”.
Της είπα να φύγει και να κόψει κάθε επικοινωνία, να απευθυνθεί στο “Κέντρο Κακοποιημένων Γυναικών” της πόλης μας, ότι ο άνθρωπος αυτός είναι είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος και ότι δεν είναι δική της δουλειά να τον “θεραπεύσει” από τα θέματα που έχει. Ότι κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοιες συμπεριφορές από ΚΑΝΕΝΑΝ, είτε είναι γονείς, γκόμενος, φίλος/η και πως σίγουρα θα βρήκε σε εκείνον και κάποια πράγματα που της άρεσαν αλλά και ότι αυτά δεν είναι ποτέ ικανά να υπερκαλύψουν την βία ή να την προφυλάξουν από τη βία.
Της ζήτησα να φανταστεί πώς θέλει να φαντάζεται τη ζωή της από εδώ και στο εξής και να σκεφτεί ποιους ανθρώπους εμπιστεύεται, που θα μπορούσαν να της παρέχουν στήριξη και να της δίνουν κουράγιο.
Το κορίτσι ενδιάμεσα συμφωνούσε και μου έλεγε (κάπως διστακτικά η αλήθεια είναι ή σαν να είχα κάνει την ανακάλυψη του αιώνα) πως “τα βρήκα όλα” (εγώ και η Άση Μπίλιου, τρομάρα μου), ότι σε όλα έχω δίκιο κι εγώ ήθελα να της φωνάξω “δεν θέλω να έχω δίκιο, κοπέλα μου, άδικο θα ήθελα να έχω“.
Κάποια στιγμή για πρώτη φορά αναφέρθηκε στον τύπο ως “πρώην” της και εγώ της ευχήθηκα να παραμείνει πρώην και ότι ήμουν περήφανη για εκείνη και ας μην την γνωρίζω.
Αναθάρρησα λίγο ακόμη όταν μου ζήτησε πληροφορίες για βοηθητικές δομές και για ψυχολογική στήριξη και όταν με διέκοπτε για να σημειώσει τις σχετικές διευθύνσεις και συνδέσμους στο διαδίκτυο.
Της εξήγησα ότι κατά μία έννοια είναι καλό που “στέκει” η ποινική διαδικασία και που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ανακαλέσει τη μήνυσή της, γιατί έτσι ούτε ο τύπος θα αισθάνεται ασφαλής και στο απυρόβλητο, και ακόμα πόσο σημαντικό είναι που και οι δύο συνειδητοποίησαν (από διαφορετική σκοπιά ο καθένας) πως “ο τρόπος” και “τα νεύρα” του δεν είναι χωρίς συνέπειες. Επέμενα πως η ίδια έχει δυνάμεις που ούτε εκείνος (αλλά ούτε και και η ίδια) φανταζόταν, εύχομαι να την έπεισα γι’ αυτό.
Ένα εικοσάλεπτο αργότερα η Βάσω με ευχαρίστησε από την καρδιά της και, λίγο δειλά, με ρώτησε αν θα μπορούσε να μου ξανατηλεφωνήσει αν είχε κάποιο πρόβλημα. Φυσικά η απάντησή μου ήταν θετική, αλλά ότι την επόμενη φορά θα ήθελα να την δω από κοντά, στο γραφείο μου.
Έκλεισα το τηλέφωνο και πήρα μια από τις βαθύτερες ανάσες που έχω πάρει ποτέ μου, ελπίζοντας ότι η νέα αυτή γυναίκα ΙΣΩΣ, έστω και λίγο, είδε την κατάσταση λίγο πιο καθαρά.
Εύχομαι όντως να φύγει και να κλείσει τις διόδους επικοινωνίας με τους κακοποιητικούς ανθρώπους πίσω της, εύχομαι να μην χρειαστεί εμένα ή άλλη/ο συνάδελφό μου στο μέλλον. Το επώνυμό της δεν το έμαθα ποτέ.
Σας το είπα; να κόμπο στο στομάχι αισθάνομαι αλλά και μια ελπίδα ταυτόχρονα, για τις Βασούλες όλου του κόσμου. Σας ευχαριστώ όλες και όλους που υπάρχετε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μια μεγάλη αγκαλιά για όλες τις Βασούλες εκεί έξω, για όλο τον πόνο, το φόβο, τη ντροπή, την αγωνία που βίωσαν στα χέρια κάποιων νεάτερνταλ που νομίζουν οτι μπορούν να απλώνουν τα ξερά τους ανενόχλητοι, στο όνομα της δήθεν αγάπης!
Είμαστε στο πλευρό τους❤️
Το λέω συνέχεια και θα συνεχίσω να το λέω εις τον αιώνα τον άπαντα: αυτά τα μικρά, αυτή η δύναμη που έχει η καθεμιά μας, που είχες εσύ να μιλήσεις σε μια κοπέλα αντί να πεις μόνο τα απαραίτητα και να της πεις να πάει στην ευχή του θεού, το ότι αγνόησες τον κόμπο στο στομάχι και τη στήριξες, αυτά τα καθημερινά είναι που πλέκουν ένα δίχτυ προστασίας πάνω από τη Βάσω και την κάθε Βάσω εκεί έξω, έναν κόμπο τη φορά.
Είναι τραγικό και τρομακτικό , που κοπέλες 19 χρονών δεν αναγνωρίζουν τη βία που υφίστανται. Είναι παρήγορο , που υπάρχει πλέον τόση υποστήριξη και από κρατικούς φορείς αλλά και από την ίδια την κοινωνία.
Εύχομαι σε όλες τις Βασούλες του κόσμου, μια Ασκαρδαμυκτί!
Το σκέφτηκα, για να σου είμαι ειλικρινής, όμως ήταν ήδη πολλή η πληροφορία για εκείνη. Αν ξαναεπικοινωνήσει, εννοείται πως θα την παραπέμψω… αρμοδίως!
Τόσο ανατριχιαστικό, το δεν με χτύπησε μου έσφιξε τον λαιμό. Ένα μικρό κλικ είναι η διαφορά της κακοποίησης με την γυναικοκτονία όταν σου πιέζουν τον λαιμό. Όχι συζήτηση όχι διαπραγματεύσεις, στο παραμικρό, το ΛΙΓΟΤΕΡΟ που πρέπει να κάνει κάποια είναι να διασφαλίσει ότι δεν θα την ξαναπλησιάσει. Θυμήθηκα το ‘’άνθρωποι και ποντίκια’’ και ανακατεύτηκα.
Ευχαριστούμε για το άρθρο, ευχαριστούμε που σώθηκε η Βάσω ή που τώρα πια ξέρει πώς θα σωθεί. Μεγάλη δύναμη να υπάρχει η λίστα της κακοποιητικής συμπεριφοράς, μεγάλη δύναμη να μιλάμε!