Πένθος, ένα βήμα μπρος ή ένα βήμα πίσω;

Ερωτήσεις απαντημένες από την ψυχολόγο Φαίνια Ξανθοπουλίδου.

Ήταν 4 μήνες πριν γίνω 30 που ένοιωσα την γη να σταματάει κάτω από τα πόδια μου όταν πήρα στα χέρια μου την βιοψία που έλεγε ξεκάθαρα καρκίνος. Λόγω λάθους του προσωπικού του νοσοκομείου έφτασε το χαρτί με το ταχυδρομείο σπίτι μου, χωρίς καμία ενημέρωση και ήμουν μόνη όταν το άνοιξα. θυμάμαι να το διαβάζω ξανά και ξανά ψάχνοντας το λάθος στη διατύπωση. Ήταν λες και κάθε συναίσθημα πάλευε να βγει στην επιφάνεια, δεν είχα ξανανιώσει έτσι, πέρασαν μερικά λεπτά και εκεί με βρήκε ο J. γυρίζοντας από την δουλειά, να κλαίω να κοιτάω το άπειρο, να διαβάζω ξανά και ξανά, ήταν ξεκάθαρα μια σπάνια μορφή καρκίνου. Μίλησα με τους γιατρούς που ήθελα στο τηλέφωνο που μου το επιβεβαίωσαν και έπειτα με τους δικούς μου ανθρώπους(αυτό είχε διπλή δυσκολία). Μετά πήρε σκυτάλη η λογική, δεν υπήρχε χώρος για δράματα. Μπήκα σε , αποκλείοντας κάθε έντονο συναίσθημα εκτός από το χιούμορ που με βοηθούσε να χειριστώ αυτό το απίστευτο που ζούσα. Υπάρχει πολύ υλικό για διακωμώδηση σε αυτές τις καταστάσεις πίστεψε με. Πέρασαν δύο μήνες και ήρθε το επόμενο χτύπημα, μετάσταση, δεν άντεξα σε αυτά τα νέα λύγησα , βγήκα έξω από το γραφείο του γιατρού και έκλαψα στο κλιμακοστάσιο με αναφιλητά , οι γονείς μου , η αδερφή μου και ο J μέσα στο γραφείο έχαναν χρόνια από την ζωή τους. Έπρεπε να συνέλθω γρήγορα και αυτό έκανα, σκούπισα τα μάτια μου και μπήκα στο γραφείο και το αντιμετώπισα. Μετά το δεύτερο χειρουργείο οι εξετάσεις μου ήταν καθαρές. Καταλαβαίνω ότι με λίγες λέξεις δεν μπορώ να σου περιγράψω την πορεία μου. Με χτυπάω στον ώμο για αυτά που κατάφερα, που άλλαξα δουλειά, που άλλαξα προτεραιότητες, που κάνω τα ταξίδια μου, που αντιμετώπισα στα ίσια αυτό που μου συνέβη. Ήμουν τυχερή γιατί είχα δίπλα μου τους ανθρώπους μου. Τώρα έχει πέρασε ένας χρόνος και κάτι και το safe mode αρχίζει να απενεργοποιείται και έρχονται σαν κύματα τα συναισθήματα που δεν άντεχα, αναβιώνω εκείνες τις δύσκολες στιγμές όταν αδρανώ, π.χ στο αυτοκίνητο γυρνώντας από τη δουλειά. Είναι αυτό ένα βήμα μπροστά επειδή ξανανιώθω ή ένα βήμα πίσω ;

 

Σχεδόν κάθε αντίδραση σε ένα τόσο συνταρακτικό γεγονός στη ζωή μας είναι φυσιολογική. Εφόσον μπλόκαρες τα περισσότερα πηγαία συναισθήματα εκείνης της περιόδου, είναι εύλογο να τα βιώνεις σε ένα βαθμό ετεροχρονισμένα, τώρα που είσαι ασφαλής. Στην πραγματικότητα όμως έτσι και αλλιώς ένας χρόνος και κάτι είναι πολύ μικρή περίοδος για να πει κάποιος ότι θα ξεπεράσει συναισθηματικά κάτι τόσο σημαντικό. Η άποψη μου είναι πως δεν υπάρχουν μπροστά και πίσω βήματα. Επέτρεψε στον εαυτό σου να νιώσει συναισθήματα πένθους, γιατί είναι και αυτά μέρος της διαδικασίας που κάνει τη ζωή μας τόσο λαμπερή και σημαντική.

Το παράδειγμα σου με το αμάξι μου θύμισε αυτό.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

32 points
Upvote Downvote

10
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
7 Θέματα σχολίων
3 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
8 Συντάκτες σχολίων
karotomallousaFelisNeverlanderLouk RitiaΚοσμική Νεράιδα Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Anna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Δεν εχω τίποτα χρήσιμο να πω, ήθελα να μόνο να στείλω μπόλικη διαδικτυακή αγάπη ❤

@Φαίνια kudos για το βίντεο!

karotomallousa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σε ευχαριστώ πολύ και ανταποδίδω την διαδικτυακή αγάπη!

Κοσμική Νεράιδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Το έχω βιώσει κι εγώ με το ετεροχρονισμένο πένθος,αν μπορούμε να το πούμε έτσι.Ειχα βιώσει παλαιότερα ένα αρκετά σοκαριστικό γεγονός που με οδήγησε σε κατάθλιψη.Στην αρχή όταν συνέβη,ναι μεν είχα ξέσπασμα αλλά γρήγορα το “ξεπέρασα”. επειδή συνέβαιναν διαφορα ταυτόχρονα και έπρεπε να ανταπεξέλθω σαν να μπήκε ο οργανισμός μου σε safe mode.μετα από λίγους μήνες όταν τακτοποίησα άλλες υποχρεώσεις,τότε ήταν που όλα αυτά που δεν πενθησα ήρθαν στην επιφάνεια.
Τα συναισθήματα αυτά έπρεπε να εξωτερικευτουν για να προχωρήσω.πιστευω είναι βήμα μπροστά

Διαλεχτή Κιούση
Μέλος
Δημιουργός Εικόνων
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Μία αγκαλιά κι από μενα!
“τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε,
γι άλλα δέκα χρόνια καθαρίσαμε!”

Louise B.
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Advocate

Περαστικά και σιδερένια, ούτε το μικρό σου νύχι να μην σπάσει από εδώ και πέρα. Μόνο υγεία και χαρές.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Με συγκίνησες πάρα πολύ. Τι να πω. Σε θαυμάζω. Άφησε τον εαυτό σου να νιώσει, feel your feelings. Σου στέλνω αγάπη και μια τεράστια αγκαλιά!

Felis
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Εύχομαι να είσαι από εδώ και πέρα πάντα υγιής και δυνατή! Είναι μεγάλο σοκ αυτό που πέρασες, αλλά τα κατάφερες. Κι αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Θα ήθελα να πω κι εγώ ότι η απάντηση της κ. Ξανθοπουλίδου με άγγιξε πολύ γιατί νιώθω κι εγώ ολίγον τι χαμένη και με τόσα ανάμεικτα συναισθήματα, και του τι μου συνέβη – και γιατί και τι κάνω τώρα κτλ -, σε ένα άλλο σοβαρό θέμα υγείας που πέρασα προσωπικά το προηγούμενο καλοκαίρι (θα ήθελα να γράψω γι’αυτό κάποια στιγμή εδώ, αλλά δεν είμαι έτοιμη νομίζω…), το οποίο αντιμετώπισα έτσι ακριβώς όπως περιγράφεις. Σαν να… Διαβάστε περισσότερα »

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Εύχομαι να είσαι καλά τώρα! Εστάλη συστημένη διαδικτυακή αγκαλιά κι ευχές σε σένα και στη γράφουσα φυσικά❣

Felis
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ευχαριστώ! 🥰🥰🥰

karotomallousa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση, πρώτη φορά το μοιράζομαι αυτό πού μου συμβαίνει και με ανακουφίζει η απάντηση σου.
Ευχαριστώ πολύ και για τις ευχές των σχολιαστών. Σας στέλνω την αγάπη μου!