Πανελλήνιες και Επιτυχία

Η μεγάλη μέρα της ανακοίνωσης των βάσεων είναι πλέον παρελθόν. Πριν ακόμα ανακοινωθούν επίσημα οι βάσεις από το Υπουργείο Παιδείας, σοβαρές δημοσιογραφικές ιστοσελίδες (not) ανεβάζουν αναρτήσεις που υπόσχονται πρώτοι αποκλειστικότητα στα αποτελέσματα εκμεταλλευόμενοι την απελπισία των υποψηφίων. Τελικά έρχεται η στιγμή που όντως ανακοινώνονται τα ιστορικής σημασίας αποτελέσματα, καθηλώνοντας την πλειοψηφία της χώρα στις οθόνες των υπολογιστών και των τηλεοράσεων. Η λίστα με τις βάσεις και η σύγκριση με τις προβλέψεις περνάει σχετικά στο ντούκου, ενώ είναι ένα θέμα που επιδέχεται μεγάλης συζήτησης, ειδικά λόγω της δημιουργίας των νέων (περιττών) τμημάτων και την αλλαγή του συστήματος. Και τι βλέπουμε/ακούμε τελικά; Μεγάλο ποσοστό των δημοσιευμάτων αναφέρονται στους πρώτους, τους πραγματικά επιτυχόντες, και αποτελούν ύμνο στην πολυσυζητημένη αριστεία.

Γιατί αυτό μας ενδιαφέρει ως χώρα, ποιος μπήκε πρώτος στην Ιατρική, ποιος έγραψε 20 στα Μαθηματικά και τη Φυσική και φυσικά τα μυστικά της επιτυχίας τους. Ειδικά ο επαρχιακός τύπος δεν ασχολείται με κάτι άλλο για τρεις μέρες εκτός από τους αριστούχους κάθε σχολείου της περιοχής. Καλά να’ ναι φυσικά αυτοί στους οποίους αναφέρονται τα δημοσιεύματα και πάντα να πετυχαίνουν, και ειδικά όσοι τα κατάφεραν χωρίς στρωμένη βοήθεια είναι αξιοθαύμαστοι. Αλλά φτάνει πια με τους πρώτους των πρώτων. [Και πριν κατηγορηθώ για ζήλια, όταν είχα τα 5 λεπτά μου και γω σε αυτήν την Α’ Εθνική πριν κάποια χρόνια, τι κατάλαβα τελικά; ΤΙΠΟΤΑ.]

Πετυχημένοι στις πανελλήνιες δεν είναι μόνο οι 18000 plus όπως πιστεύουν οι (περισσότεροι) γονείς και (όλα) τα φροντιστήρια που φροντίζουν να κρεμάνε τα ονόματα και τις φωτογραφίες των αριστούχων. Ούτε καν η εισαγωγή σε κάποιο τμήμα δεν αρκεί να βαφτίσουμε κάποιον/α επιτυχημένο/η ή αποτυχημένο/η. Αναφέρθηκε κανείς στους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες; Σε άτομα με οικονομικά προβλήματα; Για να μη μιλήσουμε για τη μερική πρόσβαση στην παιδεία σε πολλά μέρη της ελληνικής επαρχίας. Φυσικά μην ξεχνάμε και άλλες συνηθισμένες περιπτώσεις∙ ποτέ σχεδόν δεν αναφέρονται ως επιτυχημένα τα παιδιά που πέτυχαν τους απλούς στόχους τους ή θα ακολουθήσουν τη δική τους εκούσια πορεία εκτός πανεπιστημίων. Σε όλες αυτές τις ιστορίες, ας συμπεριλάβουμε και τους μαθητές που δεν μπορούν να αποδώσουν σε αυτό το κλίμα άγχους και ανταγωνισμού.

Οι πανελλήνιες δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος του κόσμου. Πρέπει να σταματήσει αυτή η λαγνεία επιτέλους και να δούμε τα πραγματικά προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος (άλλη τεράστια κουβέντα). Όποια και να είναι η απόδοσή του, ο κάθε μαθητής είναι ξεχωριστή περίπτωση και θα πρέπει να βρει το δρόμο του με βάση τις ανάγκες του και τα όνειρά του. Και ας λέει η θεία στη γειτονιά ότι ο ανιψιός είναι αποτυχημένος που πέρασε σε ένα παρακατιανό τμήμα και όχι στο ΕΜΠ.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

56 points
Upvote Downvote

27
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
6 Θέματα σχολίων
21 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
9 Συντάκτες σχολίων
Between Worldsunder my skinPo the PandaNaLolaLaurel Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Laurel
Μέλος
Συμμετέχων

Πέρασα στη σχολή που ηθελα με 13. Τη σχολη την ανακαλυψα τυχαία μετα τη συμβουλη μιας καθηγητριας “θα πατωσεις παιδακι μου, τουλαχιστον πέρνα σε κανα ΤΕΙ να εχεις το πασο”, στο ιδιο condescending υφος που αντιμετωπιζομασταν οι της κατηγορίας “κακοι μαθητες αλλά ήσυχα παιδιά”. Ελα ομως που εγω εκεί βρηκα κατι που στ αληθεια μου τραβηξε το ενδιαφερον! Οταν βγηκαν οι βάσεις, κανεις δεν ηταν ιδιαιτερα περήφανος. Δεν είχα κανεναν να μοιραστω τον ενθουσιασμό μου. Το μπραβο των δικων μου ηταν του τυπου “μπραβο που δεν εμεινες τελείως απεξω, αμα είναι ξαναδίνεις”. 18 χρονια μετα, κάνω μια δουλεια που αγαπαω,… Διαβάστε περισσότερα »

under my skin
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ακούω συχνά την άποψη: “Και πριν κατηγορηθώ για ζήλια, όταν είχα τα 5 λεπτά μου και γω σε αυτήν την Α’ Εθνική πριν κάποια χρόνια, τι κατάλαβα τελικά; ΤΙΠΟΤΑ.” Αποτέλεσμα? Πολλοί νέοι άνθρωποι την πιστεύουν και την επαναλαμβάνουν κυνικά. Ας ακουστεί λοιπόν και η άλλη άποψη: Κι όμως εγώ προσωπικά ΚΑΤΑΛΑΒΑ. Σπούδασα Ιατρική και οι γονείς μου δεν έδωσαν -δεν είχαν άλλωστε- ούτε ένα ευρώ κυριολεκτικά, ενώ τα αντιστοιχα τμήματα ιατρικής στην Αμερική π.χ. κοστίζουν μέχρι 300.000 δολλάρια. Ακόμα και στην γερμανία που δουλεύω υπαρχουν συνάδελφοι που ακόμα αποπληρώνουν φοιτητικά δάνεια. Φυσικά και είναι ένας τρομερά ψυχοφθόρος θεσμός οι πανελλήνιες.… Διαβάστε περισσότερα »

Between Worlds
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ήξερες, όμως, ακριβώς τι ήθελες και είχες ένα πολύ συγκεκριμένο όνειρο και ο μόνος τρόπος να το πετύχεις ήταν οι πανελλήνιες. Και γερό στομάχι, γιατί για ιατρική, πρέπει να γράψεις από 19,9 μέχρι 20 (στα 20). Μπράβο, αλήθεια.

Υπάρχουν, όμως, παιδιά, που το όνειρο τους είναι να κόβουν ζαμπόν, αλλά υπάρχει μια πίεση να περάσουν ιατρική (ε, αν δεν πετύχουν ας δηλώσουν και τη σχολή ζαμπονοκοπτικής στη Φλώρινα, ή να πάνε σε ιδιωτική σχολή ζαμπονοκοπτικής). Δηλαδή, να περάσουν όλο το ζόρι με τις πανελλαδικές, χωρίς λόγο.

under my skin
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Προφανώς, αλλά θα κατηγορήσουμε τις πανελλήνιες για τα “εγκλήματα” των γονιών και των προβολών τους πάνω στα παιδιά τους?

Between Worlds
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Οι πανελλήνιες δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος του κόσμου. Αλλά, πόσο δύσκολο είναι να το δεις σε αυτήν την ηλικία, γιατί όλοι οι άνθρωποι γύρω σου, συμπεριφέρονται, λες και είναι. Τις καλύτερες συζητήσεις, τις έχω κάνει στο βραδινό τρένο, Θεσσαλονίκη-Αθήνα και τούμπαλιν. Εκεί ήταν ένα άτομο, που είχε τη διορατικότητα να δει ότι το παιδί του δεν ήθελε να δώσει πανελλαδικές, το ρώτησε τι θέλει να κάνει, το παιδί είπε κομμωτική και τα λεφτά που θα έδινε στα φροντιστήρια, νομίζω τα έδωσε για να ανοίξει κομμωτήριο, ή κάτι τέτοιο. Και φυσικά, το παιδί (πλέον ενήλικο), αποκαταστάθηκε επαγγελματικά… Διαβάστε περισσότερα »

Between Worlds
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Υ.Γ. Ναι, είναι ένα θέμα που πονάει και δεν έχω λύσει πλήρως μέσα μου κι ας έχουν περάσει άλλα τόσα χρόνια. Επίσης, έχω να δηλώσω, ότι αν με ρωτούσαν, αν θα ξαναέδινα (αν ζούσα τη ζωή μου από αρχή), δεδομένου, ότι θα ήθελα τα ίδια πράγματα στη ζωή μου, η απάντηση θα ήταν όχι (και το αναλύω αν θέλετε).

Between Worlds
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ναι, θα το κάνω, αν θέλετε. Θα χρειαστώ λίγο χρόνο.

Po the Panda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Στα 29 μου αποφάσισα να δώσω για 2η φορά πανελλήνιες, με πολύ συγκεκριμένο στόχο. Το πέτυχα με πάρα πολύ διάβασμα, με εγκλεισμό στο σπίτι και με μια δουλειά που πολλές φορές με απασχολεί 11 ώρες την ημέρα, χώρια οι μετακινήσεις. Αλλά το δύσκολο δεν ήταν αυτό. Το δύσκολο ήταν ο τρόπος που πραγματοποιούνται οι εξετάσεις, η άπειρη παπαγαλία που απαιτείται,η κατακερματισμένη ύλη που αφήνει τεράστια κενά, η πίεση να ταιριάξεις στο επιθυμητό καλούπι, να εκφράζεσαι με συγκεκριμένο τρόπο και να μην ξεφεύγεις στο ελάχιστο απο την επιθυμητή απάντηση. Οι αριστουχοι έχουν τον άπειρο θαυμασμό και την εκτίμησή μου γιατί είναι… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Συμμετέχων

Έκανα ακριβώς αυτό το θέμα ένα βίντεο. Μιλάμε όλοι για τις πανελλήνιες σαν να είναι ο τερματισμός ενώ στην πραγματικότητα είναι η αρχή και όχι αποκλειστικά ο μόνος τρόπος για να αρχίσεις.
Συγχαρητήρια στα παιδιά που τα κατάφεραν, συγχαρητήρια σε όσα παιδιά πάλεψαν και ας ελπίσουμε κάποια στιγμή να αναθεωρήσουμε τι είναι αξιοσημείωτο σε αυτήν τη χώρα.

Τα είπα γιατί θα έσκαγα.

Moodus
Μέλος
Συμμετέχων

Η αριστεία χρειάζεται.Ένα πρόβλημα της χώρας είναι η απουσία καινοτομίας και εξωστρέφειας.Η αριστεία μπορεί να βελτιώσει αυτό το σοβαρό δομικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας.Αρκεί βέβαια η Ελλάδα να δημιουργήσει δομές να τους κρατήσει στη χώρα.Το πρόβλημα δεν είναι η αριστεία αλλά ότι ως χώρα δεν αποδεχθήκαμε τους άριστους.