Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ;

Με το πρώτο μου αγόρι και την παρέα μας, είχαμε βρεθεί πολλές φορές στο Μαύρο Δάσος τη νύχτα

Για τις γιορτές μας φιλοξενεί η μητέρα μου στο σπίτι όπου μεγάλωσα στα Ιλίσια. Το σκυλάκι μου το καλό θα ζοριστεί, μου λένε, στο διαμέρισμα, έχει συνηθίσει το βασίλειό της να περιλαμβάνει και κήπο. Στην κωμόπολη που μένουμε η ζωή για τη Ρόβη είναι παραδεισένια: και πηγαίνουμε τις βόλτες μας και έχει αρκετό χώρο. Όμως οι βόλτες της απαιτούν αυτοκίνητο και οδήγηση: το βασίλειο της με τον κήπο είναι στη μέση του πουθενά και ειδικά το βράδυ που σκοτεινιάζει, τα περίχωρα είναι απαγορευτικά για βόλτα. Αθήνα-επαρχία: 1-0.

Γιατί ενώ το σκυλάκι μου το καλό θα έπρεπε να ζορίζεται στο διαμέρισμα, εδώ το Άλσος των Ιλισίων απέχει πέντε λεπτά με τα πόδια. Επιπλέον, όπως εγώ απολαμβάνω τις γνωριμίες και τις κουβέντες με τους άλλους σκυλο-ιδιοκτήτες που συναντάμε εδώ στην Αθήνα (και είναι πολλοί), έτσι και το Ροβελάκι ενθουσιάζεται με τις μυρωδιές της πόλης, τα πολλά ίχνη από άλλους σκύλους κατά μήκος της διαδρομής και κυρίως κάνει νέους σκυλο-φίλους. Αθήνα- επαρχία: 2-0. Η΄ όπως θα έλεγα αν αυτή εδώ ήταν η ιστορία μιας ντεμέκ Carrie Bradshaw: “You can take the girl out of the city, [τρομάρα μου], but you can’t take the city out of the girl“ και ναι, είμαι ικανή να πείσω ακόμη και το σκυλάκι μου πως η ζωή στην πόλη είναι ωραιότερη.

Προσπαθώ να το εξηγήσω στο σύντροφο μου ένα βράδυ, ενώ βρισκόμαστε στο Στάδιο Πρώτο της Διαδρομής: το πάρκο. Τον ξεναγώ στις παιδικές μου αναμνήσεις και δυσκολεύομαι να του περιγράψω την περιφραγμένη παιδική χαρά, από την οποία έχει μένει μόνο η περίφραξη, την καλοκαιρινή πιτσαρία-αναψυκτήριο παραδίπλα, στο τότε πεζοδρομημένο τμήμα του Πρώτου Σταδίου της Διαδρομής, όπου οι μαμάδες της ευρύτερης γειτονιάς, μαζί και η δική μου γινόντουσαν φίλες, όσο εμείς τρώγαμε ανενόχλητοι τα μούτρα μας είτε με τα ποδήλατα, είτε στην περιφραγμένη παιδική χαρά.

Του μιλάω για τις ηρωικές μου τούμπες (και παραλείπω επίτηδες να αναφέρω τη φορά που έπεσα κατακούτελα πάνω σε ένα δέντρο στη μέση του οδοστρώματος που περιέβαλε την πιτσαρία-αναψυκτήριο επειδή ήμουν αφηρημένη- δεν ταιριάζει στο αγωνιστικό μου προφίλ). Αν δεν υπήρχε αυτό το πάρκο του λέω, τόσο κοντά στο σπίτι, λογικά δε θα είχα μάθει να έχω σκύλο, γιατί δε θα μπορούσα να έχω σκύλο και είναι χτύπημα κάτω από τη μέση αυτό, γιατί αν δεν είχα μάθει να έχω σκύλο, δε θα είχαμε μαζί το Ροβελάκι και ο συντροφός μου λατρεύει το Ροβελάκι. (Ξέρω, το παρατράβηξα με τους υποθετικούς συλλογισμούς αλλά έστω κι έτσι: Αθήνα-επαρχία: 3-0).

To Στάδιο Δεύτερο της Διαδρομής έχει περισσότερη αίγλη. Είναι το Μαύρο Δάσος. Ένα κομμάτι άλσους περιφραγμένο, γεμάτο με πεύκα, στην περιφέρεια του οποίου κατά τη διάρκεια της ημέρας τρέχουν δρομείς κάθε ηλικίας, όχι μόνο τώρα που προπονούνται για το Μαραθώνιο, αλλά ήδη από την εφηβεία μου, τη δεκαετία του ’90. Πολύ θα ήθελα να πουλήσω μούρη ότι όταν ήμουν δεκαέξι έτρεχα την περιφέρεια του Μαύρου Δάσους κάθε μέρα, αλλά όχι, αυτή δεν ήμουν εγώ, αυτή ήταν η αθλητική μου φίλη. Εγώ το μόνο που έκανα όταν ήμουν δεκαέξι στο Μαύρο Δάσος, ήταν κατά τη διάρκεια της ημέρας να το διασχίζω με το τότε σκυλάκι μου και σε κάποιες Σαββατιάτικες βραδινές εξόδους να αποτολμώ με την παρέα μου να αράξουμε στα παγκάκια που είναι πολύ κοντά στην εξόδους του, ένδειξη μεγάλου θάρρους.

Γιατί το Μαύρο Δάσος, γνωστό  και ως το Στάδιο Δεύτερο της Διαδρομής, έχει κερδίσει το όνομά του επάξια: τα βράδια είναι τόσο σκοτεινό, τόσο παγωμένο και τόσο τρομακτικό όσο αρμόζει σε ένα Δάσος (εχμ, έστω, άλσος) που είναι μαύρο. Όμως έχει δείγματα ανθρώπινου πολιτισμού- η φοιτητική εστία στην απέναντι πλευρά της μεγάλης λεωφόρου από την πάνω του πλευρά και οι πολυκατοικίες από την κάτω του πλευρά καθιστούν την μαυρίλα του μια σχετικά ακίνδυνη δοκιμασία για εφήβους. Παιχνιδάκι. Οι βραδινές μου σκυλο-βόλτες πλέον τελειώνουν εκεί, είτε έχω παρέα είτε όχι.

Το Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής έχω εικοσιδύο χρόνια να το διασχίσω βράδυ, είναι όμως το αγαπημένο μου κατά τη διάρκεια της ημέρας: αυτό είναι στην ουσία το Άλσος των Ιλισίων. Πευκόδασος με ένα μεγάλο δίκτυο από μονοπάτια στο εσωτερικό του, το Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής είναι πολύ μεγάλο: αποτελείται από 150 στρέμματα, διαβάζω, και “εκτείνεται από τη Μιχαλακοπούλου ως την Ούλωφ Πάλμε”. Και στην πόλη λοιπόν μπορείς να χαρείς τη φύση, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της επαρχίας, αλλά εντάξει, δεν είμαι και τοοοόσο φανατική, αυτόν εδώ τον πόντο δεν θα τον διεκδικήσω με πολύ σθένος. Εδώ μας έφερναν εκδρομή με το σχολείο, τόσο στο Δημοτικό όσο και στο Γυμνάσιο. Εδώ είναι που συναντάμε και τους περισσότερους σκύλους και σκυλο-ιδιοκτήτες και προφανώς είναι και το αγαπημένο κομμάτι της διαδρομής και για τη Ρόβη, που εδώ, μακριά πια από το δρόμο, αλωνίζει χωρίς λουρί.

Και το Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής περιστοιχίζεται από τους αστικούς του μύθους, λέω στο σύντροφό μου: εδώ συναντιούνταν μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων τη δεκαετία του ογδόντα. Παράνομα ζευγαράκια, διακινητές ναρκωτικών, επικίνδυνοι εγκληματίες. Στην εφηβεία μας υπήρχαν πολλές ιστορίες που θα έπρεπε να μας αποτρέπουν να κυκλοφορήσουμε στο Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής τη νύχτα .Όμως το δικό μου ραντάρ επικινδυνότητας όταν ήμουν δεκαέξι (και δυστυχώς για πολλά χρόνια ακόμη) ήταν χαλασμένο. Και το συναίσθημα του φόβου σχεδόν ανύπαρκτο. Ήμουν χαζά ατρόμητη. Και αν το να βρίσκεσαι στο Μαύρο Δάσος τη νύχτα ήταν ένδειξη μεγάλου θάρρους, το να πας στο Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής τη νύχτα ήταν ένδειξη μεγάλου ηρωισμού.

Με το πρώτο μου αγόρι και την παρέα μας, είχαμε βρεθεί πολλές φορές στο Μαύρο Δάσος τη νύχτα. Εκείνο το βράδυ ήμασταν μόνο οι δυό μας και αποφάσισα ότι θα πηγαίναμε να καθίσουμε στην παιδική χαρά στο Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής. Δεν ήταν για να απομονωθούμε. Τη δεκαετία του ’90 στα δεκαέξι σου, έπρεπε να είσαι σίγουρη ότι θα κάνεις πρώτη φορά έρωτα (και όχι σεξ) με κάποιον που αγαπάς και σε αγαπάει, έτσι μας έδειχνε το Beverly Hills 90210, έτσι μας έλεγαν και οι μαμάδες μας και η αυτή η σχέση δεν είχε φτάσει σε αυτό το σημείο βεβαιότητας. Να φιληθούμε μπορούσαμε οπουδήποτε, δεν ήταν το Στάδιο Τρίτο το πιο ενδεδειγμένο. Αποφάσισα να πάμε,  επειδή προσπαθούσα να του αποδείξω πόσο δε φοβόμουν. Αφελής δεκαεξάχρονη εκκολαπτόμενη φεμινίστρια που έπρεπε να διατυμπανίζει το δυναμισμό της με κάθε τρόπο, με αυτοπεποίθηση υπέρμετρη, με ραντάρ επικινδυνότητας χαλασμένο και συναίσθημα φόβου σχεδόν ανύπαρκτο. Και με ένα πρώτο αγόρι που δε μπορούσε να μου πει εύκολα όχι. (Η τέλεια συνταγή για “ήττες και συντριβές”).

Προσπαθώ να φωνάξω στο δεκαεξάχρονο έαυτό μου να μην πάει εκείνο το βράδυ στο Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής. Παρόλο που ο δεκαεξάχρονος έαυτός μου εκείνο το βράδυ υπήρξε τυχερός. Ένα άλλο βράδυ σε ένα μονοπάτι λιγότερο σκοτεινό και μοναχικό σε ένα παραποτάμιο άλσος στη μικρή πόλη της Γερμανίας που σπούδαζα, ο ακόμη ανεξήγητα ατρόμητος εικοσιτετράχρονος έαυτός μου δεν ήταν και τόσο τυχερός. Περπατούσαμε με τον όχι-σύντροφό-μου-αλλά-κάτι-ενδιάμεσο για να πάμε σπίτι μου.

Του αφηγούμουν την ίδια αυτή ιστορία του δεκαεξάχρονου έαυτού μου στο Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής. Και στον εικοσιτετράχρονο έαυτό μου προσπαθώ να φωνάξω. Να φωνάξω σε εκείνη τη γυναίκα που εξακολουθεί να είναι αφελής, όμως έχει ανασύρει και αφηγείται τη συγκεκριμένη ιστορία, πως αυτή η αφήγηση είναι το χαλασμένο της ραντάρ επικινδυνότητας που τώρα χτυπάει. Πως ό,τι ασυναίσθητα της έχει θυμίσει εκείνη τη βραδιά οχτώ χρόνια νωρίτερα, δίκαια της τη θύμισε, σωστά έχει αφουγκραστεί ότι κάτι δεν πάει καλά. Σε δέκα λεπτά θα μου ρίξει γροθιές, θα με σπρώξει στο έδαφος και θα αρχίσει να με χτυπάει με κλωτσιές. Προλαβαίνω να φύγω τρέχοντας. Όμως δεν έχω ακόμη μάθει να ακούω και να εμπιστεύομαι το ραντάρ. Ακόμη χειρότερα, θα μου πάρει άλλα δέκα χρόνια για να καταλάβω πως το να είσαι (η να το παίζεις) ατρόμητη δεν ξορκίζει το κακό. Γιατί αυτό το κακό δεν περνάει από το δικό σου μόνο χέρι.

Ο δεκαεξάχρονος εαυτός μου με το πρώτο μου αγόρι, διασχίζει το Στάδιο Πρώτο της Διαδρομής. Διασχίζουμε το Μαύρο Δάσος διαγώνια και φτάνουμε στην πλάγια είσοδο του Άλσους. Η τσουλήθρα στην παιδική χαρά στο Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής είναι τέλεια του λέω, γιατί στο πάνω μέρος της χωράνε να καθίσουν πέντε άνθρωποι, θα δεις. Μιλάω συνεχώς. Για το καλοκαίρι που πέρασε κυρίως και ήμασταν χώρια. Η τσουλήθρα της παιδικής χαράς μοιάζει πολύ με τις νεροτσουλήθρες στο νησί και πρέπει να φανταστεί τις νεροτσουλήθρες γιατί πρέπει οπωσδήποτε το επόμενο καλοκαίρι να έρθει. Θα έρθει, λέει. Θα είναι πιο εύκολο, θα είμαστε δεκαεπτά, θα πείσει σίγουρα τους γονείς του. Γελάμε. Δεν ακούμε πως μας πλησιάζει.

Ούτε καταλαβαίνουμε πως βρίσκεται με δυο δρασκελιές στο πάνω μέρος της τσουλήθρας, ένας άντρας τριάντα ετών που κρατάει όπλο και μας λέει πως είναι από την Ασφάλεια όσο περνάει στο πρώτο μου αγόρι χειροπέδες. Να παραμείνουμε καθιστοί και ήρεμοι, κάνει έρευνα για ναρκωτικά μας λέει. Το ραντάρ ακόμη δεν έχει χτυπήσει, έχει χτυπήσει όμως ο εφηβικός θυμός μου. Σηκώνομαι όρθια και του βάζω τις φωνές. Του λέω πως είναι απαράδεκτο να έχει περάσει χειροπέδες σε έναν δεκαεξάχρονο που δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να κάθεται ήρεμα και ωραία και να μιλάει με τη φίλη του. Πως θα έπρεπε να ντρέπεται που έρχεται και βγάζει όπλο σε εφήβους λες και είμαστε επικίνδυνοι εγκληματίες και  μας λέει ότι ψάχνει για ναρκωτικά τη στιγμή που ξέρει πολύ καλά πως αν κάποιος θέλει να κάνει οτιδήποτε σχετικό με ναρκωτικά μπορεί να το κάνει ανενόχλητος λίγα μέτρα παραπέρα στην Πανεπιστημιούπολη, οπού υπάρχει άσυλο. Δυο απλά παιδιά είμαστε, του φαινόμαστε να έχουμε σχέση με ναρκωτικά; Τόσο καλό λαγωνικό είναι; Το διασκεδάζει να τρομάζει τον κόσμο; (Προσθέστε στην τέλεια συνταγή για “ήττες και συντριβές” μια μεγάλη δόση παρορμητικότητας και απολαύστε το μεγαλείο της έκρηξης).

Έχει μείνει άφωνος. Και όσο δε μιλάει εκείνος, τόσο συνεχίζω εγώ. Φαίνεται διστακτικός. Αναποφάσιστος. Δεν μας ψάχνει. Βγάζει τις χειροπέδες από το πρώτο μου αγόρι και του λέει συνωμοτικά “Εντάξει ρε φίλε, εσύ δεν έχεις σχέση με ναρκωτικά, αυτή εδώ όμως σίγουρα κάτι παίρνει. Φύγετε!”. Διασχίζουμε γρήγορα το Τρίτο Στάδιο της Διαδρομής, διασχίζουμε γρήγορα το Μαύρο Δάσος, φτάνουμε στο Πρώτο Στάδιο της Διαδρομής και ασφαλείς πια γελάμε. Γελάμε με τον ασφαλίτη, γελάμε που τα “επιχειρηματά” μου και ο “ηρωισμός” μου τον αφόπλισαν, γελάμε που απέδοσε την παρορμητικότητά μου (τον τσαμπουκά μου λέω τότε) σε ναρκωτικά, γελάμε που θα έχουμε να πούμε στην παρέα αυτή την ιστορία. Δεν το παραδέχομαι ούτε στο πρώτο μου αγόρι εκείνη τη στιγμή, ούτε σε κανέναν άλλον στο μέλλον, όμως ενώ γελάμε ασφαλείς στο Πρώτο Στάδιο της Διαδρομής, το χαλασμένο ραντάρ μάλλον χτυπάει, γιατί τρέμω ολόκληρη.

Συνεχίζουμε να γελάμε για πολύ καιρό ακόμη, όταν θυμόμαστε αυτό που είπε πριν μας αφήσει. Κάποιους μήνες μετά όμως η περιπέτεια μας σταματάει να είναι αστεία. Διαβάζω στην εφημερίδα πως συνελήφθη ο “ασφαλίτης” που πέρασε χειροπέδες στο πρώτο μου αγόρι και ο οποίος με  αυτόν τον τρόπο είχε βιάσει δύο γυναίκες. Έχω κερδίσει το τζόκερ. Και παράλληλα  το ραντάρ μπαίνει σε λειτουργία σίγασης. Γιατί ένας από τους λόγους που άργησα να μάθω να του δίνω σημασία είναι πως, όπως κι εκείνο το βράδυ, έτσι και για πολλά χρόνια ακόμη, σε παρόμοιες καταστάσεις συνέχισα να είμαι τυχερή. Τότε πίστεψα πως εκείνος δεν είχε προβλέψει την αντίδρασή μου και πως η αντίδραση αυτή τον αναχαίτισε. Στα τριανταοχτώ μου, γράφω την ιστορία αυτή και τρέμω πάλι. Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να ξέρω πως και γιατί γλυτώσαμε τελικά εκείνο το βράδυ.

Στο Στάδιο Τρίτο της Διαδρομής δε θα πάμε ποτέ με το Ροβελάκι μετά τη δύση του ηλίου λοιπόν, λέω στο σύντροφό μου και ξέρω πως αυτός εδώ είναι πραγματικά ο σύντροφός μου γιατί όση ώρα του αφηγούμαι την ιστορία δε με ρώτησε τι δουλειά είχα στο άλσος το βράδυ και δε με κοίταξε δύσπιστα, σα να του λέω κάτι αδιανόητο, από αυτά που συμβαίνουν μόνο στις ταινίες. Κυρίως όμως, γιατί καταλαβαίνει, χωρίς να χρειάζεται να του πω αυτήν εδώ τη συγκεκριμένη ιστορία, πόσο άδικο είναι που στον κόσμο το δικό μου, είτε στην Αθήνα, είτε στην επαρχία, τα ραντάρ επικινδυνότητας πρέπει να είναι συνεχώς σε πλήρη λειτουργία.

ΥΓ: Έγραψα την ιστορία και την υποβάλλω για δημοσίευση, χωρίς να είμαι σίγουρη ποιο είναι το ηθικό της δίδαγμα, αν υπάρχει κάποιο. Δεν είναι η πιο τραγική που μου έχει συμβεί και δυστυχώς δεν είναι καν η πρώτη.  Μάλλον θέλω να σας πω να προσέχετε, όπως δεν έκανα εγώ. Και να μας ευχηθώ να είμαστε όλες ασφαλείς και καλά την χρονιά που ξεκινάει, αφού ούτε αυτή είναι ακόμη η χρονιά που λύκος δεν είναι εδώ.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

60 points
Upvote Downvote