Θα προσθέσω εδώ την εμπειρία μου, μήπως κάποι@ βοηθηθεί.
Ήμουν 21-22 χρονών. Γνώρισα μέσω συναδέλφων τον Ζ, ας τον πούμε. Τότε είχε σχέση με φίλη συνάδελφου κι εγώ με φίλο άλλου συνάδελφου.
Για να μη σας τα πολυλογώ, χώρισε ο Ζ., χώρισα κι εγώ, και μετά “τα φτιάξαμε”. Ο κύκλος των συναδέλφων σοκαρίστηκε. Όταν μου είπαν (μεταξύ άλλων) ότι όταν χώρισαν με την πρώην του εκείνος την άρπαξε από τον λαιμό νόμιζα ότι απλώς ήθελαν να μου τον κακολογήσουν, αφού χώρισε με την κολλητή της συναδέλφου και τα φτιαξε μαζί μου. Κι αυτό ήταν ένα καμπανάκι που υπεροπτικά το αγνόησα.
Στη σχέση μας σκηνικά ζήλιας πολλά. Υπήρξαν στιγμές που γίναμε ρεζίλι μπροστά σε αγνώστους (έτσι το εκλάμβανα). Μία ή δύο φορές έφαγα χαστούκι. Υπήρξαν και στιγμές που πραγματικά φοβήθηκα για τη σωματική μου ακεραιότητα. Φοβάμαι και τώρα να περιγράψω με λεπτομέρειες, μήπως τυχόν το διαβάσει – σκέψου, μετά από τόσα χρόνια.
Όταν έφυγα από την πόλη μας για σπουδές, ήρθε να μείνει, χωρίς να το συζητήσουμε πρώτα, σε κοντινή πόλη γιατί βρήκε δουλειά — τι τύχη και σύμπτωση. Φυσικά τον μισό και παραπάνω χρόνο έμενα μαζί του.
Στα 3 χρόνια αυτός ο άνθρωπος μου ζήτησε να παντρευτούμε… Είπα όχι, αισθανόμουν πολύ νέα για κάτι τέτοιο (ναι, αυτό σκέφτηκα, όχι ότι ήμουν σε μία κακή σχέση). Ευτυχώς όμως είπα όχι.
Η σχέση είχε και πολλή ψυχολογική βία. Μία φορά, και δεν θα το ξεχάσω, βγήκα τόσο πολύ εκτός εαυτού, που τον χαστούκισα. Ήταν σαν να ήμουν άλλη. Είχα εξαντληθεί από την πίεση και την μειωτική συμπεριφορά. (Δεν δικαιολογούμαι, δεν έπρεπε να το κάνω, απλώς εξηγώ).
Η σχέση αυτή κράτησε 5 χρόνια, on & off, βάλτε κανένα 6μηνο κυνηγητού, κλάμματος και απειλών αυτοκτονίας. Εκείνο που βοήθησε ήταν ότι έφυγα για Erasmus σε άλλη χώρα. Απέκτησα απόσταση (και ασφάλεια). Επίσης εκεί γνώρισα κάποιον άλλο που ήταν ήρεμος και ευγενικός, δεν ζήλευε και δεν φώναζε.
Συμπεράσματα:
Όταν τρίτοι σας προειδοποιούν, ακούστε. Δώστε σημασία. Μπορεί να είναι κακοπροαίρετοι, όμως κρατήστε την πληροφορία.
Η ζήλεια δε σημαίνει αγάπη. Η παθολογική ζήλεια είναι προβληματική.
Αν κάποιος κινεί γη και ουρανό για να είναι κοντά σας, δεν είναι πάντα θετικό σημάδι. Αξιολογείστε τα δεδομένα.
Αν για οποιοδήποτε λόγο δεν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας, σταματήστε και σκεφτείτε. Η σχέση είναι μάλλον τοξική.
Αν θέλετε να φύγετε, η απόσταση βοηθάει. Επίσης βοηθάει να έχετε κοντά σας τους φίλους και την οικογένειά σας. Δεν ξέρετε τι μπορεί να τους πει για εσάς ο “σύντροφός” σας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ έχω έναν κανόνα που δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ. Μια καλή σχέση σε κάνει καλύτερο, όχι χειρότερο. Δηλαδή δεν σε κάνει ανασφαλή ή δυστυχισμένο ή εκνευρισμένο ή προβληματισμένο ή πιεσμένο με οποιονδήποτε τρόπο. Αντίθετα σε κάνει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Σε κάνει λιγότερο νευρικό, λιγότερο ανυπόμονο, λιγότερο άδικο, λιγότερο επιθετικό, λιγότερο κυνικό κ.λ.π. Για παράδειγμα, όταν ήμουν σε μια πολύ καλή σχέση, ο φίλος μου, που ήταν πιο ήρεμος άνθρωπος από εμένα, συνήθιζε να με ηρεμεί με μια κουβέντα του κάθε φορά που εκνευριζόμουν με την κίνηση, με εκείνον που μας προσπερνούσε αντικανονικά στην οδήγηση, με τον… Διαβάστε περισσότερα »
«Η ζήλεια δε σημαίνει αγάπη», παρά πολύ σωστό.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά υπάρχουν καταστάσεις, που ακόμη και το χαστούκι είναι δικαιολογημένο. Να μην αισθάνεσαι καθόλου άσχημα που τον χτύπησες, ήσουν σε άμυνα.
> Επίσης βοηθάει να έχετε κοντά σας τους φίλους και την οικογένειά σας.
> Δεν ξέρετε τι μπορεί να τους πει για εσάς ο “σύντροφός” σας
Μετά από σχεδόν 1.5 χρόνο χωρισμού, έμαθα ότι ο πρώην με το που ανακοίνωσα ότι χωρίζω είπε στους γονείς μου ότι του ζήτησα να τους μεταφέρει ότι δε θέλω να μιλάμε ή να έχουμε οποιαδήποτε σχέση.
Οι γονείς μου όντως για καιρό είχαν απομακρυνθεί και εγώ απορούσα γιατί δε με στηρίζουν που βρήκα τη δύναμη και χώρισα. Ευτυχώς μπόρεσαν μόνοι τους κάποια στιγμή να συμπεράνουν την αλήθεια.