Οι τέσσερις βασικές απορίες για την ψήφο Κυμπουρόπουλου, λυμένες

• 1) Συζητείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάτι σχετικό με το δικαίωμα της έκτρωσης;

Όχι. Αυτό που συζητήθηκε στο ΕΚ είναι το ψήφισμα 2021/2523(RSP). Είναι μια απόφαση του ΕΚ που δίνει κατευθυντήριες γραμμές στα κράτη για το πώς να προστατεύσουν καλύτερα τα παιδιά, ιδίως λαμβάνοντας υπ’όψιν τις ιδιαίτερες συνθήκες της καραντίνας.

• 2) Αυτό που ψήφισε ο κος Κυμπουρόπουλος και συζητάμε στην Ελλάδα ήταν κάτι που πρότεινε το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε σύσκεψή του; Tίθεται οποιοδήποτε θέμα επανεκκίνησης συζητήσεων σχετικά με το τι θεωρείται παιδί;

Όχι. Όταν το ΕΚ συζητάει, κάθε κόμμα μπορεί να δει το κείμενο που έχει τεθεί προς συζήτηση (το ψήφισμα) και να πει το μακρύ του και το κοντό του. Εν προκειμένω, το ECR, το κόμμα των κεντροδεξιών, είπε ότι μιας που πιάσαμε κουβέντα για το τι θα προτείνουμε στα κράτη ώστε να προστατέψουν τα παιδιά (με μέτρα όπως προσβασιμότητα στην τηλεκπαίδευση), ας προτείνουμε και να θεωρείται παιδί το ζυγωτό που προκύπτει απ’τη σύλληψη.

• 3) Ψήφισε ο κος Κυμπουρόπουλος υπέρ καποιου κειμένου που λέει καθαρά και ξάστερα κάποια φράση συνώνυμη του “είμαι κατά της έκτρωσης”;

Ναι. Το κείμενο αυτό όμως δεν είναι το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι πολύ σημαντικό να γίνει κατανοητό. Πρόκειται για την πρόταση ψηφίσματος B9-0164/15 που κατατέθηκε από το ECR. Με αυτή, το κόμμα πρότεινε ορισμένες προσθήκες στο κείμενο που επεξεργαζόταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μία από αυτές είναι η φράση: ..and that the human life of the child must always be protected, starting from the moment of conception;

(και ότι η ανθρώπινη ζωή ενός παιδιού πρέπει πάντοτε να προστατεύεται, ξεκινώντας από τη στιγμή της σύλληψης).

Αν δεχτούμε ότι η ζωή προστατεύεται από την ώρα της σύλληψης, η έκτρωση είναι φόνος.

• 4) Θέλω να διαβάσω αυτό το κείμενο. Πού είναι;

Εδώ στα ελληνικά (ευχαριστούμε Melia) κι εδώ στ’αγγλικά. Το απόσπασμα του B9-0164/15 που συζητάμε είναι η παραγραφούλα δεξιά στην σελίδα 6 που γράφει ολόκληρη: 2α. Υπενθυμίζει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το εγγενές δικαίωμα στη ζωή και ότι η ανθρώπινη ζωή πρέπει πάντοτε να προστατεύεται, αρχής γενομένης από τη στιγμή της σύλληψης·

Σχετικά με τις μεταγενέστερες δηλώσεις Κυμπουρόπουλου και την επίκληση στο συναίσθημα, έχω να σχολιάσω τα εξής.

“Σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους. Άλλωστε σε παρόμοια ψηφίσματα που έχουν μιλήσει για την άμβλωση στο παρελθόν, είμαι υπέρ γιατί σέβομαι και αναγνωρίζω αυτό το δικαίωμα, όταν μάλιστα η γυναίκα δεν έχει δώσει την έγκρισή της για να γίνει κάτι τέτοιο”.

Eγώ δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει “δεν έχει δώσει την έγκρισή της να γίνει κάτι τέτοιο” και το αφήνω ασχολίαστο. Το “τέτοιο” τι είναι; H εγκυμοσύνη; Το σεξ; Σεξ χωρίς έγκριση είναι βιασμός, έτσι για την επανάληψη.

Πάμε παρακάτω.

Η δήλωση αυτή είναι αντίθετη της ψήφου του. Ή αναγνωρίζεις το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση ή λες το ζυγωτό παιδί. Άν πεις το ζυγωτό παιδί (γιατί ζυγωτό ονομάζεται αυτό που προκύπτει την στιγμή της σύλληψης), αυτό το ζυγωτό έχει δικαιώματα. Μεταξύ αυτών, το δικαίωμα στη “ζωή”. Μαζί δεν πάνε, είναι ένα λεκτικό πυροτέχνημα.

Επόμενο.

“Ήταν ένα συνολικά ψήφισμα για τα δικαιώματα του παιδιού, αυτό ψηφίζαμε. Όταν το παιδί βρίσκεται στη μήτρα της μητέρας, όταν είναι μικρό, δεν έχει τη δύναμη να μιλήσει, δεν πρέπει να μιλήσουμε και εμείς για αυτό;”

Όπως βλέπετε, αυτή η δήλωση δεν έχει συνάφεια με την προηγούμενη. Έχει αυτοδιάθεση η γυναίκα ή πρέπει άλλοι να μιλήσουν για αυτό που έχει μέσα η μήτρα της;

Πράγματι ήταν ένα συνολικό ψήφισμα για τα δικαιώματα του ΠΑΙΔΙΟΥ. Το ζυγωτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ. Το έμβρυο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ. Η λέξη παιδί κουβαλάει νομικά νοήματα, μεταξύ αυτών δικαίωμα στη ζωή. Το παιδί σημαίνει κάτι που είναι υποκείμενο δικαίου. Το έμβρυο δεν είναι. Η γυναίκα είναι. Μόνο η γυναίκα είναι υποκείμενο δικαίου και ό,τι συμβαίνει στην μήτρα της είναι αντικείμενο απόφασής της. Όχι, “δεν μιλάμε εμείς γι’αυτό επειδή δεν έχει τη δύναμη να μιλήσει”.  Αυτές οι λέξεις και το λεξιλόγιο είναι κλασικότατες, συνηθισμένες και ανέμπνευστες επικλήσεις στο συναίσθημα και τις αντιμετωπίζουμε, εμείς εδώ στο Α,μπα, με περιφρόνηση.

Και πάμε στο καλύτερο.

“Πολλοί συνάδελφοι Ευρωβουλευτές ψήφισαν υπέρ αυτής της τροπολογίας. Σκέφτομαι λίγο το θέμα και από αυτή τη θέση που σίγουρα με επηρεάζει, αν η μητέρα μου είχε δει ότι είμαι ανάπηρος θα με σκότωνε ή όχι; Θεωρώ ότι ναι υπάρχει το δικαίωμα στην άμβλωση και δεν είμαι κατά. Αλλά θέλω να δώσω και το δικαίωμα και στο παιδί που δεν μπορεί να μιλήσει. Και θέλω να το συζητήσουμε. Θέλω να υπάρχει και αυτό το δικαίωμα, ως δικαίωμα.”

Ξεκινάω με απλή απάντηση: ναι, μια γυναίκα μπορεί ν’αποφασίσει να κάνει έκτρωση για όποιον λόγο γουστάρει.

Αν αυτό δεν αρέσει στον κύριο Κυμπουρόπουλο, φαντάζομαι ότι μπορεί να το συζητήσει με την οικογένειά του, τους οικείους του, αρμόδιους ψυχικής υγείας-είναι και ο ίδιος ψυχίατρος και υποθέτω πως γνωρίζει πόσο χρήσιμοι είναι. Δεν υπάρχει παιδί για να έχει δικαιώματα. Δεν θα τον σκότωνε. Θα έκανε έκτρωση. Η έκτρωση, ευτυχώς, δεν είναι φόνος. Είναι άνθρωπος επειδή αποφάσισε η μητέρα του να τον φέρει στη ζωή. Αν είχε κάνει έκτρωση δεν θα τον είχε σκοτώσει γιατί δεν θα υπήρχε. Δεν θα υπήρχε κάτι να σκοτωθεί όπως δεν σκοτώνει ο πατέρας ενός παιδιού τ’αδέρφια του κάθε φορά που εξωτερικεύει γενετικό υλικό.

“Θέλω να το συζητήσουμε”.

Όχι. Εμείς δεν θέλουμε. Ευτυχώς, υπάρχουν νόμοι που μας προστατεύουν από όσους θέλουν να το συζητήσουν γιατί είναι επικίνδυνοι για τις γυναίκες. Αυτοί οι επικίνδυνοι όμως είναι πολλοί και πρέπει να τους κόβουμε τη φόρα. Η Πολωνία έχει πολλούς τέτοιους επικίνδυνους και πέρασαν νόμους μίσους κατά των γυναικών.

“Θέλω να υπάρχει αυτό το δικαίωμα ως δικαίωμα”.

Αυτή η πρόταση ας μείνει στη συλλογική μας μνήμη για το πώς κάποιος επιχειρεί να κινηθεί εναντίον μας χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο που μας φαίνεται προοδευτικό.

Συμπέρασμα απ’ολ’αυτά.

Όλη αυτή η ρητορική για μένα βασίζεται σε μια κοινή γνώση. Η κοινή αυτή γνώση είναι ότι οι γυναίκες φοβούνται πάρα πολύ να είναι εγωίστριες. Φοβούνται να πουν “κάνω έκτρωση γιατί μπορώ.” Φοβούνται, όπως έχουμε γράψει και ξαναγράψει, να γίνουν δυσάρεστες. Αυτό το πράγμα ξεκινάει απ’όταν τα κοριτσάκια μαθαίνουν να χαμογελάνε και να είναι ευγενικά κι εξελίσσεται σε αδυναμία να διαολοστείλουν όσους πρέπει να διαολοστείλουν για να περιφρουρήσουν τα δικαιώματά τους. Δεν χρειάζεται να αιτιολογήσετε την άμβλωση.

Το ότι πολλές γυναίκες έχουν πολλές τύψεις δεν το ξέρω μόνο εγώ, το ξέρει πολύς κόσμος. Το ότι καλούνται μονίμως ν’απολογηθούν για τα κιλά που έβαλαν και τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους, για τις αποφάσεις στην καριέρα τους και για το πώς διαχειρίζονται τις τρίχες τους, για το τι φορούσαν και με πόσους πήγαν, για το ότι είναι υπερβολικές και σκύλες και αυταρχικές.

Δεν είναι δουλειά των γυναικών που κάνουν σεξ στην Ελλάδα ν’ασχοληθούν με την παρηγοριά ενός πολιτικού που ισχυρίζεται ότι ψηφίζει στο Ευρωκοινοβούλιο βάσει ενός πολύ προσωπικού υπαρξιακού ερωτήματος. Δεν είναι δική τους δουλειά ν’απαντήσουν στο ερώτημα που θέτει. Δεν είναι δικό τους φορτίο, δική τους ανησυχία, δικός τους στοχασμός. Δεν βαρύνονται με καμία υποχρέωση ν’απαντήσουν και κυρίως, δεν υποχρεούνται να νιώσουν τύψεις αν οι ίδιες αποφάσισαν να κάνουν έκτρωση επειδή το έμβρυο που κυοφορούσαν αν γεννιόταν και γινόταν παιδί θα είχε κάποια αναπηρία.

Δεν χρειάζεται να πουν ούτε καν “δεν μπορούσα να συντηρήσω τότε ένα παιδί”, “φοβόμουν να το μεγαλώσω μόνη μου”, “ήμουν ακόμη φοιτήτρια”. Το δικαίωμα στην έκτρωση είναι ένα υπέροχο δικαίωμα που πρέπει να προστατεύσουμε ενεργητικά. Είναι δικό μας δικαίωμα. Το πολεμάνε από παντού γιατί είναι δικό μας δικαίωμα και ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία που είναι περήφανη γι’αυτό που είναι.

Πρέπει να μάθουμε κι εμείς να είμαστε περήφανες γι’αυτό που είμαστε.

Πραγματικά, άνευ αμφιβολίας, είναι απολύτως απαραίτητο να σταματήσουμε να ενδιαφερόμαστε για το αν γινόμαστε δυσάρεστες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News