Οι γυναίκες στο Ηeist Film όπως θα έπρεπε να είναι

Μια παρουσίαση

Προσοχή: αυτό που ακολουθεί δεν είναι κριτική, καθώς προφανώς δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου. Θα το χαρακτήριζα “ανταπόκριση” (γιατί πάντα ήθελα να πω αυτή τη λέξη). Έχει γραφτεί εν θερμώ, με τη σκέψη ότι αυτή η ταινία αξίζει να αναφερθεί σε αυτή την κοινότητα. Οπότε, ξέρετε, συγχωρείστε τυχόν λάθη/ανακρίβειες, ο δρόμος μου ήταν σπαρμένος με καλές προθέσεις.

Δεν ξέρω πότε κυκλοφορεί στην Ελλάδα, όμως η συμβουλή μου είναι μία: Σπεύσατε. Πρόκειται για το Widows (και είθε να μη θρηνήσουμε θύματα στη μετάφραση), τη νέα ταινία του Steve McQueen (αν δεν τον ξέρετε, γκουγκλίστε επειγόντως. Έξτρα δέλεαρ: έχει σκηνοθετήσει τις καλύτερες ταινίες στις οποίες έχει παίξει ο Michael Fassbender).

Η ταινία περιγράφεται ως heist film, αν όμως περιμένετε να δείτε κάτι σαν το Ocean’s Eleven (ή το αλήστου μνήμης Ocean’s Eight), ξεχάστε το (ή προτιμήστε το Ocean’s Twelve στο κάτω κάτω). Ο σκηνοθέτης αποδομεί χωρίς κανένα έλεος ένα κινηματογραφικό genre, περιορίζοντας τη δράση σε σχεδόν προσχηματικό ρόλο και φέρνοντας στο προσκήνιο τους ίδιους τους δράστες. Τους; Λοιπόν, ανατροπή νούμερο 1: οι άρρενες δράστες μας αποχαιρετούν με συνοπτικές διαδικασίες στα πρώτα πέντε λεπτά της ταινίας και αφήνουν πίσω τους τέσσερις γυναίκες αντιμέτωπες με το χάος.

Η leading figure (μια εκπληκτική Viola Davis) καλείται να διαχειριστεί το πένθος για το σύζυγό της (Liam Neeson), ενώ ένας μικρομαφιόζος-πολιτικός (ω, ναι) απαιτεί κάποια εκατομμυριάκια προς αποκατάσταση ζημίας προκληθείσας από τον τεθνεώτα. Εκείνη αποφασίζει να φέρει εις πέρας την τελευταία του ληστεία και στρέφεται για βοήθεια στις χήρες των συναδέλφων του, ήτοι τις Michelle Rodriguez (μητέρα δύο μικρών παιδιών, με ένα χαμένο μαγαζί λόγω χρεών του συζύγου και μια μάλλον έξτρα αντιπαθητική πεθερά) και Elizabeth Debicki (μαθημένη σε μια ζωή κακοποίησης και εργαζόμενη ως συνοδός μετά το θάνατο του συντρόφου της). Στην παρέα προστίθεται η Cynthia Erivo (single mum και μάλλον η πιο ενδιαφέρουσα κομμώτρια που θα γνωρίσετε ποτέ). Την ίδια ώρα, η εκλογική μάχη μαίνεται στο Σικάγο, με τον Colin Farrell να επιχειρεί να κερδίσει ψήφους και να διαχειριστεί την – ακολουθεί ευφημισμός – περίπλοκη σχέση με το βετεράνο πολιτικό πατέρα του (έναν εκπληκτικό Robert Duvall).

Το σενάριο είναι σε γενικές γραμμές αυτό, αν και οι ανατροπές δε λείπουν – είδατε το όνομα Liam Neeson στα credits, ε; Στην πορεία, η ταινία δε διστάζει να μιλήσει, μέσα από σύντομες έντονες σκηνές, για τις ταξικές ανισότητες και τη χρήση τους ως «σημαιών ευκαιρίας» καλοζωισμένων πολιτικών, για κληρικούς-παράγοντες στην πολιτική ζωή, για τη θρησκεία και το πένθος, για το black lives matter.

Ωστόσο, την ταινία αυτή δε θα τη δείτε για την πλοκή, πώς να το κάνουμε. Θα τη δείτε για τις 100% πραγματικές ηρωίδες. Γυναίκες που θα μπορούσατε να συναντήσετε στο δρόμο, γυναίκες με ρυτίδες, ορατές ή αόρατες, χωρίς τίποτα το στυλιζαρισμένο. Και η κάμερα κάνει ζουμ χωρίς τον ελάχιστο δισταγμό στο πένθος τους αλλά και στις δυσκολίες της ζωής μετά. Η εκπληκτική φωτογραφία βοηθά πάρα πολύ σε αυτό. Σε πολλές σκηνές, οι ηρωίδες δε μιλούν καθόλου – και είναι αυτές οι σιωπές που πλάθουν μερικές από τις πιο αξέχαστες σκηνές της ταινίας (προσέξτε ιδίως τη συνταρακτική σκηνή ενός κανίς μπροστά σε μια κλειστή πόρτα).

Ειδικά στην περίπτωση της Viola Davis, τα διαδοχικά flash back χρησιμοποιούνται με μαεστρικό τρόπο, αρχικά για να φέρουν στο φως την εικόνα ενός παραμυθένιου γάμου, αργότερα για να απεικονίσουν με πικρή ειρωνεία τη δολοφονία του νεαρού γιου του ζευγαριού υπό το “βλέμμα” του Ομπάμα, στο τέλος δε σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα.

Η ταινία βασίζεται σε σειρά της Lynda La Plante, ενώ το σενάριο φέρει το μαγικό άγγιγμα (και) της Gillian Flynn. Σπεύσατε, είπα;

in

Αξιολογήστε το άρθρο

30 points
Upvote Downvote