Οι γυναίκες είναι ελεύθερες να επιλέξουν άρα οι ίδιες είναι υπεύθυνες αν καταπιέζονται. Κι όμως όχι!

Συζητούσαμε με δύο φίλους άνδρες που τους εκτιμώ και τους θεωρώ καλλιεργημένους, ανοιχτόμυαλους και καλούς ανθρώπους σχετικά με το πόσο αυστηρή είναι η κοινωνία για το πως πρέπει να φέρεται, να ντύνεται να παρουσιάζεται γενικά μια γυναίκα και το πως κρίνεται γι’αυτό ενώ οι άνδρες δεν βιώνουν κάτι τέτοιο.

Έλεγα για παράδειγμα ότι στην δουλειά μου που είναι συντηρητικό το περιβάλλον πρέπει να ντύνομαι με κοστούμια γκρι ή μπλε, να βάφομαι διακριτικά και να φτιάχνω τα μαλλιά μου άσχετα αν έχω όρεξη εκείνη την ημέρα ή όχι.

Για να πάω σε έναν γάμο πρέπει να έχω διαφορετική κανταρόμπα, ακόμα και κοστούμι να φορέσω. Θα πρέπει να είναι σε πιο έντονο χρώμα, το βάψιμο διαφορετικό κτλ. Ενώ ένας άνδρας με κοστούμι καλύπτεται σε όλες τις περιστάσεις. Αυτό που έλεγε ο Ομπάμα, δηλαδή, ότι φορούσε πάντα το ίδιο σμόκιν και δεν το σχολίαζε κανείς, ενώ η εμφάνιση της Μισέλ σχολιάζονταν ενδελεχώς. Αυτό που υποστήριζαν οι φίλοι μου, είναι ότι αν μια γυναίκα δεν θέλει ας μην ακολουθεί τους κανόνες. Ότι είναι ελεύθερη να επιλέξει άρα η ίδια είναι υπεύθυνη αν καταπιέζεται. Δεν το περίμενα από τα συγκεκριμένα άτομα και κατάλαβα ότι αν κάτι δεν το ζεις στο πετσί σου δύσκολα το κατανοείς.

Τους έλεγα λοιπόν ότι η επιλογή θα ήταν ελεύθερη αν δεν υπήρχαν συνέπειες, αν δεν υπήρχε περίπτωση να σχολιαστώ αρνητικά. Στην δουλειά μου πχ ξέρω ότι ακόμα και το χρώμα το νυχιών παίζει ρόλο σε μια συνέντευξη. Επίσης, η ελεύθερη επιλογή είναι δύσκολη όταν σε όλη σου τη ζωή, όλη η κοινωνία σου σου λέει με ευθύ ή πλάγιο τρόπο τους κανόνες που πρέπει να ακολουθείς. Και φτάνω στον casual sexism. Την επόμενη μέρα σε καθημερινό απογευνατινό σίριαλ υπήρχε η εξής σκηνή. Γυρνάει η 10χρονη κόρη από ταξίδι με τον μπαμπά της και λέει στην μαμά της που δεν ήταν μαζί. «Μαμά πέρασα τέλεια στην Θεσσαλονίκη, η γιαγιά με χτένισε και μου έφτιαξε κοτσιαδάκια». Όχι, ότι πέρασε ωραία επειδή παίξανε, επειδή πήγαν θέατρο ή σινεμά αλλά επειδή της έκανε κοτσιδάκια. Θα μου πείτε πιο το κακό, φυσικό δεν είναι; Σκεφτείτε τι λέει με εντελώς έμμεσο τρόπο στο 10χρονο κορίτσι που πιθανώς να βλέπει το σίριαλ, αφού παίζεται απόγευμα. Πως τα κορίτσια περιποιούνται τα μαλλιά τους από τα δέκα για να είναι όμορφες, πως πρέπει να κάθονται παθητικά μπροστά στον καθρέφτη και μάλιστα να θεωρούν ότι περάσανε καταπληκτικά. Τα κορίτσια μεγαλώνουν εσωτερικεύοντας και θεωρώντας όλα αυτά ως δεδομένα και όχι δεν αποφασίζουν ελεύθερα ως ενήλικες. Και κάτι τελευταίο: πιστεύετε ότι αν αντί για κορίτσι ηθοποιό ήταν αγόρι, θα έλεγε ποτέ «Πέρασα τέλεια με τον παππού, είχε ένα τέλειο ζελέ και μου έφτιαξε καρφάκια τα μαλλιά!»

in

Αξιολογήστε το άρθρο

40 points
Upvote Downvote

4
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
3 Θέματα σχολίων
1 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
3 Συντάκτες σχολίων
cyoraΜίλτος Παπάρας Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Για ρώτησε τους δύο άντρες φίλους σου, αν αυτοί ήθελαν πχ. να μάθουν μπαλέτο θα είχαν το θάρρος να πάνε σε μια σχολή μπαλέτου και να το πουν και σε όλο τον κοινωνικό τους κύκλο (συγγενείς, φίλους, συναδέλφους κτλ) όπως θα έκαναν αν μάθαιναν ποδόσφαιρο; Αφού στην τελική “ο καθένας είναι ελεύθερος να μην ακολουθεί τον κανόνα” που λέει ότι το μπαλέτο είναι μόνο για γυναίκες.

Μίλτος Παπάρας
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Αν το να σχολιαστείς αρνητικά είναι αυτό που σε εμποδίζει από το να κάνεις αυτό που θες, τότε νομίζω ότι you got to grow up. Όλοι σχολιαζομαστε αρνητικά όλη την ώρα. Η επανάσταση θα έρθει όχι όταν τα σχόλια θα πάψουν, αλλά όταν δεν θα νιώθουμε υποχρεωμένες να δικαιολογουμαστε σε αυτά η να τα κάνουμε όλα τέλεια για να μην σχολιάστουμε.